01.12.2024 

ADRESAT:
Ministerstwo Sprawiedliwości Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa

PETYCJA
Petycja w sprawie zmian przepisów w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym w zakresie: 1.   Art. 107. KRiO:
W przypadku braku porozumienia rodziców (braku zgody matki dziecka) Kodeks nie pozwala na uzyskanie opieki naprzemiennej przez ojca dziecka.
Polski ojciec po rozstaniu z matką dziecka jest skazany na ograniczenie kontaktu z własnym dzieckiem zwykle do dwóch weekendów w miesiącu - taki patologiczny standard został wypracowany przez polskie Sądy rodzinne i jest stosowany w niemal wszystkich przypadkach. Matki przy aprobacie Sądów alienują ojców od własnych dzieci poprzez niesprawiedliwe wyroki, często poparte fałszywymi zeznaniami samej matki oraz fałszywymi opiniami lekarzy psychologów, którzy stwierdzają brak możliwości zakwalifikowania dziecka do opieki naprzemiennej ze względu na zbyt niski wiek dziecka oraz zbyt duże przywiązanie emocjonalne dziecka do matki.
Ze względu na brak możliwości natychmiastowego zabezpieczenia kontaktów ojca z dzieckiem po złożeniu takiego wniosku, ojciec jest zmuszony do oczekiwania na wyrok (zwykle około roku) - przez ten czas nie ma możliwości wyegzekwowania od matki kontaktu z własnym dzieckiem ze względu na brak szybkiej ścieżki zabezpieczenia kontaktów. Taka sytuacja powoduje całkowitą alienację ojca oraz zerwanie więzi z własnym dzieckiem, którą będzie zmuszony odbudowywać przez lata.
Powyższa sytuacja prowadzi do wyroku Sądu o braku możliwości uzyskania opieki naprzemiennej ze względu na brak odpowiednio trwałej relacji/więzi z ojcem, który został wbrew własnej woli odseparowany i skazany na całkowitą alienację, bez jakichkolwiek możliwości prawnych pozwalających na kontakt z własnym dzieckiem.

Zmiana w przepisach powinna obejmować:
 -	zabezpieczenie kontaktów z dzieckiem w okresie nie później niż 30 dni od złożenia wniosku - nawet po tak krótkim okresie niemowlę nie poznaje własnego ojca, więc relację ojcowską trzeba budować od nowa. Skazanie ojca na oczekiwanie na wyrok przez rok powoduje zupełną degradację więzi oraz skrajnie wysoką podatność ojców na ciężkie stany depresyjne lub niejednokrotnie próby samobójcze.
 -	zapis, który obliguje Sędziów do orzeczenia opieki naprzemiennej jako podstawowy mechanizm opieki nad dzieckiem - oczywiście przy założeniu, że ojciec może zapewnić odpowiednie warunki mieszkalne oraz finansowe, które w większości przypadków są znacznie lepsze od warunków, które może zapewnić matka (opieka naprzemienna powinna również wykluczać zasądzenie alimentów - dziecko będzie wychowywane przy wkładzie finansowym obojga rodziców, więc nie ma przestrzeni na zaistnienie jakichkolwiek nierówności
 -	każdy z rodziców finansuje opiekę nad dzieckiem na miarę swoich możliwości finansowych).

Prawnicy specjalizujący się w sprawach rodzinnych i opiekuńczych odradzają swoim klientom próbę podjęcia walki o opiekę naprzemienną, twierdząc, że jest to wyłącznie możliwe w przypadku gdy matka dziecka wyrazi na to zgodę - nie może również zaistnieć konflikt pomiędzy rodzicami, ponieważ wyklucza on możliwość przyznania opieki naprzemiennej. W efekcie wystarczy zeznanie matki o konflikcie z ojcem, co gwarantuje jej
uzyskanie pełnej opieki nad dzieckiem, a ojcowie traktowani są jako weekendowi koledzy dla własnego dziecko oraz „bankomat".
Matka samotnie wychowująca dziecko nie może zapewnić przyswojenia wzorców i zachowań, których może nauczyć wyłącznie ojciec - ma to szkodliwy wpływ dla prawidłowego rozwoju dziecka, co udowodnione zostało w wielu międzynarodowych opracowaniach naukowych.

Aktualnie rola ojców sprowadza się do skrajnie rzadkich wizyt z własnymi dziećmi oraz jako obiekt do drenażu finansowego przez matki, które decydują się na samotne wychowywanie dzieci bez wystarczających możliwości finansowych, pomimo faktu, iż ojciec wnosi o równe rozłożenie opieki oraz kosztów utrzymania.

Niezależnie od polskiego Kodeksu oraz teoretycznych równych praw obojga rodziców, powyższa sytuacja opisuje realia polskich ojców takimi jakimi one są - prawa ojców w Polsce nie istnieją - ich opieka nad własnym dzieckiem zależna jest wyłącznie od dobrej woli matki lub Sądu.

Dobrem dziecka nie jest wyzysk ojca i komfort życia matki - dobrem dziecka jest opieka obojga rodziców i wspólne finansowanie na miarę swoich możliwości.

2.  Art. 135. KRiO:
Kodeks powinien określać konkretną wartość kosztów utrzymania dziecka w odpowiednich zakresach wiekowych - każda kwota powyżej określonej wartości może być rozpatrzona przez Sąd ze względu na wyjątkowe okoliczności (specjalne potrzeby dziecka - na przykład koszty specjalnej opieki zdrowotnej). Wysokość kosztów utrzymania została właśnie określona przez fundusz alimentacyjny na 1000 zł.

Wysokość alimentów nie powinna być arbitralnie orzekana przez Sędziego, ponieważ mija się to z istotą sprawy - alimenty powinny pokrywać koszty utrzymania dziecka, zamiast powodować maksymalne zubożenie ojca na korzyść komfortowego życia matki.

Jeżeli ojciec dziecka zarabia więcej w stosunku do matki, może z własnej woli przeznaczyć znacznie wyższe środki na utrzymanie własnego dziecka, jednak to on powinien decydować jaka to będzie kwota i na co ją przeznaczać - aktualnie jednak mamy system, który zakłada, że należy ściągnąć z ojca jak największą ilość pieniędzy, aby przekazać je matce, motywując to podniesieniem poziomu życiowego dziecka. Jest to fałszywe i nieuczciwe podejście - ojciec nigdy nie wie na co przeznaczane są pieniądze i czy rzeczywiście to jego dziecko będzie żyło na wysokim poziomie materialnym - czy jednak matka. Aby zapewnić realizację tego celu (podniesienie poziomu życia dziecka) należy zmienić system - tylko ojciec może to zagwarantować dysponując właściwie swoimi środkami, tym samym eliminując patologię marnotrawienia przez matkę środków dziecka na ich własne wydatki.

Powyższa sytuacja prowadzi do kolejnych patologii - ojciec, który zarabia znacznie więcej (poprzez swoją ciężką pracę, kształcenie i doświadczenie) finansuje komfortowe życie matki, która nie poczyniła starań, aby zarabiać na podobnym poziomie.
Część ojców, widząc tą niesprawiedliwość, decyduje się na sztuczne zaniżenie swoich dochodów, aby nie finansować wygodnego życia matki - to powoduje uszczerbek na budżecie Państwa - ukrywają swoje dochody przechodząc na działalność nierejestrowaną, więc w efekcie nie płacą podatków.

Środki finansowe przekazywane ze świadczeń socjalnych z budżetu Państwa (np. 800+) powinny być wliczane na poczet alimentów - taka jest ich rola - pokrycie kosztów utrzymania dziecka.
Jeżeli jednak świadczenie socjalne nie jest przeznaczone na koszty utrzymania dziecka - każdy z rodziców powinien dostać połowę powyższych środków do własnej dyspozycji na potrzeby dziecka - wtedy ojciec z połowy tego świadczenia mógłby pokryć część alimentów, co jest jedynym logicznym i sprawiedliwym rozwiązaniem.