Dz.U.UE.L.1999.160.80
Dz.U.UE-sp.03-25-391
2007.01.01 	zm.		Dz.U.UE.L.2005.277.1	art. 93 ust. 1
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1257/1999
z dnia 17 maja 1999 r.
w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia
(Dz.U.UE L z dnia 26 czerwca 1999 r.)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji(1),
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego(2),
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego(5),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka rozwoju obszarów wiejskich powinna towarzyszyć innym instrumentom wspólnej polityki rolnej oraz je uzupełniać, a zatem uczestniczyć w osiąganiu celów polityki ustanowionych w art. 33 ust. 1 Traktatu.
(2) Zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. a) Traktatu podczas wypracowywania wspólnej polityki rolnej oraz specjalnych metod służących jej realizacji należy brać pod uwagę szczególny charakter gospodarki rolnej, który wynika ze struktury społecznej rolnictwa oraz ze strukturalnej i naturalnej nierówności między różnymi regionami rolniczymi.
(3)  Zgodnie z art. 159 Traktatu przy wdrażaniu wspólnej polityki należy brać pod uwagę cele wymienione w art. 158 i 160, dotyczące wspólnej polityki w dziedzinie spójności gospodarczej i społecznej oraz uczestniczyć w ich osiąganiu. Działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich powinny zatem mieć wkład do tej polityki w regionach opóźnionych w rozwoju (Cel 1) oraz w regionach stojących w obliczu problemów strukturalnych (cel 2), określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r., ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie Funduszy Strukturalnych(6).
(4) Działania zmierzające do wspierania rozwoju struktur rolnych zostały wprowadzone do wspólnej polityki rolnej już w 1972 r. Przez prawie dwie dekady podejmowano próby zintegrowania rolniczej polityki strukturalnej w szerszym kontekście społecznym i gospodarczym obszarów wiejskich. Reforma polityki z 1992 r. położyła nacisk na wymiar środowiskowy rolnictwa jako największego użytkownika ziemi.
(5) Polityka rolna jest aktualnie realizowana za pomocą wielu złożonych instrumentów.
(6) W najbliższych latach rolnictwo będzie musiało dostosować się do nowych realiów i dalszych zmian w zakresie ewolucji rynku, polityki rynkowej i zasad handlu, wymagań i preferencji konsumentów oraz kolejnego rozszerzenia Wspólnoty; zmiany te wpłyną nie tylko na rynki rolne, ale także ogólnie na lokalne gospodarki obszarów wiejskich; polityka rozwoju obszarów wiejskich powinna mieć na celu przywrócenie oraz podniesienie konkurencyjności obszarów wiejskich, a zatem powinna mieć też udział w utrzymaniu i tworzeniu nowych miejsc pracy na tych terenach.
(7)  Powinno się zachęcać do tego rozwoju i wspierać go poprzez reorganizację i uproszczenie istniejących instrumentów rozwoju obszarów wiejskich.
(8) Taka reorganizacja powinna brać pod uwagę doświadczenie zdobyte podczas stosowania istniejących instrumentów, a zatem powinna być oparta na tych instrumentach, którymi są instrumenty wdrażane w ramach obecnych celów priorytetowych promujących rozwój obszarów wiejskich poprzez przyspieszenie dostosowania struktur rolnych w ramach reformy wspólnej polityki rolnej oraz ułatwiających rozwój i dostosowanie struktur rolnych (Cele 5a i 5b), ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r., w sprawie zadań Funduszy Strukturalnych i ich skuteczności, oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi(7) oraz z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4256/88 z dnia 19 grudnia 1988 r., ustanawiającym przepisy wykonawcze dla rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) Sekcja Orientacji(8), a także instrumenty wdrażane jako działania dodatkowe dla reformy wspólnej polityki rolnej z 1992 r., wprowadzone rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie metod produkcji rolnej zgodnych z wymaganiami ochrony środowiska i utrzymania obszarów wiejskich(9), rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2079/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., ustanawiającym wspólnotowy program pomocy dla wcześniejszych emerytur w sektorze rolnym(10) oraz z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., ustanawiającym wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie(11).
(9)  Ramy zreformowanej polityki rozwoju obszarów wiejskich powinny objąć wszystkie obszary wiejskie Wspólnoty.
(10)  Trzy istniejące działania towarzyszące, wprowadzone w 1992 r. przez reformę wspólnej polityki rolnej rolnej (przedsięwzięcia rolnośrodowiskowe, wcześniejsze emerytury i zalesianie) powinny zostać uzupełnione systemem dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania i obszarów z ograniczeniami rolnośrodowiskowymi.
(11)  Inne działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich powinny tworzyć część programów zintegrowanego rozwoju dla regionów objętych Celem 1 oraz mogą stanowić część programów na rzecz regionów objętych Celem 2.
(12) Na obszarach wiejskich działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich powinny towarzyszyć polityce rynkowej i ją uzupełniać.
(13)  Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich z EFOGR powinno opierać się na jednolitych ramach prawnych, ustanawiających działania nadające się do wsparcia, ich cele oraz kryteria uznania, iż spełniają warunki.
(14)  Biorąc pod uwagę zróżnicowanie wspólnotowych obszarów wiejskich, polityka rozwoju powinna być zgodna z zasadą pomocniczości. Powinna ona zatem być tak dalece zdecentralizowana, jak to możliwe, a nacisk musi być położony na udział i podejście "oddolne"; kryteria kwalifikujące do wspierania rozwoju obszarów wiejskich nie powinny wykraczać poza zakres konieczny dla osiągnięcia celów polityki rozwoju obszarów wiejskich.
(15)  Spójność z innymi instrumentami wspólnej polityki rolnej i innymi wspólnymi politykami wymaga jednakże, aby pewne podstawowe kryteria wsparcia zostały ustanowione na poziomie wspólnotowym; w szczególności powinno się unikać nieuzasadnionego zakłócania konkurencji, wynikającego z działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich.
(16) W celu zapewnienia elastyczności i uproszczenia procedury prawnej Rada powinna przyznać Komisji wszystkie niezbędne uprawnienia wykonawcze zgodnie z art. 202 tiret trzecie Traktatu.
(17) Strukturę rolnictwa we Wspólnocie cechuje istnienie dużej ilości gospodarstw, którym brakuje warunków strukturalnych, aby zapewnić odpowiednie dochody i warunki życia rolnikom i ich rodzinom.
(18) Celem wspólnotowej pomocy inwestycyjnej jest zmodernizowanie gospodarstw rolnych i poprawa ich rentowności.
(19) Warunki wspólnotowe dotyczące uprawnienia do pomocy inwestycyjnej powinny być uproszczone zgodnie z istniejącymi warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych(12).
(20) Przyznawanie szczególnych korzyści młodym rolnikom może ułatwić nie tylko założenie przez nich gospodarstw, ale także dostosowanie strukturalne ich gospodarstw po ich założeniu.
(21) Ewolucja i specjalizacja rolnictwa wymaga właściwego poziomu szkolenia ogólnego, technicznego i ekonomicznego dla osób zaangażowanych w działalność związaną z rolnictwem czy leśnictwem, szczególnie w zakresie nowego podejścia do zarządzania, produkcji i wprowadzania do obrotu.
(22) Szczególny wysiłek jest potrzebny dla kształcenia rolników i informowania ich o metodach prowadzenia gospodarki rolnej przyjaznych dla środowiska.
(23) Uwzględniając doświadczenie nabyte przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 2079/92, powinno się zachęcać do wcześniejszego przechodzenia na emeryturę w rolnictwie w celu poprawy wydajności gospodarstw rolnych.
(24)  Wsparcie dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania powinno przyczyniać się do ciągłości korzystania z użytków rolnych, zachowania terenów wiejskich, utrzymania i promowania trwałych systemów gospodarki rolnej.
(25)  Klasyfikacja obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania powinna być dokonana na podstawie wspólnych kryteriów.
(26)  Nie ma potrzeby nowego klasyfikowania obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania na poziomie wspólnotowym.
(27) W celu zapewnienia skuteczności systemu wsparcia i zapewnienia osiągnięcia celów tego systemu powinny zostać ustanowione warunki dotyczące uprawnienia do uzyskania dodatków wyrównawczych.
(28)  W przypadkach ograniczeń w rolniczym użytkowaniu na obszarach z ograniczeniami rolnośrodowiskowymi może być niezbędne udzielenie wsparcia rolnikom w celu rozwiązania szczególnych problemów wynikających z tych ograniczeń.
(29)  W nadchodzących latach powinno się położyć nacisk na instrumenty rolnośrodowiskowe dla wsparcia zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich i w celu reakcji na rosnące społeczne zapotrzebowanie na usługi środowiskowe.
(30)  Powinno się kontynuować, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2078/92, istniejące wsparcie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych dla ukierunkowanych działań środowiskowych, uwzględniając doświadczenie zdobyte przy wdrażaniu tego systemu, tak jak zostało to szczegółowo opisane w sprawozdaniu Komisji przygotowanym zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2078/92.
(31)  System pomocy rolnośrodowiskowej powinien być kontynuowany w celu zachęcania rolników, by służyli społeczeństwu jako całości poprzez wprowadzanie lub kontynuowanie stosowania praktyk gospodarki rolnej zgodnych z rosnącą potrzebą ochrony i poprawy środowiska, zasobów naturalnych, gleby, różnorodności genetycznej i utrzymania stanu krajobrazu i obszarów wiejskich.
(32)  Powinno się zachęcać do poprawy przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi poprzez wspieranie inwestycji w tym zakresie.
(33)  Wsparcie takie może być w znacznym stopniu oparte na istniejących warunkach ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 951/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy warunków przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi(13).
(34) Należy zapewnić, aby takie inwestycje były rentowne i aby rolnicy mieli udział w korzyściach ekonomicznych z podjętego działania.
(35)  Leśnictwo jest integralną częścią rozwoju obszarów wiejskich i dlatego działania z zakresu leśnictwa, dlatego powinno być zawarte w ramach systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich; wsparcie dla leśnictwa nie powinno zakłócać konkurencji i powinno być neutralne względem rynku.
(36) Działania związane z leśnictwem powinny być przyjęte w świetle przedsięwzięć Wspólnoty i Państw Członkowskich na poziomie międzynarodowym oraz powinny opierać się na planach zalesiania Państw Członkowskich; działania takie powinny uwzględniać także szczególne problemy związane ze zmianą klimatu.
(37)  Działania dotyczące leśnictwa powinny być oparte na działaniach podejmowanych zgodnie z istniejącym systemem ustanowionym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1610/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze dla rozporządzenia (EWG) nr 4256/88 w odniesieniu do systemu rozwoju i optymalnego wykorzystania terenów leśnych na obszarach rolnych we Wspólnocie(14), oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 867/90 z dnia 29 maja 1990 r. dotyczącym poprawy warunków przetwórstwa i obrotu produktami leśnymi(15).
(38) Zalesienie użytków rolnych jest szczególnie istotne z punktu widzenia użytkowania gleby i środowiska, a także jako wkład do rosnących dostaw niektórych produktów leśnych; wsparcie zalesiania na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2080/92 powinno być zatem kontynuowane, uwzględniając doświadczenie zdobyte podczas wdrażania tego systemu, tak jak opisane jest to szczegółowo w sprawozdaniu Komisji przedstawionym zgodnie z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.
(39)  Płatności powinny być przyznawane na działania służące utrzymaniu i poprawie stabilności ekologicznej lasów na niektórych obszarach.
(40)  Wsparcie powinno być przyznawane innym działaniom związanym z gospodarką rolną oraz ich konwersją; wykaz działań powinien zostać zdefiniowany na podstawie doświadczenia oraz z uwzględnieniem potrzeby rozwoju obszarów wiejskich częściowo w oparciu o działalność niezwiązaną z rolnictwem i usługami, tak aby odwrócić trend pogarszania się warunków ekonomicznych i społecznych oraz wyludnienia się terenów wiejskich; powinny być wspierane działania w celu usunięcia nierówności i promowania równych szans dla kobiet i mężczyzn.
(41)  Rośnie popyt konsumentów na produkty rolne i środki spożywcze produkowane metodami ekologicznymi; tworzy się zatem nowy rynek na produkty rolne; rolnictwo ekologiczne poprawia trwałość działań gospodarki rolnej i ma dlatego udział w ogólnych celach niniejszego rozporządzenia; szczególne działania wspierające rozwój obszarów wiejskich mogą dotyczyć produkcji, przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi produkowanymi metodami ekologicznymi.
(42) Działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich uprawnione do wsparcia wspólnotowego powinny być dostosowane do prawa wspólnotowego, a także powinny być zgodne z innymi wspólnotowymi politykami oraz z innymi instrumentami wspólnej polityki rolnej.
(43) Ze wsparcia na mocy niniejszego rozporządzenia powinny zostać wyłączone niektóre działania uprawnione do wsparcia w ramach innych instrumentów wspólnej polityki rolnej, w szczególności te mieszczące się w zakresie systemu wsparcia wspólnej organizacji rynku, poza wyjątkami uzasadnionymi obiektywnymi kryteriami.
(44)  W obliczu istniejącej pomocy grupom i zrzeszeniom producentów w kilku wspólnych organizacjach rynku nie ma już potrzeby udzielania szczególnego wsparcia grupom producentów w ramach rozwoju obszarów wiejskich; dlatego system pomocy istniejący na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 952/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie grup i stowarzyszeń producentów(16) nie powinien być kontynuowany.
(45)  Finansowanie wsparcia wspólnotowego dla działań towarzyszących, a także innych działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, na obszarach innych niż Cel 1, powinno pochodzić z Sekcji Gwarancji EFOGR; podstawowe zasady finansowe ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999 zostały odpowiednio dostosowane.
(46)  Finansowanie wsparcia wspólnotowego dla działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na obszarach objętych Celem 1 powinno nadal pochodzić z Sekcji Orientacji EFOGR, za wyjątkiem trzech istniejących działań towarzyszących oraz wsparcia dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania i obszarów z ograniczeniami rolnośrodowiskowymi.
(47)  W odniesieniu do wsparcia działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich objętych programowaniem Celu 1 i Celu 2 rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 powinno stosować się w szczególności do zintegrowanego programowania tych działań; jednakże zasady dotyczące finansowania powinny uwzględniać finansowanie działań objętych celem 2 z Sekcji Gwarancji.
(48)  Działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich nieobjęte programowaniem w ramach Celu 1 lub Celu 2 powinny zostać objęte programowaniem rozwoju obszarów wiejskich podlegającym szczególnym zasadom; poziom pomocy dla takich działań powinien być zróżnicowany zgodnie z ogólnymi zasadami ustalonymi w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, uwzględniając w odpowiednim stopniu wymaganie społecznej i ekonomicznej spójności; odtąd poziom wsparcia powinien być zróżnicowany podobnie jak między obszarami Celu 1 i Celu 2 oraz innymi obszarami; poziomy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są najwyższymi poziomami pomocy wspólnotowej.
(49)  Oprócz programów rozwoju obszarów wiejskich Komisja powinna mieć możliwość zlecania przeprowadzania badań na temat rozwoju obszarów wiejskich ze swojej własnej inicjatywy, bez względu na inicjatywę rozwoju obszarów wiejskich przewidzianą w art. 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
(50)  Powinny zostać ustalone właściwe zasady monitorowania i ewaluacji wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, przy użyciu jasno zdefiniowanych wskaźników uzgodnionych i przyjętych przed rozpoczęciem wdrażania programu.
(51)  Działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich powinny być uprawnione do wsparcia ze strony Państwa Członkowskiego bez żadnego współfinansowania wspólnotowego; w obliczu znacznego wpływu gospodarczego takiej pomocy oraz w celu zapewnienia spójności ze środkami uprawnionymi do wsparcia wspólnotowego, a także dla uproszczenia procedur, powinny zostać ustalone szczegółowe zasady pomocy państwa.
(52)  Powinna istnieć możliwość przyjęcia zasad przejściowych w celu ułatwienia przejścia od istniejących systemów wsparcia do nowych systemów wsparcia rozwoju obszarów wiejskich.
(53)  Nowy system wsparcia przewidziany w niniejszym rozporządzeniu zastępuje istniejące systemy wsparcia, które zatem powinny zostać uchylone; w konsekwencji trzeba też będzie uchylić odstępstwa dotyczące obecnych systemów wsparcia dla regionów peryferyjnych oraz wysp Morza Egejskiego; nowe przepisy wprowadzające odpowiednią elastyczność, dostosowanie i odstępstwa, w celu uwzględnienia szczególnych potrzeb tych regionów, zostaną ustalone, gdy działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich zostaną objęte programem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I 
(uchylony)
Artykuł 1
(uchylony)
Artykuł 2
(uchylony)
Artykuł 3
(uchylony)
TYTUŁ II 
(uchylony)
ROZDZIAŁ I 
(uchylony)
Artykuł 4 
(uchylony)
Artykuł 5
(uchylony)
Artykuł 6
(uchylony)
Artykuł 7
(uchylony)
ROZDZIAŁ II 
(uchylony)
Artykuł 8
(uchylony)
ROZDZIAŁ III 
(uchylony)
Artykuł 9
(uchylony)
ROZDZIAŁ IV 
(uchylony)
Artykuł 10 
(uchylony)
Artykuł 11 
(uchylony)
Artykuł 12 
(uchylony)
ROZDZIAŁ V 
(uchylony)
Artykuł 13  
Wsparcie dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania i obszarów z ograniczeniami rolnośrodowiskowymi będzie przyczyniać się do realizacji następujących celów.
a)	Rekompensata dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania z przyczyn naturalnych:
–	w celu zapewnienia korzystania z użytków rolnych i przyczynienia się przez to do utrzymania żywotnej społeczności wiejskiej,
–	w celu utrzymania terenów wiejskich,
–	w celu utrzymania i wspierania systemów gospodarki rolnej, która w szczególności uwzględnia wymagania związane z ochroną środowiska.
b)	(uchylona)
Artykuł 14 
1. Rolnicy na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą uzyskać wsparcie w postaci dodatków wyrównawczych.
2.  Dodatki wyrównawcze są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy:
–	prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale, który zostanie określony,
–	podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, oraz
–	stosują zwykłą dobrą praktykę rolniczą, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną.
3. (uchylony)
Artykuł 15 
1. Dodatki wyrównawcze ustala się na poziomie, który:
–	jest wystarczający dla skutecznego kompensowania istniejących utrudnień, oraz
–	nie prowadzi do nadmiernej kompensacji.
2. Dodatki wyrównawcze są należycie zróżnicowane, uwzględniając:
–	sytuację i cele rozwoju poszczególnych regionów,
–	dotkliwość każdej trwałej naturalnej przeszkody utrudniającej prowadzenie gospodarstwa rolnego,
–	poszczególne problemy środowiskowe, które należy rozwiązać,
–	rodzaj produkcji oraz, w miarę potrzeb, strukturę ekonomiczną gospodarstwa.
3.  Dodatki wyrównawcze zostają ustalone na poziomie między najwyższymi i najniższymi kwotami, które są przedstawione w Załączniku I.
Dodatki wyrównawcze wyższe niż maksymalna kwota mogą być przyznane pod warunkiem że średnia kwota wszystkich dodatków wyrównawczych przyznanych na poziomie programowania nie przekracza kwoty maksymalnej. Państwa Członkowskie mogą przedstawić łącznie kilka programów regionalnych, w celu wyliczenia średniej kwoty. Jednakże w przypadkach odpowiednio uzasadnionych przez obiektywne okoliczności, średnia kwota może zostać zwiększona do wysokości najwyższej średniej kwoty określonej w niniejszym Załączniku.
Artykuł 16
(uchylony)
Artykuł 17  
Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania to:
–	tereny górskie (art. 18),
–	inne obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania (art. 19), oraz
–	obszary podlegające specyficznym utrudnieniom (art. 20).
Artykuł 18 
1. Tereny górskie to takie, które charakteryzują się znacznymi ograniczeniami możliwości użytkowania ziemi i znacznym wzrostem kosztów pracy w związku z:
–	istnieniem, z powodu wysokości, trudnych warunków klimatycznych, co skutkuje skróceniem okresu wegetacji,
–	występowaniem, na niższych wysokościach, stromych pochyłości obejmujących większą część terenów uprawnych, uniemożliwiających użytkowanie normalnych maszyn lub wymagających bardzo drogiego specjalistycznego sprzętu, lub
–	kombinacją dwóch powyższych czynników, gdzie każdy z tych czynników osobno jest mniej uciążliwy, ale istnienie obu równocześnie powoduje zwiększenie utrudnień.
2. Obszary na północ od 62 równoleżnika i niektóre obszary sąsiadujące będą traktowane w taki sam sposób jak obszary górskie.
Artykuł 19  
Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania, którym grozi zaprzestanie użytkowania ziemi i gdzie konieczna jest ochrona terenów wiejskich, obejmą obszary rolnicze, które są jednorodne z punktu widzenia naturalnych warunków uprawy i których dotyczą wszystkie poniższe charakterystyki:
–	obecność terenów o małej produktywności, trudnych w uprawie i z ograniczonym potencjałem produkcyjnym, który nie może być zwiększony, chyba że przy poniesieniu nadmiernych kosztów i które są odpowiednie przede wszystkim dla ekstensywnej hodowli zwierząt gospodarskich,
–	produkcja, która wynika z małej produktywności środowiska naturalnego, jest znacznie niższa od przeciętnej w odniesieniu do głównych dokonań gospodarczych w rolnictwie,
–	niska lub zmniejszająca się populacja zależna od działalności rolniczej; przyspieszenie wyludnienia zagroziłoby żywotności tego terenu i ciągłości zaludnienia.
Artykuł 20 
1.  Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą obejmować też inne obszary, na których istnieją pewne specyficzne utrudnienia, a na których działalność rolnicza powinna być kontynuowana; w miarę potrzeb i z zastrzeżeniem niektórych warunków, w celu zachowania lub poprawy stanu środowiska, utrzymania terenów wiejskich, zachowania potencjału turystycznego tych obszarów lub w celu ochrony linii brzegowej.
2.  Obszary określone w ust. 1 nie mogą przekraczać 10 % obszaru danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 21 
(uchylony)
ROZDZIAŁ Va 
(uchylony)
Artykuł 21a 
(uchylony)
Artykuł 21b 
(uchylony)
Artykuł 21c 
(uchylony)
Artykuł 21d 
(uchylony)
ROZDZIAŁ VI
(uchylony)
Artykuł 22 
(uchylony)
Artykuł 23 
(uchylony)
Artykuł 24 
(uchylony)
ROZDZIAŁ VIa 
(uchylony)
Artykuł 24a 
(uchylony)
Artykuł 24b 
(uchylony)
Artykuł 24c 
(uchylony)
Artykuł 24d 
(uchylony)
ROZDZIAŁ VII 
(uchylony)
Artykuł 25
(uchylony)
Artykuł 26
(uchylony)
Artykuł 27
(uchylony)
Artykuł 28
(uchylony)
ROZDZIAŁ VIII
(uchylony)
Artykuł 29
(uchylony)
Artykuł 30
(uchylony)
Artykuł 31
(uchylony)
Artykuł 32
(uchylony)
ROZDZIAŁ IX
(uchylony)
Artykuł 33
(uchylony)
ROZDZIAŁ IXa 
(uchylony)
PODROZDZIAŁ  I 
(uchylony)
Artykuł 33a 
(uchylony)
Artykuł 33b 
(uchylony)
Artykuł 33c 
(uchylony)
Artykuł 33d 
(uchylony)
Artykuł 33e 
(uchylony)
Artykuł 33f 
(uchylony)
Artykuł 33g 
(uchylony)
Artykuł 33h 
(uchylony)
PODROZDZIAŁ II 
(uchylony)
Artykuł 33i 
(uchylony)
Artykuł 33j 
(uchylony)
PODROZDZIAŁ III 
(uchylony)
Artykuł 33k 
(uchylony)
Artykuł 33l 
(uchylony)
Artykuł 33m 
(uchylony)
ROZDZIAŁ X
(uchylony)
Artykuł 34
(uchylony)
TYTUŁ III
(uchylony)
ROZDZIAŁ I
(uchylony)
Podrozdział I
(uchylony)
Artykuł 35
(uchylony)
Artykuł 36
(uchylony)
Podrozdział II
(uchylony)
Artykuł 37
(uchylony)
Artykuł 38
(uchylony)
Artykuł 39
(uchylony)
ROZDZIAŁ II
(uchylony)
Artykuł 40
(uchylony)
Artykuł 41
(uchylony)
Artykuł 42
(uchylony)
Artykuł 43
(uchylony)
Artykuł 44
(uchylony)
ROZDZIAŁ III 
(uchylony)
Artykuł 45
(uchylony)
ROZDZIAŁ IV 
(uchylony)
Artykuł 46
(uchylony)
Artykuł 47
(uchylony)
ROZDZIAŁ IVa 
(uchylony)
Artykuł 47a 
(uchylony)
Artykuł 47b 
(uchylony)
ROZDZIAŁ V
(uchylony)
Artykuł 48
(uchylony)
Artykuł 49
(uchylony)
ROZDZIAŁ VI
(uchylony)
Artykuł 50
(uchylony)
TYTUŁ IV
(uchylony)
Artykuł 51  
1. (uchylony)
2. (uchylony)
3. Pomoc państwa przyznana rolnikom w celu zrekompensowania naturalnych utrudnień na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania zakazana jest, jeśli nie spełnia warunków ustanowionych w art. 14 i 15.
4. (uchylony)
5. (uchylony)
Artykuł 52
(uchylony)
TYTUŁ V
(uchylony)
Artykuł 53
(uchylony)
Artykuł 54
(uchylony)
Artykuł 55
1. (uchylony)
2. (uchylony)
3. (uchylony)
4.  Dyrektywy Rady i Komisji przyjmujące wykazy obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania lub zmieniające takie wykazy zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 950/97, pozostają w mocy, chyba że zostaną dalej zmienione w ramach programów.
Artykuł 56 
(uchylony)
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 17 maja 1999 r.

	 W imieniu Rady

	 K.-H. FUNKE

	 Przewodniczący

______
(1)	Dz.U. C 170 z 4.6.1998, str. 7.
(2)	Opinia wydana dnia 6 maja 1999 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(3)	Dz.U. C 407 z 28.12.1998, str. 210.
(4)	Dz.U. C 93 z 6.4.1999, str. 1.
(5)	Dz.U. C 401 z 22.12.1998, str. 3.
(6)	Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 1.
(7)	Dz.U. L 185 z 15.7.1988, str. 9. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem nr 3193/94/WE (Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 11).
(8)	Dz.U. L 374 z 31.12.1988, str. 25. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem nr 2085/93/EWG (Dz.U. L 193 z 31.7.1993, str. 44).
(9)	Dz.U. L 215 z 30.7.1992, str. 85. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2272/95 (Dz.U. L 288 z 1.12.1995, str. 35). Rozporządzenie skorygowane rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1962/96 (Dz.U. L 259 z 12.10.1996, str. 7).
(10)	Dz.U. L 215 z 30.7.1992, str. 91. Rozporządzenie zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) 2773/95 (Dz.U. L 288 z 1.12.1995, str. 37).
(11)	Dz.U. L 215 z 30.7.1992, str. 96. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 231/96 (Dz.U. L 30 z 8.2.1996, str. 33).
(12)	Dz.U. L 142 z 2.6.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2331/98 (Dz.U. L 291 z 30.10.1998, str. 10).
(13)	Dz.U. L 142 z 2.6.1997, str. 22.
(14)	Dz.U. L 165 z 15.6.1989, str. 3.
(15)	Dz.U. L 91 z 6.4.1990, str. 7.
(16)	Dz.U. L 142 z 2.6.1997, str. 30.
ZAŁĄCZNIKI
ZAŁĄCZNIK  
TABELA KWOT

Artykuł
	 Temat
	 Euro

15 ust. 3
	 Najniższy dodatek wyrównawczy
	             25(*)
	 na hektar ziemi użytkowanej rolniczo

	 Najwyższy dodatek wyrównawczy
	        200
	 na hektar ziemi użytkowanej rolniczo

	 Najwyższy średni dodatek wyrównawczy
	        250
	 na hektar ziemi użytkowanej rolniczo
	
(*)   Kwota ta może być zmniejszona, uwzględniając szczególne położenie
      geograficzne lub strukturę ekonomiczną gospodarstw na określonych
      obszarach, oraz w celu uniknięcia nadmiernej kompensacji i zgodnie z art.
      15 ust. 1 tiret drugie.

ZAŁĄCZNIK II 
(uchylony)

© European Communities (Wspólnoty Europejskie), http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie przepisy prawne Unii Europejskiej opublikowane w papierowych wydaniach Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.