Jerzy Skorupka
Implementacja prawa wspólnotowego dotyczącego ochrony euro przed fałszowaniem
Od 1 stycznia 2002 r. euro jest prawnym środkiem płatniczym w państwach członkowskich Unii Europejskiej należących do Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW). Ponieważ banknoty i monety euro znajdują się w obiegu w państwach członkowskich oraz poza ich terytoriami, zapewnienie właściwej, a zwłaszcza skutecznej ochrony euro przed fałszerstwami, nie mogło być realizowane przez pojedyncze państwa członkowskie. Zapewnienie takiej ochrony wymagało przyjęcia przez Wspólnotę Europejską przepisów prawa, wprowadzających efektywną i spójną ochronę euro przed fałszerstwem. 
Na szczeblu wspólnotowym, podstawowym aktem prawnym ustanawiającym środki konieczne dla ochrony euro przez fałszerstwem jest Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z 28 czerwca 2001 r.. Rozporządzenie obowiązuje od 1 stycznia 2002 r. w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w tym w Polsce, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską. Jednak art. od 1 do 11 Rozporządzenia znajdują zastosowanie w tych państwach członkowskich, które przyjęły euro jako swoją jedyną walutę. Natomiast obowiązki państw, które nie przyjęły euro jako swojej jedynej waluty, w zakresie ochrony euro przed fałszerstwem reguluje Rozporządzenie Rady nr 1339/2001.
Rozporządzenie nr 1338/2001 definiuje pojęcie fałszerstwa euro, danych technicznych i statystycznych dotyczących falsyfikatów euro, władze krajowe obowiązane do prowadzenia badań związanych z gromadzeniem i analizą danych dotyczących fałszerstw euro, włącznie z tymi, do których odnosi się art. 12 Konwencji Genewskiej z 20 kwietnia 1929 r. o zwalczaniu fałszowania pieniędzy oraz instytucji kredytowej, której działalność polega na wprowadzaniu euro do obiegu, wymianie euro i jego sortowaniu.
Rozporządzenie nr 1338/2001 zawiera także przepisy dotyczące gromadzenia i udostępniania danych technicznych i statystycznych dotyczących fałszywych euro wykrytych w państwach członkowskich Unii oraz nakłada na władze krajowe tych państw obowiązek przekazywania fałszywych euro do identyfikacji. Rozporządzenie reguluje także obowiązki instytucji kredytowych związane z wycofaniem z obiegu falsyfikatów euro oraz współpracę państw członkowskich, Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i Europolu, w celu zapewnienia euro efektywnej ochrony przez fałszerstwem.
W omawianym Rozporządzeniu przyjęto, że „fałszerstwo” oznacza następujące działania:
–	produkcję lub zmianę banknotów lub monet euro z zamiarem dokonania oszustwa niezależnie od tego, jakie środki zostaną zastosowane,
–	emisję fałszywych banknotów euro lub fałszywych monet euro,
–	import, eksport, transport, odbiór lub otrzymywanie fałszywych banknotów lub monet euro z zamiarem ich emisji i ze świadomością, że są one fałszywe,
–	produkcję, odbiór, otrzymywanie lub posiadanie z zamiarem dokonania oszustwa:
•	instrumentów, artykułów, programów komputerowych lub dowolnych innych środków specjalnie przystosowanych do produkcji lub zmiany banknotów lub monet euro z zamiarem dokonania oszustwa,
•	hologramów lub innych komponentów służących do ochrony banknotów lub monet euro przed produkcją lub zmianą z zamiarem dokonania oszustwa.
Natomiast pojęcia „sfałszowane banknoty” i „sfałszowane monety” oznaczają banknoty i monety denominowane w euro lub mające wygląd banknotów lub monet euro, które zostały wyprodukowane lub zmienione z zamiarem dokonania oszustwa.
Przyjęta w omawianym Rozporządzeniu definicja fałszerstwa jest wyjątkowo obszerna. Do czynności sprawczych fałszerstwa zalicza wszak również produkcję, a nawet posiadanie dowolnych innych środków specjalnie przystosowanych do produkcji lub zmiany banknotów lub monet euro, a także hologramów lub innych komponentów służących do ochrony banknotów lub monet euro przed produkcją lub zmianą.
W prawie polskim, ochronę euro przed fałszerstwem zapewnia przepis art. 310 § 1 k.k. Przedmiotem czynności wykonawczych w wymienionym przepisie jest, m.in. obcy pieniądz, przez który należy rozumieć także euro.
W art. 310 § 1 k.k., działanie przestępne w stosunku do pieniądza zostało określone w trzech postaciach, a mianowicie: podrabianie, przerabianie i usuwanie oznaki umorzenia.
Podrobieniem pieniądza jest stworzenie nowego, fałszywego przedmiotu o takich cechach, aby go można przyjąć za autentyczny. Oznacza to wykonanie mającej uchodzić za oryginał imitacji pieniądza. Jest to tworzenie wartości pozornych mających wygląd rzeczywistych, ale nie posiadających ich pokrycia, których nieautentyczność (w sposób łatwiejszy lub trudniejszy) możliwa jest do wykrycia. Według. L. Peipera sprawcy chodzi o mniej lub bardziej wierne, a w regule możliwie najwierniejsze naśladownictwo pieniądza prawdziwego. J. Makarewicz dodaje, że podrabianie pieniędzy to nic innego jak „bezprawne wytwarzanie pieniędzy”. Również w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych przyjmuje się, że przez podrabianie pieniądza (monety, banknotu) rozumieć należy stworzenie nowego fałszywego przedmiotu o cechach identycznych z cechami oryginału, tak aby można było użyć go za autentyczny. Chodzi przy tym o naśladownictwo pieniądza będącego w danej chwili w obiegu. Podobieństwo do oryginału musi być takie, aby nie budziło od razu, na pierwszy rzut oka podejrzeń u każdego człowieka.
Podrabianie pieniądza, o którym mowa w art. 310 § 1 k.k., należy zatem utożsamiać z produkowaniem pieniądza jako czynnością fałszerską określoną w Rozporządzeniu 1338/2001. Działalność fałszerska polegająca na produkowaniu pieniądza nie może być jednak utożsamiana z wyprodukowaniem i emisją pieniądza jako prawnego środka płatniczego przez bank centralny. W Rozporządzeniu 1338/2001 produkowanie pieniądza należy rozumieć jako wytwarzanie jego falsyfikatów, aby można wprowadzić je do obrotu zamiast pieniądza. Wytwarzanie falsyfikatu pieniądza jest również efektem czynności podrabiania w art. 310 § 1 k.k.
W przeciwieństwie do podrobienia, które jest sporządzeniem pieniądza, przerabianie jest zmianą pieniądza prawdziwego. Przerobienie pieniądza polega na dokonaniu zmian w autentycznym pieniądzu, których on przed przerobieniem nie posiadał, a które mogą sprawiać wrażenie, że chodzi o pieniądz autentyczny. Dla przyjęcia, że mamy do czynienia z przerobieniem pieniądza wystarczy, by dokonana w oryginale zmiana stwarzała możliwość puszczenia falsyfikatu do obiegu jako np. pieniądza o wyższej – niż rzeczywista – wartości, by wystarczała do wprowadzenia w błąd człowieka niedoświadczonego. Podobnie orzekał SN, według którego przerabianiem jest każda zmiana dotycząca wyglądu pieniądza, która mogłaby mu nadawać pozór wyższej wartości.
Przerabianie pieniądza, o którym mowa w art. 310 § 1 k.k., należy zatem utożsamiać ze zmianą pieniądza, określoną w Rozporządzeniu 1338/2001.
Przepis art. 310 § 1 k.k. nie wymaga, aby sprawca fałszował pieniądz w celu dokonania oszustwa, co jest wymagane w Rozporządzeniu 1338/2001. Artykuł 310 § 1 k.k. przewiduje odpowiedzialność karną za sfałszowanie pieniądza nawet bez zamiaru puszczenia ich w obieg, w celu oszukania kogo innego. Czyny określone w art. 310 § 1 k.k. są przestępstwami umyślnymi, które mogą być popełnione tylko w zamiarze bezpośrednim, a zatem zgodnie z art. 9 § 1 k.k. sprawca musi mieć zamiar ich popełnienia, tj. musi chcieć je popełnić. 
Strona podmiotowa przestępstwa z art. 310 § 1 k.k. jest zatem określona szerzej niż w omawianym Rozporządzeniu, albowiem nie zawęża zamiaru sprawcy do postaci dolus coloratus, poprzestając na dolus directus.
W Rozporządzeniu 1338/2001 kolejną postacią fałszerstwa jest emisja fałszywych banknotów lub monet euro. Emitowanie pieniądza to działalność banku centralnego, polegająca na wprowadzeniu do obiegu pieniądza gotówkowego. Emitować euro, czyli znaki pieniężne będące prawnym środkiem płatniczym, może wyłącznie Europejski Bank Centralny i krajowe banki centralne. Tak rozumianego pojęcia emisji nie można przenosić na grunt omawianego Rozporządzenia. Pamiętać trzeba, że czynność emisji odnosi się do fałszywych banknotów lub monet euro. Stąd, omawianą postać fałszerstwa należy utożsamiać z wprowadzeniem fałszywych banknotów lub monet euro do obiegu.
Z podobną czynnością sprawczą, a mianowicie z „puszczeniem w obieg” mamy do czynienia w przestępstwie z art. 310 § 2 k.k. Pod rządem k.k. z 1932 r. L. Peiper wyrażał pogląd, że puszczeniem w obieg jest każde działanie, w którym fałszerz lub inna osoba świadoma tego, że chodzi o falsyfikat, wydaje go z rąk swych innej osobie, która go przyjmuje w przekonaniu, że jest to prawdziwy pieniądz lub papier wartościowy. Puszczeniem w obieg było więc zarówno oddanie falsyfikatu osobie, która przyjmuje go jako prawdziwy, jak i oddanie go osobie, która wie o fałszerstwie, ale przyjmuje go w celu puszczenia w obieg jako prawdziwy. Obojętną rzeczą było, czy puszczający w obieg oddawał falsyfikat komuś osobiście, czy też przesyłał go pocztą lub przez posłańca. Obojętnym też było, czy puszczający w obieg otrzymał w zamian za falsyfikat jakiś ekwiwalent, czy też wydał go za darmo (w postaci darowizny, napiwku lub jałmużny). W ujęciu słownikowym przez pojęcie „obieg pieniądza” rozumieć należy obracanie środkami pieniężnymi w związku z kupnem lub sprzedażą towarów, przyjmowaniem pieniędzy, płaceniem za usługi, regulowaniem należności itp. „Być w obiegu” znaczy być w powszechnym użyciu, mieć ważność, a „wycofać z obiegu”, to wyłączyć z użycia, pozbawić wartości. Puszczanie w obieg to powodowanie, aby sfałszowane pieniądze znalazły się na rynku jednocześnie z pieniędzmi autentycznymi, a przez zewnętrzne podobieństwo do nich korzystały z tych samych znamion wiary publicznej. 
Powyższe uwagi przekonują, że określona w art. 310 § 2 k.k. czynność sprawcza puszczenia w obieg falsyfikatu pieniądza jest tożsama z określoną w Rozporządzeniu 1338/2001 czynnością emisji falsyfikatu euro.
Stosownie do cytowanego Rozporządzenia, działalnością fałszerską jest także import, eksport, transport, odbiór lub otrzymywanie fałszywych banknotów i monet euro. Import i eksport to przywóz (sprowadzenie) z zagranicy i wywóz za granicę. Transport to inaczej przewóz. Odbiór (odbieranie) to przyjęcie czegoś. Natomiast otrzymywanie to dostanie, odbieranie, uzyskanie czegoś.
W art. 310 § 2 k.k. czynnościami sprawczymi są przyjmowanie, przechowywanie, przewożenie, przenoszenie, przesyłanie oraz pomoc do zbycia lub ukrycia podrobionego lub przerobionego pieniądza. W rozumieniu słownikowym, przyjmowanie będzie znaczyło wziąć to, co ktoś daje, a także wziąć na siebie, na swoją odpowiedzialność, podjąć się czegoś. Przechować – to uchronić przed zaginięciem przez umieszczenie w odpowiednich warunkach, utrzymać w odpowiednim stanie przez pewien czas, przetrzymać w ukryciu przez pewien czas, schować w bezpiecznym miejscu. Przewozić – to dostarczyć do miejsca przeznaczenia, przetransportować, odbyć pewną drogę. Przenosić – to zabrać z jednego miejsca i niosąc umieścić gdzie indziej, przełożyć, przerzucić z jednego miejsca na inne. Przesyłać – to posłać, wysłać, przekazać za czyimś pośrednictwem.
Porównując wymienione wyżej czynności fałszerskie określone w Rozporządzeniu 1338/2001 z czynnościami sprawczymi, określonymi w art. 310 § 2 k.k., zgodzić należy się, że tożsamymi pojęciami są transport i przewożenie, przenoszenie oraz przesyłanie, odbiór i przyjmowanie, otrzymywanie i przyjmowanie. 
W art. 310 § 2 k.k. nie przewidziano czynności sprawczych w postaci importu i eksportu falsyfikatu pieniądza, tak jak wymaga tego Rozporządzenie 1338/2001. Co prawda, określone w art. 310 § 2 k.k. czynności w postaci przewożenia i przesyłania zawierają w sobie także element sprowadzenia z zagranicy i przekazania za granicę i mogłyby być utożsamiane z importowaniem i eksportowaniem falsyfikatów euro, lecz należy zauważyć, że omawiane Rozporządzenie wyraźnie oddziela czynności importu i eksportu falsyfikatów euro od ich transportowania. Chcąc zatem dostosować przepisy prawa polskiego zapewniające ochronę euro przed fałszerstwem do omawianego Rozporządzenia, podobnie należy postąpić w art. 310 k.k. Skoro wcześniej powiedzieliśmy, że określoną w Rozporządzeniu 1338/2001 czynność transportowania falsyfikatów euro należy utożsamiać z określoną w art. 310 § 2 k.k. czynnością sprawczą przewożenia falsyfikatów pieniędzy, to tym samym tej ostatniej czynności nie można rozumieć również jako importowania i eksportowania falsyfikatu pieniądza.
Z powyższych uwag należy wyprowadzić wniosek, że implementacja Rozporządzenia 1338/2001 do polskiego systemu prawa wymaga poszerzenia czynności sprawczych określonych w art. 310 § 2 k.k. o czynności „przywozu z zagranicy” i „wywozu zagranicę”.
Rozporządzenie 1338/2001 nie przewiduje natomiast czynności fałszerskiej w postaci pomocy do zbycia lub ukrycia sfałszowanych banknotów i monet euro.
Według Rozporządzenia 1338/2001, aby wymienione wyżej czynności podpadały pod działalność fałszerską, dokonywane muszą być z zamiarem emisji fałszywych banknotów i monet euro oraz ze świadomością, że są one fałszywe. Również w art. 310 § 2 k.k. wymienione czynności dokonywane muszą być z zamiarem puszczenia w obieg sfałszowanego pieniądza.
Ostatnimi czynnościami fałszerskimi wymienionymi w Rozporządzeniu 1338/2001 są produkcja, odbiór, otrzymywanie lub posiadanie:
–	instrumentów, artykułów, programów komputerowych lub dowolnych innych środków specjalnie przystosowanych do produkcji lub zmiany banknotów lub monet euro, lub
–	hologramów lub innych komponentów służących do ochrony banknotów lub monet euro przed produkcją lub zmianą.
Czynności te nie zostały wymienione w art. 310 k.k. jako czynności sprawcze. Natomiast w art. 310 § 4 określono karalne zachowanie polegające na czynieniu przygotowań do popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 2 art. 310 k.k.
Stosownie do art. 16 § 1 k.k., przygotowanie zachodzi wtedy, gdy sprawca w celu popełnienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szczególności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przysposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania. Z definicji tej wynika, że całość przedsięwzięcia musi zmierzać do popełnienia przestępstwa, albowiem przygotowanie prowadzi do kolejnej formy stadialnej przestępstwa, tj. do usiłowania popełnienia przestępstwa, a następnie do jego dokonania. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że wypełnia znamiona przygotowania z § 4 art. 310 k.k., m.in. nabywanie narzędzi, odpowiedniego metalu, farb drukarskich czy specjalnego papieru, zamówienie lub sporządzenie pieczęci, zbieranie informacji o technikach podrabiania dokumentów, nabywanie blankietów dokumentów w celu sporządzenia falsyfikatów, ustalanie sposobów wprowadzenia fałszywych pieniędzy do obrotu. Do karalnego przygotowania zaliczyć należy m.in. wytwarzanie, przyjmowanie i posiadanie programów komputerowych oraz hologramów lub innych komponentów służących do ochrony pieniądza przed fałszowaniem.
Podkreślić jednak należy, iż Rozporządzenie 1338/2001 wymaga, aby wymienione wyżej czynności stanowiły czynności sprawcze w przestępstwie fałszowania euro, a nie czynności przygotowujące dopiero popełnienie tego przestępstwa. Odczytanie w ten sposób omawianego Rozporządzenia musi prowadzić do konkluzji, że i w tym zakresie art. 310 k.k. nie spełnia wymogów Rozporządzenia.
Czyny określone w art. 310 k.k. są przestępstwami umyślnymi, a zatem zgodnie z art. 9 § 1 k.k. sprawca musi mieć zamiar ich popełnienia, tj. musi chcieć je popełnić albo przewidując możliwość ich popełnienia na to się godzić. W przypadku § 1 wchodzi w rachubę tylko zamiar bezpośredni. Artykuł 310 § 1 k.k. przewiduje odpowiedzialność karną za sfałszowanie przedmiotów czynności wykonawczych nawet bez zamiaru puszczenia ich w obieg. 
Dla bytu przestępstwa określonego w art. 310 § 2 k.k. niezbędne jest ustalenie, że sprawca, przyjmując pieniądze, nie tylko wie o tym, iż pieniądze te są sfałszowane, lecz czyni to z zamiarem puszczenia ich w obieg. Natomiast wtedy, gdy sprawca przyjął nieświadomie falsyfikaty zamiast pieniędzy autentycznych i pozbywa się ich w celu uniknięcia straty, wówczas działanie jego wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 311 k.k., a nie w art. 310 § 2 k.k. 

W razie wykrycia falsyfikatów euro lub banknotów, co do których zachodzi podejrzenie, że zostały sfałszowane, instytucje kredytowe oraz wszelkie inne instytucje prowadzące działalność w zakresie sortowania i wprowadzenia do obiegu euro, włącznie z tymi, których działalność polega na wymianie banknotów i monet (np. kantory walut), obowiązane są niezwłocznie wycofać te banknoty z obiegu i przekazać je Krajowemu Centrum Analiz do analizy i identyfikacji. Każdy nowy typ banknotu, co do którego zachodzi podejrzenie, że został sfałszowany, Krajowe Centrum Analiz przesyła Europejskiemu Bankowi Centralnemu. Obowiązek ten musi być tak realizowany, aby nie utrudniać wykorzystania falsyfikatu euro jako dowodu w postępowaniu karnym. Przy Europejskim Banku Centralnym działa Centrum Analiz Fałszerstw, które prowadzi centralną klasyfikację i analizę danych technicznych odnośnie do sfałszowanych banknotów euro.
Natomiast w razie ujawnienia falsyfikatów monet euro lub monet, co do których zachodzi podejrzenie, że zostały sfałszowane, wymienione wyżej instytucje obowiązane są do ich niezwłocznego wycofania z obiegu i przekazania Krajowemu Centrum Analiz Monet do analizy i identyfikacji. Wymienione Centrum przesyła Europejskiemu Centrum Technicznemu i Naukowemu każdy nowy typ monety, co do której zachodzi podejrzenie, że została sfałszowana. W tym celu, Europejski Bank Centralny dostarcza Krajowemu Centrum Analiz Monet dane techniczne i statystyczne dotyczące sfałszowanych monet euro. Również i ten obowiązek ma być realizowany w sposób nieutrudniający wykorzystania falsyfikatów monet w postępowaniu karnym. Wyniki analiz, Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe przekazuje odpowiednim władzom krajowym, Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Centralnemu, który z kolei przekazuje te dane Europolowi.
Obowiązki odnośnie do przekazywania fałszywych banknotów i monet euro do identyfikacji mają ważne znaczenie dla ujednolicenia praktyki w tym zakresie. Zdarzały się bowiem sytuacje, że w razie ujawnienia falsyfikatów euro nie były one wycofywane z obiegu, a działania banku, instytucji kredytowej lub innej instytucji ograniczały się do zwrócenia pieniędzy klientowi z wyjaśnieniem, że nie może ich przyjąć, gdyż zachodzi podejrzenie co do jego autentyczności. W ten sposób pieniądze te dalej krążyły w obiegu, powodując szkody finansowe.
Według Rozporządzenia 1338/2001 techniczne i statystyczne dane dotyczące fałszywych euro i bezprawnie używanych banknotów wykrytych w państwach członkowskich są gromadzone i indeksowane przez odpowiednie władze krajowe. Dane te są następnie przekazywane Europejskiemu Bankowi Centralnemu do przechowania i przetworzenia. Europejski Bank Centralny gromadzi i przechowuje techniczne i statystyczne dane dotyczące również fałszywych euro wykrytych w państwach niebędących członkami Unii Europejskiej. Wymienione dane udostępniane są państwom członkowskim, Komisji Europejskiej oraz Europolowi.
Wyrazem znaczenia, jakie Rada Europejska przywiązuje do ochrony euro przed fałszerstwami, jest zapewnienie koordynacji działań w zwalczaniu fałszerstw zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym. Koordynacja tych działań ma zapewnić przestrzeganie ustanowionych w Rozporządzeniu 1338/2001 kanałów przekazywania informacji. Dotychczas kwestie te uregulowane były w Konwencji Genewskiej z 20 kwietnia 1929 r. o zwalczaniu fałszowania pieniędzy.
W celu zapewnienia skutecznej i spójnej ochrony euro przed fałszerstwem, Rozporządzenie 1338/2001 nałożyło na państwa członkowskie, Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny obowiązek współpracy między sobą oraz z Europolem, w szczególności w zakresie:
–	wymiany informacji o zapobieganiu fałszerstwom i zwalczaniu wprowadzaniu do obiegu fałszywych banknotów i monet,
–	dostarczania regularnych informacji o wpływie fałszerstw dla celów analizy strategicznej,
–	zapewnienia wzajemnej pomocy w zakresie zapobiegania fałszerstwom i zwalczania wprowadzania do obiegu fałszywych banknotów i monet wraz z pomocą naukową i szkoleniem zawodowym. W tych ramach, Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska i Europol tworzą system przekazywania danych technicznych (wczesnego ostrzegania).
Aby zapewnić wymianę pełnych, aktualnych i porównywalnych danych, Rozporządzenie 1338/2001 wprowadziło zasadę centralizacji krajowych informacji operacyjnych i strategicznych oraz obowiązek przekazywania tych danych do Europolu za pośrednictwem krajowego biura Europolu. W ten sposób tworzona jest operacyjna baza danych, zawierająca m.in. dane osoby, od której przyjęto fałszywy banknot, datę i miejsce zdarzenia, numer zatrzymanego banknotu, jego numer seryjny oraz przyznany banknotowi numer międzynarodowy, który identyfikuje rodzaj fałszerstwa i pozwala powiązać określone zdarzenie z innymi. Zarejestrowanie wszystkich danych w jednej bazie daje nieocenione korzyści w zwalczaniu fałszowania euro, poprzez wykorzystanie jej zbiorów przez policję, prokuraturę i sądy. Pozwala to również koordynować postępowania przygotowawcze prowadzone w sprawach dotyczących sfałszowania euro i uniknąć dublowania tych postępowań.
W uzupełnieniu Rozporządzenia 1338/2001, Rada przyjęła w dniu 6 grudnia 2001 r. Decyzję 2001/887/WSiSW w sprawie ochrony euro przed fałszerstwami, na mocy której wyniki analiz przeprowadzonych przez Krajowe Centrum Analiz i Krajowe Centrum Analiz Monet są przekazywane do Europolu, zgodnie z Konwencją z 26 lipca 1995 r. w sprawie utworzenia Biura Policji Europejskiej (Europolu).
Do Europolu przekazywane są także scentralizowane informacje o postępowaniach przygotowawczych w sprawie fałszowania euro i przestępstw odnoszących się do fałszerstwa euro, w tym również informacje uzyskane z państw trzecich. Informacje powinny zawierać co najmniej szczegółowe dane osób podejrzanych i podejrzewanych, dane o przestępstwach, warunkach, w jakich ujawniono przestępstwo, okolicznościach ujawnienia sprawcy i powiązania z innymi sprawami.
W wykonaniu omówionych wyżej przepisów Rozporządzenia 1338/2001, uchwałą nr 19/2004 Zarządu Narodowego Banku Polskiego z dnia 22 kwietnia 2004 r., w Centrali NBP utworzone zostało Krajowe Centrum Analiz Banknotów, Krajowe Centrum Analiz Monet oraz Krajowe Centrum do spraw Fałszerstw. Organizację tych centrów oraz realizację zadań powierzono do wykonania Departamentowi Emisyjno-Skarbcowemu NBP. Do zadań tych należy przeprowadzanie ekspertyz i wydawanie opinii o autentyczności znaków pieniężnych, przechowywanie w depozycie fałszywych znaków pieniężnych oraz dokonywanie wymiany zużytych i uszkodzonych krajowych znaków pieniężnych, a także wymiana informacji z instytucjami Unii Europejskiej w celu zapobiegania fałszowaniu banknotów i monet euro oraz wyrywania przypadków fałszerstw.
W podsumowaniu powyższych uwag wyrazić należy pogląd, że art. 310 k.k. nie spełnia wymogów Rozporządzenia 1338/2001 w zakresie określenia wszystkich karalnych czynności fałszerskich. W obowiązującym brzmieniu, art. 310 k.k. nie przewiduje bowiem czynności sprawczych w postaci:
•	sprowadzenia z zagranicy,
•	wywozu za granicę
•	wytwarzania, przyjmowania, otrzymywania lub posiadania:
•	instrumentów, artykułów, programów komputerowych lub dowolnych innych środków specjalnie przystosowanych do podrobienia lub przerobienia pieniądza (polskiego lub obcego),
•	hologramów lub innych komponentów służących do ochrony pieniądza przed podrobieniem lub przerobieniem.