UZASADNIENIE
wniosku o ratyfikację Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji.

I.  Prace nad Konwencją

W dniu 31 października 2003r. podczas 58 Sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych został przyjęty tekst Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji. Konwencja została opracowana przez Komitet ad hoc powołany na podstawie rezolucji Zgromadzenia Ogólnego 55/61 z 4 grudnia 2000r. i otwarta do podpisu w dniach 9-11 grudnia 2003 r. w Meridzie w Meksyku. W dniu 10 grudnia 2003 r. Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Meksyku podpisał niniejszą Konwencję w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. 

II. Potrzeba związania się Konwencją
Rzeczpospolita Polska podjęła już szereg zobowiązań międzynarodowych w zakresie zwalczania korupcji przystępując do: 
1. Konwencji OECD o zwalczaniu przekupstwa zagranicznych funkcjonariuszy publicznych w międzynarodowych transakcjach handlowych (ratyfikowanej dnia 20 grudnia 2000 r.)
2. Konwencji Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa. (ratyfikowanej dnia 20 grudnia 2000 r.).
3. Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (ratyfikowanej dnia 12 listopada 2001 r.)
4. Konwencji Rady Europy: prawno-karnej konwencji o korupcji (ratyfikowanej dnia 11 grudnia 2002 r. )
5. Konwencji Rady Europy:  cywilno- prawnej konwencji o korupcji (ratyfikowanej dnia 11 września 2002 r. )
6. Konwencji w sprawie zwalczania korupcji funkcjonariuszy Wspólnot Europejskich i funkcjonariuszy Państw Członkowskich Unii Europejskiej (ratyfikowanej dnia 25 stycznia 2005 r.) 

Ratyfikacja Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji jest kolejnym  krokiem na płaszczyźnie walki z tym zjawiskiem. Powstała ona jako wyraz woli i determinacji społeczności międzynarodowej w walce przeciwko zjawisku korupcji na świecie. Bez wątpienia bowiem zjawisko korupcji zagraża instytucjom i wartościom demokratycznym, stabilności politycznej i ekonomicznej państw, jak również zasadom funkcjonowania rzetelnego, uczciwego i niezawisłego wymiaru sprawiedliwości.

III. Cel i zakres Konwencji.
Zasadniczym celem Konwencji jest wspieranie i wzmacnianie instrumentów zmierzających do skutecznego zapobiegania i zwalczania korupcji. Nacisk kładziony jest na szeroko rozumianą współpracę międzynarodową na polu walki z korupcją, w tym na pomoc techniczną dla krajów najuboższych w kreowaniu skutecznych instrumentów zapobiegania i zwalczania tego rodzaju przestępczości. Istotnym celem Konwencji jest także wspieranie zasad uczciwości i odpowiedzialności w zarządzaniu sprawami publicznymi i mieniem publicznym.  
Rozdział I  określa zakres pojęć zawartych w Konwencji definiując między innymi pojęcia funkcjonariusza publicznego, zagranicznego funkcjonariusza publicznego oraz funkcjonariusza zagranicznej organizacji międzynarodowej.
Wyrażony w art. 1 nacisk na przeciwdziałanie korupcji znajduje wyraz w przepisach rozdziału II dotyczącego tworzenia i wzmacniania środków zapobiegających powstawaniu zjawiska korupcji (art. 4). Wysiłki te, zgodnie z założeniami Konwencji, winny być skierowane zarówno do sektora publicznego (art. 7) jak i prywatnego (art. 12). Konwencja zobowiązuje Państwa Strony do przyjęcia zdecydowanej i skutecznej polityki antykorupcyjnej, która powinna uwzględniać: zaangażowanie społeczeństwa, zasady rządów prawa, właściwe zarządzanie sprawami publicznymi i mieniem publicznym, przejrzystość i odpowiedzialność, jak również zachęca państwa do tworzenia skutecznych praktyk zmierzających do zapobiegania korupcji. Konwencja zobowiązuje Państwa Strony do zapewnienia istnienia organu mającego na celu zapobieganie korupcji (art. 6). Do zakresu jego obowiązków ma należeć m.in. wdrażanie polityki antykorupcyjnej oraz rozpowszechnianie wiedzy o zapobieganiu korupcji. 
Konwencja wskazuje szczególnie podatne na korupcję sfery działań sektora publicznego oraz środki mające na celu eliminację sytuacji korupcjogennych (art. 7). Kolejne postanowienia Konwencji w tym zakresie dotyczą:
-	urzędników państwowych (odpowiednie systemy zatrudniania, awansowania, przechodzenia na emeryturę), 
-	zasad wyboru na urzędy publiczne (określenie kryteriów dotyczących kandydatur, przejrzystość finansowania kandydatur na wybieralne urzędy publiczne), 
-	funkcjonariuszy publicznych (propagowanie wśród funkcjonariuszy publicznych zasad uczciwości i odpowiedzialności, tworzenie dla nich kodeksów lub standardów postępowania, składanie przez funkcjonariuszy publicznych oświadczeń dotyczących posiadanego mienia),  
-	zamówień publicznych (przejrzystość, konkurencyjność, obiektywne kryteria podejmowania decyzji), 
-	zarządzania finansami publicznymi  (przejrzystość i odpowiedzialność w zarządzaniu poprzez m.in. procedury przyjmowania budżetu narodowego, terminowe składanie sprawozdań o dochodach i wydatkach, efektywne i skuteczne systemy zarządzania ryzykiem oraz systemy wewnętrznej kontroli),
-	przejrzystości funkcjonowania administracji publicznej (dostępność informacji na temat organizacji, funkcjonowania i procesu decyzyjnego administracji publicznej, ułatwienie dostępu społeczeństwa do organów administracyjnych, publikowanie informacji np. raportów dotyczących zagrożenia korupcją w administracji)
-	sądownictwo i prokuratura (przyjęcie zasad postępowania odnoszących się do członków wymiaru sprawiedliwości).
Konwencja zobowiązuje również Państwa Strony do podjęcia odpowiednich środków w celu zwalczania procederu prania pieniędzy. 
Zgodnie z postanowieniami Konwencji, Państwa Strony winy dokonywać okresowej oceny skuteczności obowiązujących przepisów i mechanizmów do walki z korupcją i w razie potrzeby podjąć działania w celu ich poprawy.

IV. Kryminalizacja. 
W rozdziale III Konwencji Państwa Strony zobowiązane zostały do kryminalizacji przekupstwa krajowych (art. 15) i zagranicznych funkcjonariuszy publicznych (art. 16), przekupstwa w sektorze prywatnym (art. 21), jak również szeregu innych czynów takich jak: nadużycie funkcji przez funkcjonariuszy publicznych (art. 19), w tym malwersacje i sprzeniewierzenia (art.17), malwersacje mienia w sektorze prywatnym (art. 22), handel wpływami (art. 18), pranie pieniędzy (art. 23), przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (art. 25). Państwa Strony mają również rozważyć przyjęcie środków pozwalających na penalizację umyślnego „nielegalnego wzbogacenia” oznaczającego znaczący wzrost majątku urzędnika państwowego.
 Konwencja zakłada nie tylko odpowiedzialność indywidualną sprawców, współsprawców, pomocników i podżegaczy (art. 27), ale również odpowiedzialność osób prawnych za przestępstwa objęte Konwencją (art. 26). Odpowiedzialność osób prawnych może mieć charakter karny, cywilny bądź administracyjny. Państwa Strony mają w szczególności zapewnić, aby na osoby prawne ponoszące odpowiedzialność na podstawie Konwencji nałożone zostały odpowiednie sankcje karne bądź pozakarne, w tym sankcje finansowe.
	Kierując się przekonaniem, że skuteczne zwalczanie korupcji wymaga nie tylko ścigania i karania (art. 30), ale również pozbawiania sprawców zysków uzyskanych z przestępstwa, w Konwencji zawarte zostały przepisy zobowiązujące Państwa Strony do podjęcia niezbędnych środków umożliwiających konfiskatę dochodów pochodzących z przestępstw objętych Konwencją albo mienia, którego wartość odpowiada takim dochodom oraz mienia, sprzętu lub innych narzędzi wykorzystanych bądź przeznaczonych do wykorzystania w tych przestępstwach (art. 31). Konwencja reguluje również sytuacje, gdy dochody z przestępstwa zostały przekształcone, zamienione na inne mienie bądź przemieszane z majątkiem nabytym ze źródeł legalnych. Także takie mienie winno być przedmiotem konfiskaty w oparciu o zasady ustalone w Konwencji. 
Państwa Strony powinny również wprowadzić do swych porządków prawnych mechanizmy pozwalające na uchylenie tajemnicy bankowej dla potrzeb prowadzonych postępowań karnych dotyczących przestępstw objętych Konwencją (art. 40). 
Ponadto Konwencja zobowiązuje Państwa Strony do przeciwdziałania skutkom korupcji. W związku z tym mogą one uznać korupcję za element istotny w postępowaniu o unieważnienie lub rozwiązanie umowy czy cofnięcia koncesji (art. 34). Natomiast osobom, które poniosły szkodę w wyniku przestępstwa korupcji zapewnić należy prawo zainicjowania postępowania celem uzyskania odszkodowania (art. 35).  
Konwencja zobowiązuje Państwa Strony do szczególnego traktowania świadków, biegłych oraz ofiar przestępstw objętych zakresem Konwencji, a także ich krewnych oraz osób bliskich w celu zapewnienia im skutecznej ochrony przed potencjalnym odwetem czy zastraszeniem (art. 32).

V. Współpraca międzynarodowa.
Rozdział IV Konwencji dostarcza szeregu kompleksowych uregulowań w zakresie szeroko rozumianej współpracy międzynarodowej. Oprócz tradycyjnych form współpracy takich jak ekstradycja (art. 44) i wzajemna pomoc prawna (art. 46), przewidziano również nowoczesne formy współpracy takie jak: tworzenie wspólnych grup dochodzeniowo-śledczych (art. 49), wykorzystanie specjalnych technik dochodzeniowo-śledczych, przesłuchanie świadków i biegłych z użyciem najnowszych technologii audio-wizualnych np. w formie video konferencji (art. 50). 

VI. Zwrot korzyści uzyskanych z przestępstwa korupcji.
Rozdział V Konwencji poświęcony jest  problematyce zwrotu mienia uzyskanego w wyniku przestępstwa objętego zakresem Konwencji. Postanowienia tego rozdziału zobowiązują Państwa Strony do podjęcia działań zapewniających instytucjom finansowym możliwość wprowadzenia daleko idących mechanizmów kontroli mających na celu zapobieganie transferom nielegalnie uzyskanych środków za pośrednictwem rachunków bankowych. W tym celu instytucje finansowe winny dokonywać weryfikacji tożsamości klientów oraz beneficjentów funduszy o dużej wartości, jak również wzmożonej kontroli operacji na rachunkach osób, które pełnią bądź pełniły ważne funkcje publiczne oraz członków ich rodzin. Ponadto przepisy tego rozdziału zobowiązują Państwa Strony do podjęcia szczególnych środków w stosunku do banków nieposiadających fizycznej obecności na rynku i niezwiązanych z grupą finansową o uregulowanym prawnie statusie na rynku (art. 52). Zawarto w nim także zapisy dotyczące wymiany i udostępniania  informacji finansowej (art. 58).
W świetle przepisów tego rozdziału Państwa Strony zobowiązane zostały do umożliwienia innym Państwom Stronom wszczęcia postępowania cywilnego przed swymi sądami dla ustalenia tytułu prawnego mienia uzyskanego w wyniku popełnienia przestępstwa określonego w Konwencji, zasądzenia odszkodowania na rzecz państw poszkodowanych tymi przestępstwami oraz uwzględnienia ich roszczeń w trakcie orzekania o konfiskacie takiego mienia (art. 53). Konwencja przewiduje również możliwość konfiskaty przez Państwa Strony mienia uzyskanego w wyniku przestępstwa objętego zakresem Konwencji na drodze współpracy międzynarodowej. Zakłada również przyjęcie środków mających na celu zapobieganie i wykrywanie podejrzanych transakcji finansowych (art. 54). 
Szczególny nacisk położony jest na współpracę międzynarodową dla celów konfiskaty  jak i odzyskiwania mienia pochodzącego z przestępstw objętych zakresem Konwencji (art. 55, 56, 57). 

VII. Pomoc techniczna.
Kolejny rozdział Konwencji poświęcony jest problematyce pomocy technicznej oraz wymianie informacji. W celu skutecznego zwalczania i przeciwdziałania korupcji Państwa Strony zobowiązane są do przeprowadzania szkoleń dla osób zajmujących się zwalczaniem korupcji oraz rozważenia udzielania pomocy technicznej innym państwom, zwłaszcza rozwijającym się (art. 60). Konwencja zachęca też państwa do wymiany informacji na temat korupcji i okoliczności w jakich popełniane są przestępstwa korupcyjne, jak również informacji o najskuteczniejszych praktykach zapobiegania korupcji (art. 61). Mają one służyć wypracowaniu wspólnych definicji, norm i metodologii. 

VIII. Implementacja Konwencji i jej wejście w życie.
Rozdział VII przewiduje ustanowienie Konferencji Państw Stron w celu promowania i monitorowania implementacji Konwencji. Konferencja zostanie zwołana przez Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych w ciągu roku od wejścia w życie Konwencji. Podczas Konferencji uzgodnione zostaną działania, procedury i metody pracy w celu osiągnięcia celów określonych w art. 1 Konwencji (art. 63). 
Rozdział VIII natomiast zawiera postanowienia końcowe wskazujące mechanizmy implementacji Konwencji oraz zasady rozstrzygania kwestii spornych wynikających z interpretacji lub stosowania Konwencji. Zawiera też informacje na temat ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia i przystąpienia do Konwencji oraz zasady jej wejścia w życie. Zgodnie z art. 68 Konwencja wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia 30 instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia. 

IX. Ocena ustawodawstwa krajowego.
Instrumenty prawne przewidziane w Konwencji mające na celu zwalczanie i zapobieganie korupcji funkcjonują już w ramach polskiego porządku prawnego. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 z póź. zm.) penalizuje takie czyny jak: przekupstwo czynne i bierne osoby pełniącej funkcję publiczną w Rzeczypospolitej Polskiej, w państwie obcym oraz w innym podmiocie prawa międzynarodowego (art. 228§1-6 i 229 k.k.), handel wpływami (art. 230 k.k.), pranie pieniędzy (art. 299 k.k.). W świetle Kodeksu karnego karane jest także pomocnictwo i podżeganie do wyżej wymienionych przestępstw. Na podstawie znowelizowanych przepisów art. 39, 44-45 Kodeksu karnego wprowadzonych ustawą z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003 r. Nr 111, poz. 1061) możliwe jest orzeczenie przepadku nie tylko przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub służących jego popełnieniu lecz także korzyści majątkowych osiągniętych  wskutek przestępstwa. Art. 115 § 4 Kodeksu karnego przewiduje, iż korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Natomiast zgodnie z art. 44 Kodeksu karnego, w sytuacji gdy orzeczenie przepadku przedmiotów nie jest z różnych względów możliwe, sąd może orzec przepadek równowartości takich przedmiotów. Istnieje nadto możliwość orzeczenia przepadku korzyści z przestępstwa nawet jeśli te nie należą do sprawcy w sytuacji, gdy ten przeniósł je na inną osobę fizyczną bądź prawną czy też na jednostkę nie posiadającą osobowości prawnej. Przy czym przyjęto domniemanie, iż mieniem stanowiącym korzyść uzyskaną z przestępstwa są rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące jej prawa majątkowe. Domniemanie to może zostać obalone dowodem przeciwnym poprzez wykazanie, iż zostały one uzyskane w sposób zgodny z prawem.
Polskie prawo natomiast nie przewiduje kryminalizacji nielegalnego wzbogacenia –czyli znaczącego przyrostu majątku funkcjonariusza publicznego działającego umyślnie, którego nie jest on w stanie wytłumaczyć poprzez wskazanie legalnego źródła jego pochodzenia. Przestępstwo to wywodzi się z ustawodawstwa południowoamerykańskiego oraz z Interamerykańskiej Konwencji o korupcji z 1996 r. Jednak karalność nielegalnego wzbogacenia nie przyniosła tam oczekiwanych rezultatów (opinia pani Celiny Nowak- pracownika naukowego PAN - wykonana na zlecenie Programu Przeciwko Korupcji Fundacji im. Stefana  Batorego). Nie przesądzając kwestii możliwości wprowadzenia przestępstwa nielegalnego wzbogacenia do polskiego ustawodawstwa stwierdzić należy, że Konwencja nie obliguje Państw Stron do penalizacji takiego zachowania, a jedynie wzywa do rozważenia takiej możliwości odpowiednio do systemu prawnego każdego z państw. Zatem z tego punktu widzenia brak jest przeszkód do ratyfikowania Konwencji.
Według Kodeksu karnego sprawca łapownictwa biernego ponosi surowszą odpowiedzialność karną przy złagodzeniu jej względem sprawcy łapownictwa czynnego. Przewiduje się bowiem obligatoryjne nadzwyczajne złagodzenie kary a nawet możliwość odstąpienia od jej wymierzenia w pewnych okolicznościach w stosunku do sprawcy łapownictwa czynnego. Takie rozwiązanie zmierza do rozerwania przestępczej więzi między dawcą łapówki a przyjmującym korzyść.
Spenalizowane jest także w szerokim zakresie przestępstwo handlu wpływami. Do znamion tego przestępstwa, oprócz powoływania się na wpływy w instytucji państwowej lub samorządowej należy także powoływanie się na wpływy innych osób (organizacji międzynarodowej lub krajowej lub zagranicznej jednostki dysponującej środkami publicznymi) w zamian za korzyść majątkową bądź osobistą lub obietnicę takiej korzyści. Przy czym dla zaistnienia  przestępstwa bez znaczenia pozostaje fakt rzeczywistego czy też rzekomego posiadania owych wpływów przez sprawcę. Wystarczające jest wywołanie u danej osoby przekonania bądź utwierdzenie jej w przekonaniu co do istnienia takich wpływów (art. 230 §1 kk). 
Zgodnie z Kodeksem karnym przestępstwo stanowi również czynna strona handlu wpływami tzw. płatna protekcja (art. 230 a § 1 kk), przekupstwo wyborcze i sprzedajność wyborcza (art. 250 a § 1 i 2 kk), jak również przekupstwo w sporcie profesjonalnym (art. 296 b § 1kk).
Ponadto spenalizowana jest korupcja w sektorze prywatnym. Zakres podmiotowy przestępstwa łapownictwa biernego ograniczony jest do osób pełniących funkcje kierownicze w jednostce wykonującej działalność gospodarczą lub mających wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością tej jednostki. Zakres przedmiotowy natomiast rozciągnięto na czyny mogące wyrządzić jednostce szkodę majątkową, czyny nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalne czynności preferencyjne na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi czy też świadczenia (art. 296 a kk).
Rezultatem prac ustawodawczych związanych z koniecznością uregulowania zasad odpowiedzialności osób prawnych w Rzeczypospolitej Polskiej jest ustawa z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych (Dz.U. z 2002r. Nr 197, poz. 1661z późniejszymi zmianami). Określa ona zasady odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe oraz zasady postępowania w przedmiocie takiej odpowiedzialności. 
Przepisy Kodeksu postępowania karnego zapewniają możliwość wykonywania zagranicznych orzeczeń o konfiskacie, przepadku i tymczasowym zajęciu mienia pochodzącego z przestępstwa (art. 611§2 kpk). 
Przepisy Kodeksu karnego w zakresie świadka incognito (art. 184 kk) oraz przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym (Dz.U. z 1997 r. Nr 114, poz. 738) stanowią podstawę do zapewnienia ochrony osobom współpracującym z wymiarem sprawiedliwości oraz świadkom. Możliwe jest zastosowanie tych instytucji w celu zwalczania wszystkich przestępstw korupcyjnych z wyjątkiem wypadków mniejszej wagi.
W art. 60-62 Kodeksu karnego skarbowego (Dz.U. z 1999 r., nr 83, poz. 930) spenalizowano czyny związane z niewłaściwym prowadzeniem księgowości. 
Ustawa Prawo bankowe z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 140, poz. 393) zawiera zapis (art.105 ust.1 pkt 2)c ) przewidujący uchylenie tajemnicy bankowej na żądanie sądu bądź prokuratora także w sytuacji, gdy ten wykonuje wniosek zagranicznych organów wymiaru sprawiedliwości skierowany w ramach pomocy prawnej. 
Polski system prawny przewiduje mechanizmy mające na celu zapobieganie i zwalczanie zjawiska „prania pieniędzy”. Artykuł 299 Kodeksu karnego penalizuje wszelkie zachowania zmierzające do ukrycia nielegalnego pochodzenia korzyści uzyskanych z przestępstwa, włączając w to także transfer środków pochodzących z nielegalnych źródeł za granicę. Mechanizmy kontroli przepływu środków finansowych mających na celu wykrywanie i przeciwdziałanie praniu nielegalnie uzyskanych środków zostały zawarte w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz.1505). Ustawa ta zawiera szczegółowe rozwiązania zapewniające skuteczną walkę z procederem prania pieniędzy. Głównym zadaniem Generalnego Inspektora Informacji Finansowej jest badanie transakcji podejrzanych, a od 1 lipca 2004 r. wszystkich transakcji powyżej 15.000 EUR, innych podejrzanych transakcji, inicjowanie procedury wstrzymania transakcji, co do których zachodzi podejrzenie, że ich przedmiot stanowią korzyści pochodzące z nielegalnych źródeł, jak również sprawowanie kontroli nad instytucjami finansowymi pod kątem przestrzegania obowiązku rejestracji transakcji. Nowelizacją z dnia 31.10.2002 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1500) do tej ustawy wprowadzono m. in. blokadę rachunku bankowego, polegającą na czasowym uniemożliwieniu dysponowania i korzystania ze wszystkich wartości majątkowych zgromadzonych na rachunku, w tym również przez instytucję obowiązaną (banki, oddziały banków, domy maklerskie itp.).
Wskazać należy ponadto, że Rząd Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 17 września 2002 r. przyjął i sukcesywnie realizuje program zwalczania korupcji pod nazwą Strategia Antykorupcyjna. Celem programu jest skuteczne wykrywanie przestępstw korupcyjnych, wdrożenie efektywnych mechanizmów walki z korupcją w administracji publicznej oraz zwiększenie świadomości publicznej i promocja etycznych wzorców postępowania. Realizacja programu następuje poprzez stworzenie bazy legislacyjnej i usprawnienie działania wymiaru sprawiedliwości, zapewnienie przejrzystości procedur administracyjnych, eliminowanie nadmiernej uznaniowości urzędników, zapewnienie skutecznego systemu kontroli, jak również promowanie etycznych postaw wśród osób pełniących funkcje publiczne. 
Odnośnie zobowiązania wskazanego w artykule 6 Konwencji dotyczącego zapewnienia przez Państwa Strony istnienia organu lub organów, które będą zapobiegać korupcji wskazać należy, iż zadania wskazane w tym artykule są już realizowane przez wyspecjalizowane wydziały antykorupcyjne działające przy Komendach Wojewódzkich Policji zajmujące się zapobieganiem i zwalczaniem korupcji. W Draft legislative guide to promote the implementation of the United Nation Convention against corruption – dokumencie przygotowanym przez Sekretariat UNODC mającym na celu ułatwienie Państwom Stronom implementacji postanowień Konwencji wskazano, że celem artykułu 6 nie jest tworzenie nowego, wyspecjalizowanego organu. Nacisk kładziony jest przede wszystkim na realizację zadań wskazanych w tym artykule. Treść artykułu 6 nie stoi oczywiście na przeszkodzie powołaniu nowego organu jeśli dane państwo uzna, iż będzie on skuteczniej realizował zadania związane z zapobieganiem korupcji. W związku z tym stwierdzić należy, iż z tego punktu widzenia brak jest przeszkód do ratyfikowania Konwencji.

Reasumując – związanie się Konwencją nie wymaga zmiany ustawodawstwa wewnętrznego.

X. Skutki i tryb związania się Konwencją.

Konwencja przewiduje możliwość złożenia oświadczeń do artykułu 44 ustęp 6 (Ekstradycja) oraz do artykułu 46 ustęp 13 i 14 (Wzajemna pomoc prawna). W pierwszym przypadku należy wskazać czy w przypadku braku umowy dwustronnej Państwo Strona uzna niniejszą Konwencję za podstawę ekstradycji. W drugim zaś należy wskazać język w jakim Państwo Strona będzie przyjmowało wnioski o udzielenie pomocy prawnej oraz organ administracji, do którego wnioski takie należy kierować. 
Stosownie do artykułu 44 ustęp 6 należy uznać, iż Rzeczpospolita Polska uzna przedmiotową Konwencję za podstawę ekstradycji w przypadku braku umowy dwustronnej z jednym z Państw Stron Konwencji.
Na podstawie artykułu 46 ustęp 13 wskazano Ministerstwo Sprawiedliwości jako organ centralny odpowiedzialny za przyjmowanie wniosków o pomoc prawną i współpracę dla celów ekstradycji. 
Zaproponowano by językami, w których będą przyjmowane wnioski o udzielenie pomocy prawnej zgodnie z artykułem 46 ustęp 14 Konwencji  był język polski i angielski. Analogiczne rozwiązania zostały przyjęte podczas ratyfikacji Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (Dz.U. z 2005r. Nr 18, poz. 158), przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 15 listopada 2000 r.

Do dnia 18 października 2005 r. Konwencję podpisało 135 państw. Została ona ratyfikowana przez 34. Wejdzie ona w życie po upływie 90 dni od daty złożenia 30 instrumentu ratyfikacyjnego.
Konwencja podlega ratyfikacji wymagającej uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie  w trybie wskazanym w art. 89 ust. 1, pkt. 2 i 5 Konstytucji oraz art. 12 ust.1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000r. o umowach międzynarodowych (Dz.U. Nr 39, poz. 443 z póź. zm.) albowiem dotyczy wolności, praw i obowiązków obywatelskich oraz spraw uregulowanych w ustawie. 
Związanie się Konwencją nie spowoduje obciążeń finansowych dla budżetu państwa. 
Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji w odróżnieniu od już obowiązujących międzynarodowych aktów prawnych w dziedzinie zwalczania korupcji, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, reguluje w sposób kompleksowy i multidyscyplinarny problematykę zapobiegania, ścigania i karania łapownictwa. Jej wejście w życie podniesie międzynarodowe standardy w dziedzinie zwalczania korupcji, jak również stworzy prawne podstawy dla szerokiej współpracy między państwami w tej dziedzinie. 
Ratyfikując Konwencję Rzeczpospolita Polska da wyraz woli przeciwdziałania i zwalczania korupcji zarówno na płaszczyźnie krajowej, jak i międzynarodowej, a także przekonaniu o konieczności współpracy międzynarodowej w celu zapobiegania temu zjawisku.

Opracowała:
Agnieszka Stawiarz
Prokurator w Wydziale Współpracy z Zagranicą, 
Departament Współpracy Międzynarodowej i Prawa Europejskiego

Akceptował:
Jan Ciszewski 
Dyrektor Departamentu Współpracy Międzynarodowej i Prawa Europejskiego

Zatwierdził:
Andrzej Grzelak
Podsekretarz Stanu 
w Ministerstwie Sprawiedliwości