Polska w Maroku

System gospodarczy i najważniejsze strategie gospodarcze

Maroko jest państwem o stabilnej i dość liberalnej gospodarce. Urząd Dewizowy (l’Office des Changes) nadzoruje operatorów, by zapewnić stabilność finansową, prowadząc politykę stopniowej liberalizacji handlu. Dirham marokański jest relatywnie stabilną walutą, a Bank Centralny Maroka (Banque Al-Maghrib) utrzymuje politykę monetarną wspierającą wzrost i stabilność cen, przy stopie procentowej 2,25 % w 2025 r. i stosunkowo niskiej inflacji.

Wstępne dane wskazują, że wzrost PKB w 2025 r. wyniósł ok. 4,5 %, dzięki mocniejszemu wzrostowi w sektorze rolnym, sektorze inwestycji i wzrostowi popytu krajowego. W pierwszym półroczu 2025 roku gospodarka rosła nawet 5,5 % rok do roku, a w III kwartale utrzymano solidny wzrost ok. 4 %.

Gospodarka Maroka jest jedną z największych w Afryce pod względem PKB. Osiągnięcia gospodarcze Maroka w ostatnich latach były wynikiem reform strukturalnych i sektorowych (rolnictwo, rybołówstwo, górnictwo, energia, przemysł, turystyka). Postępująca liberalizacja gospodarki realizowana jest w ramach umów o wolnym handlu podpisanych z UE, USA, Turcją oraz z państwami arabskimi i afrykańskimi. Sektor usług nadal odpowiada za dużą część wartości PKB, przemysł i rolnictwo pozostają ważnymi filarami. 

Główne sektory gospodarki i ich udział w PKB

Tradycyjnie zależna wcześniej od rolnictwa, turystyki i przekazów pieniężnych od Marokańczyków mieszkających za granicą, marokańska gospodarka staje się coraz bardziej zdywersyfikowana dzięki uprzemysłowieniu kraju. W najnowszych dostępnych danych sektor pierwotny (w tym rolnictwo, leśnictwo i rybołówstwo) odpowiadał za około 10,1 % PKB w 2024 r., co odzwierciedla jego obniżoną wagę w gospodarce ze względu na trwającą transformację strukturalną kraju. Zatrudnienie w rolnictwie, leśnictwie i rybołówstwie stanowiło około 29,6 % wszystkich miejsc pracy w 2023 r., co pokazuje spadek udziału tego sektora w zatrudnieniu mimo jego znaczenia dla obszarów wiejskich i eksportu żywności.

Sektor usług pozostaje kluczowym elementem struktury gospodarczej Maroka, stanowiąc ponad połowę PKB, podczas gdy przemysł — obejmujący m.in. produkcję motoryzacyjną — odpowiada za około jedna czwarta PKB, a sektor rolnictwa ma mniejszy udział (około 10–13 %).

Marokański rynek pracy jest nadal pod presją — stopa bezrobocia wyniosła około 13,1 % we wrześniu 2025 r., po spadku z wyższego poziomu w poprzednich okresach, co odzwierciedla powolne ożywienie w usługach i przemyśle, ale także trwałą utratę miejsc pracy w rolnictwie z powodu suszy.

Prognozy makroekonomiczne zakładają, że sektor rolnictwa odbuduje się i wzrośnie w 2026 r., podczas gdy sektor przemysłowy i usługowy pozostaną głównymi motorami wzrostu gospodarczego, wspieranymi przez inwestycje, popyt krajowy i rozwój eksportu w branżach takich jak motoryzacja i turystyka. Głównym wyzwaniem dla marokańskiej gospodarki pozostaje integracja sektora nieformalnego (praca na czarno), który według Banku Centralnego stanowił 31,3% PKB. Wreszcie, zależność od importu ropy naftowej (Maroko importuje ponad 90% swojego zapotrzebowania na paliwa) sprawia, że kraj jest podatny na wahania cen na rynku międzynarodowym i częściowo wyjaśnia systematyczny deficyt w bilansie handlowym. Od 2022 r. wydawane są regulacje prawne w celu aktywowania reform, które uczynią kraj bardziej atrakcyjnym dla inwestycji i będą wzmacniać suwerenność przemysłową Królestwa.

Sektor motoryzacyjny ma największy udział w marokańskim eksporcie. Przemysł motoryzacyjny obejmuje obecnie ponad 260 krajowych i międzynarodowych producentów, zatrudniających bezpośrednio prawie 230 000 osób, i odpowiada za znaczną część produkcji przemysłowej kraju. W 2025 r. produkcja samochodów w Maroku przekroczyła poziom około 1 mln pojazdów, a kraj utrzymuje pozycję największego producenta samochodów w Afryce, ze znaczącymi inwestycjami w pojazdy elektryczne i komponenty zgodnie z polityką państwa wspierającą mobilność niskoemisyjną. Sektor ten ma się dalej rozwijać i zwiększać moc produkcyjną do 2 mln pojazdów rocznie do 2030 r., przy jednoczesnym wzroście integracji łańcuchów wartości lokalnych.

W 2025 r. eksport produktów rolno-spożywczych z Maroka stanowił około 20,6 % całkowitego eksportu kraju, utrzymując jego pozycję jako jednego z kluczowych sektorów handlu zagranicznego. Produkcja zbóż nadal była wrażliwa na warunki pogodowe wynikające z długotrwałych susz, co wpływało na konieczność importu surowców rolnych i wsparcie dla lokalnych producentów. Rolnictwo w Maroku jest zdominowane przez uprawy zbóż i hodowlę, przy czym hodowla stanowi ważny komponent sektora, generując znaczący udział w PKB i zatrudnieniu na obszarach wiejskich.

Marokański sektor lotniczy rozwija się dynamicznie; do 2025 r. działa w nim ponad 150 firm, zatrudniających dziesiątki tysięcy wykwalifikowanych pracowników, a eksport w sektorze osiągnął wartości liczone w miliardach dolarów, przyciągając partnerstwa z globalnymi liderami takimi jak Safran, co ma wzmocnić pozycję kraju w MRO i produkcji komponentów lotniczych.

Turystyka odgrywa ważną rolę w tworzeniu PKB kraju, generalnie stanowiąc około 7%–8% marokańskiej gospodarki. W 2025 r. Maroko osiągnęło rekordowy wynik w turystyce, przyjmując około 19,8 mln odwiedzających, co stanowi wzrost o 14% rok do roku, a przychody z tego sektora przekroczyły 124 mld MAD (ok. 13,5 mld USD). To nowe maksimum potwierdza rosnące znaczenie turystyki jako kluczowego motoru wzrostu i źródła walutowego.

Sektor rybołówstwa: Maroko pozostaje jednym z największych producentów ryb w Afryce i znaczącym eksporterem produktów morskich, w tym sardynek, choć konkretne dane eksportowe za 2025 r. wskazują na utrzymanie silnej pozycji tego sektora mimo zmieniających się warunków rynkowych i klimatycznych. 

Polityka kursowa 

Polityka kursowa w Maroku jest zarządzana przez Bank Al-Maghrib (Banque Al-Maghrib), którego zadaniem jest utrzymanie stabilności monetarnej, zarządzanie poziomem inflacji oraz wspieranie wzrostu gospodarczego kraju. W 2018 roku rząd Maroka ogłosił, że kurs dirhama będzie fluktuował w paśmie ±2,5%. Zmiany regulacyjne pozwoliły operatorom wymiany walut deponować swoje środki w bankach komercyjnych, co wcześniej było zastrzeżone dla Banku Centralnego. 9 marca 2020 roku rząd podjął decyzję o rozszerzeniu pasma fluktuacji dirhama do ±5%. Według konsultacji Międzynarodowego Funduszu Walutowego z początku 2025 roku, Maroko nadal utrzymuje ten system w paśmie ±5% wokół kursu odniesienia opartego na koszyku walut z euro (60%) i dolarami amerykańskimi (40%). Bank Al-Maghrib interweniuje na rynku walutowym, aby utrzymać kurs w tym zakresie, jednocześnie łagodząc niektóre ograniczenia kapitałowe i planując dalsze kroki w kierunku stopniowego przejścia do bardziej elastycznego kursu do 2026 roku.

W kwietniu 2020 roku nastąpił gwałtowny spadek rezerw walutowych z powodu globalnego kryzysu wywołanego przez pandemię COVID-19. W odpowiedzi na ten kryzys Maroko po raz pierwszy skorzystało z elastycznej linii kredytowej (LPL) przyznanej przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, co pozwoliło na utrzymanie stabilności finansowej w trudnym okresie. W 2021 roku Bank Al-Maghrib interweniował na rynku walutowym, aby zapobiec nadmiernej aprecjacji dirhama, która mogłaby zaszkodzić gospodarce. Kurs wymiany dirhama (MAD) do euro, który tradycyjnie utrzymywał się na stabilnym poziomie między 10,50 a 10,75 MAD/EUR, zaczął spadać w lipcu 2022 roku, by ustabilizować się na poziomie około 11 MAD/EUR pod koniec czerwca 2023 roku. W 2025 roku kurs wymiany euro do dirhama wahał się średnio wokół 10,50–10,65 MAD za 1 EUR, a pod koniec 2025 r. oficjalne kursy Banku Al-Maghrib wskazywały, że wartości te były nadal w tym przedziale, z wahaniami zależnymi od popytu i podaży na rynkach walutowych. Na początku 2026 roku kurs dirhama wobec euro wynosił około 10,83–10,85 MAD za 1 EUR, co odzwierciedla względną stabilność w porównaniu z latami poprzednimi.

Od 2024–2025 roku Bank Al-Maghrib przygotowuje stopniowe przesunięcie kursu w kierunku większej elastyczności, jako część szerszych reform walutowych — plan ten ma być kontynuowany w 2026 roku, chociaż wprowadzany będzie ostrożnie, aby uniknąć gwałtownych wahań i umożliwić adaptację przedsiębiorstw i systemu finansowego.

Surowce i technologie krytyczne

Znane z ugruntowanej tradycji górniczej Maroko posiada duże złoża fosforytów, oceniane na około 75%–77% światowych rezerw, co plasuje kraj w czołówce światowych dostawców tego surowca. Maroko nadal odgrywa dominującą rolę jako największy światowy eksporter fosforytów i posiada strategiczne rezerwy w regionach takich jak Oued Eddahab-Lagouira, Ganntour i Khouribga. Oprócz tego kraj dysponuje mniejszymi złożami ołowiu, cynku, miedzi, żelaza, srebra, złota, kobaltu, manganu, fluoru i barytu, a także rudami innych metali, które są przedmiotem rosnących inwestycji poszukiwawczych. Rosnące zainteresowanie surowcami krytycznymi dla technologii przyszłości, takimi jak kobalt czy miedź, tworzy nowe możliwości dywersyfikacji eksportu poza fosforyty.

Maroko zajmuje zatem ważną pozycję w globalnym wyścigu o zabezpieczenie zasobów mineralnych, w szczególności fosforanów, które są kluczowe dla produkcji nawozów i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie. W 2025 r. produkcja fosforytów wzrosła, a eksport surowca i jego pochodnych notował wyraźny wzrost wartościowy, przy czym eksport surowych fosforytów zwiększył się o niemal 50% w pierwszej połowie roku. Oprócz fosforytów, Maroko posiada znaczące zasoby kobaltu, srebra, miedzi i ołowiu, które są istotne dla przemysłu baterii elektrycznych, systemów magazynowania energii i technologii odnawialnych.

Marokański sektor wydobywczy stanowi ważny element gospodarki kraju. Cały sektor kopalniany przyczynia się do około 10% PKB i odpowiada za blisko 25% wartości eksportu, z dominującym udziałem fosforytów i ich pochodnych, ale także rosnącym znaczeniem innych minerałów. W ostatnich latach notowano wzrost produkcji i eksportu surowców niemetalicznych oraz metali, a planowane reformy i inwestycje mają na celu zwiększenie udziału tych segmentów w całkowitym eksporcie do 2030 r. Pomimo dużej pozycji w produkcji fosforytów, Maroko pozostaje trzecim co do wielkości producentem na świecie, a największym eksporterem — z dominującym udziałem firm takich jak państwowy OCP Group.

Kraj nie posiada znaczących złóż surowców energetycznych ropy naftowej czy gazu ziemnego, co zmusza Maroko do importowania węgla, gazu, benzyny, oleju napędowego i produktów ropopochodnych. Brak własnych paliw kopalnych pozostaje jednym z głównych wyzwań strukturalnych, które wpływają na bilans energetyczny i koszty produkcji w przemyśle.

Maroko intensyfikuje także dążenia do rozwoju technologicznego, szczególnie w obszarze technologii cyfrowych, produkcji komponentów dla przemysłu lotniczego i sektorów związanych z energią odnawialną (fotowoltaika, energia wiatrowa), co ma wzmacniać krajową wartość dodaną i zmniejszać zależność od importowanych technologii. 

Stan infrastruktury

Od kilku lat Królestwo koncentruje się na infrastrukturze drogowej, morskiej, lotniczej i kolejowej jako prawdziwej dźwigni rozwoju, co zostało dodatkowo wzmocnione przygotowaniami do współorganizacji Mistrzostw Świata 2030 oraz strategią wzmacniania pozycji Maroka jako regionalnego hubu logistycznego i przemysłowego.

Infrastruktura kolejowa. Maroko ma bardzo ambitny program inwestycyjny, którego celem jest zarówno rozbudowa sieci kolejowej, jak i odnowienie i rozbudowa taboru. Narodowe Koleje Marokańskie (ONCF) zarządzają siecią ponad 2.350 km linii kolejowych, z czego około 30% to linie dwutorowe, a ponad 64% jest zelektryfikowanych. Rozpoczęto także budowę i modernizację kilku stacji w ramach przygotowań do organizacji Mistrzostw Świata 2030 w Maroku, a także modernizację systemów dostępu do peronów. Maroko posiada sieć linii dużych prędkości (TGV) o długości 186 km, co plasuje je w pierwszej dwudziestce krajów, które rozwinęły tego typu infrastrukturę kolejową. W 2024–2025 r. uruchomiono prace przygotowawcze do budowy odcinka TGV Casablanca–Marrakesz, który stanowi pierwszy etap przyszłej linii do Agadiru. W najbliższych latach planuje się dalszy rozwój tej sieci, a łączny budżet inwestycyjny wzrósł do około 12 mld EUR, przeznaczonych głównie na budowę nowych linii dużych prędkości oraz modernizację istniejącej infrastruktury.

Infrastruktura drogowa. Maroko posiada rozbudowaną sieć drogową i intensywnie inwestuje w jej modernizację. Sieć dróg w Maroku ma kluczowe znaczenie, zapewnia około 90% przewozów pasażerskich i 75% transportu towarów. W 2025 r. długość sieci drogowej przekroczyła 60 tys. km, z czego ponad 46 tys. km to drogi asfaltowe i utwardzone. Budżet na infrastrukturę drogową w 2025 r. przekroczył 14 mld MAD (ok. 1,3 mld EUR) i jest silnie powiązany z przygotowaniami do Mundialu 2030. Pod względem sieci autostrad Maroko pozostaje liderem w Maghrebie i drugim krajem w Afryce. W 2025 r. długość autostrad wynosiła około 1 900 km, a do 2030 r. planuje się osiągnąć około 3 000 km. Autostrady są podzielone na dwa główne szlaki: Północ–Południe (Tanger–Rabat–Casablanca–Marrakesz–Agadir) oraz Wschód (Rabat–Fez–Oujda). Zaawansowane są prace nad drugą autostradą Rabat–Casablanca oraz nad nowym połączeniem Marrakesz–Fez, które ma wzmocnić integrację środkowej części kraju.

Porty. Maroko realizuje ambitną strategię wykorzystania swojego położenia geograficznego na Oceanie Atlantyckim i Morzu Śródziemnym. Porty kraju odgrywają kluczową rolę w międzynarodowych łańcuchach logistycznych handlu i są ważną dźwignią rozwoju gospodarczego i społecznego. Maroko dysponuje ponad 45 portami, z czego 14 jest otwartych na handel międzynarodowy. Najważniejszym portem pozostaje Tanger Med, który zajmuje pierwsze miejsce w regionie Morza Śródziemnego i Afryki oraz obsługuje około 20% światowego ruchu morskiego przez Cieśninę Gibraltarską. W 2024 r. port Tanger Med obsłużył ponad 9 mln TEU, umacniając pozycję w pierwszej dwudziestce największych portów kontenerowych świata oraz w czołówce globalnych rankingów efektywności operacyjnej. Port Nador West Med wszedł w fazę końcowych testów operacyjnych w 2025 r., a jego pełne uruchomienie przewidziano na 2026 r., co znacząco zwiększy zdolności przeładunkowe kraju na Morzu Śródziemnym. Trwają także prace modernizacyjne w portach Jorf Lasfar i Safi na wybrzeżu atlantyckim.

Transport lotniczy. Maroko posiada 11 lotnisk międzynarodowych i nadal intensywnie rozwija infrastrukturę w sektorze lotniczym. Systematycznie wzrasta liczba pasażerów, a kluczowymi węzłami komunikacyjnymi pozostają porty lotnicze w Casablance, Marrakeszu, Tangerze i Rabacie. W 2024 r. ruch pasażerski przekroczył 27 mln osób, a w 2025 r. osiągnął rekordowy poziom ponad 36,3 mln pasażerów, kontynuując wyraźną tendencję wzrostową spowodowaną silnym rozwojem turystyki i intensywnym rozwojem połączeń regionalnych oraz międzykontynentalnych. Maroko posiada obecnie połączenia z ponad 160 kierunkami obsługiwanymi przez ponad 50 linii lotniczych, co zwiększa atrakcyjność kraju dla inwestorów i turystów.

Infrastruktura telekomunikacyjna. Maroko kontynuuje liberalizację rynku telekomunikacyjnego, co skutkuje zwiększoną konkurencją i rozwojem usług cyfrowych. Operatorzy, w tym Maroc Telecom, Orange oraz Inwi, inwestują w modernizację sieci i rozbudowę infrastruktury internetowej. W 2025 r. poziom penetracji internetu przekroczył 88%, a pokrycie siecią 4G objęło niemal cały kraj, przy stopniowym wdrażaniu technologii 5G w największych aglomeracjach. Rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej pozostaje kluczowy dla transformacji cyfrowej gospodarki i wzmacniania konkurencyjności przedsiębiorstw.

Kalendarz dni wolnych od pracy

Święta stałe (państwowe)

 Święta ruchome (religijne)

Najważniejsi partnerzy handlowi

W 2025 roku Maroko kontynuowało intensyfikację wymiany handlowej z kluczowymi partnerami gospodarczymi na różnych kontynentach. Eksport i import wykazywały zróżnicowane tempo wzrostu, odzwierciedlające globalne trendy, sytuację w sektorze przemysłowym i rolniczym oraz zmiany popytu na surowce i produkty przetworzone. Ogólny bilans handlowy Maroka w 2025 roku pozostał ujemny, co wynikało głównie z wysokiego importu energii oraz surowców. Deficyt obrotów handlowych utrzymał się na poziomie około 5,5% PKB, jednak dzięki wzrostowi eksportu fosforanów, produktów przemysłowych oraz napływowi walut z turystyki, deficyt był nieco mniejszy niż w 2024 roku.

Unia Europejska pozostawała głównym partnerem handlowym Maroka, odpowiadając za ponad 60% całkowitego eksportu i importu. W 2025 roku rozwijała się współpraca w sektorach przemysłowych, rolnych oraz energetycznych, a także wzrastały inwestycje zagraniczne z krajów UE. Relacje gospodarcze między Marokiem a Francją w 2025 roku pozostawały fundamentem współpracy międzynarodowej Królestwa Maroka. W 2025 roku wzmacniano integrację przemysłową i współpracę w obszarach takich jak transport kolejowy i energetyka, z udziałem firm francuskich w dostawach nowoczesnych pociągów i inwestycjach w rozwój technologiczny. Dodatkowo, polityczne wsparcie Francji dla marokańskiej pozycji dotyczącej Sahary Zachodniej wpływało na stabilność inwestycyjną i zaufanie francuskich inwestorów. Hiszpania utrzymała w 2025 roku pozycję największego partnera handlowego Maroka w Europie, z obrotem handlowym przekraczającym 22,7 mld euro w 2024 roku i dalszym wzrostem w 2025. W grudniu 2025 roku rządy obu krajów podpisały 14 porozumień dotyczących współpracy w cyfryzacji, edukacji, bezpieczeństwie, transporcie oraz modernizacji administracji publicznej. Hiszpańskie firmy inwestowały w projekty infrastrukturalne Maroka, zwłaszcza w zakresie transportu i zrównoważonej mobilności. 2025 rok przyniósł rozwój współpracy gospodarczej między Marokiem a Wielką Brytanią. W czerwcu 2025 podpisano szereg memorandów w ramach Strategic Dialogue 2025, obejmujących rozwój handlu, współpracę infrastrukturalną oraz ochronę własności intelektualnej. Wspólne projekty dotyczyły gospodarki wodnej, modernizacji portów oraz działań przeciwko podrabianym towarom.

Gospodarcze relacje z USA opierają się na umowie o wolnym handlu obowiązującej od 2006 roku – jedynej takiej umowie USA z krajem afrykańskim. W 2024 roku wymiana towarów i usług wyniosła około 9,2 mld USD, notując wzrost o 27% rok do roku. USA utrzymują nadwyżkę handlową wobec Maroka na poziomie 3,4 mld USD. W 2025 roku amerykańska administracja zachęcała firmy do inwestycji w Maroku, zwłaszcza w prowincjach południowych, podkreślając potencjał sektora infrastruktury, energii odnawialnej, przemysłu i rolnictwa. Amerykańskie misje handlowe odwiedzały Rabat, eksplorując wspólne projekty, a Departament Stanu wskazał Maroko jako strategiczny hub regionalny.

Maroko konsekwentnie zwiększało swoją obecność w Afryce Subsaharyjskiej, inwestując w bankowość, telekomunikację, infrastrukturę i przemysł. Afrykańska Kontynentalna Strefa Wolnego Handlu (AfCFTA) była platformą integracji handlowej i wzrostu eksportu marokańskich produktów. Casablanca Finance City, jako regionalne centrum finansowe, zrzesza ponad 240 globalnych firm i stanowi punkt łączący rynki afrykańskie, europejskie i bliskowschodnie, kreując miejsca pracy i wspierając rozwój inwestycji.

Podstawowe produkty i usługi importowe i eksportowe

Marokańska gospodarka opiera się na kilku kluczowych sektorach eksportowych, które mają istotne znaczenie dla bilansu handlowego kraju. Wiodącymi sektorami eksportowymi Maroka są przemysł motoryzacyjny, sektor rolno-spożywczy, fosfaty i ich pochodne oraz przemysł tekstylny. Eksport tych towarów generuje znaczną część dochodów kraju i jest kluczowy dla stabilności gospodarki.

Pod względem importu, Maroko koncentruje się głównie na sprowadzaniu dóbr inwestycyjnych, dóbr konsumpcyjnych (z dominującym sektorem motoryzacyjnym) oraz produktów półprzetworzonych. W 2025 roku utrzymał się spadek wartości importowanych surowców energetycznych, szacowany na około 19% w porównaniu do 2024 roku. Było to spowodowane przede wszystkim spadkiem cen na rynkach światowych, co wpłynęło na obniżenie wartości całkowitego importu.

Jeśli chodzi o usługi, bilans usług Maroka tradycyjnie stanowi nadwyżkę, co pomaga zrównoważyć strukturalny deficyt handlowy w wymianie towarowej. Najważniejsze kategorie eksportowanych usług to usługi związane z turystyką oraz inne usługi świadczone na rzecz przedsiębiorstw. W 2024 roku sektor turystyczny stanowił 45% całości eksportu usług z Maroka, natomiast usługi dla przedsiębiorstw osiągnęły 20%, a transport 14%.

Silna pozycja sektora usługowego, zwłaszcza turystyki, odgrywa kluczową rolę w generowaniu dochodów zagranicznych i wspieraniu gospodarki Maroka, szczególnie w kontekście wyzwań związanych z deficytem w handlu towarami.

Główni inwestorzy i kierunki inwestycji

W 2025 roku napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych wzrósł do około 24,3 miliarda dirhamów (około 2,15 miliarda euro), co oznaczało wzrost o 5,8% w stosunku do 2024 roku przy czym przemysł wytwórczy nadal dominował z udziałem 48%, nieruchomości odpowiadały za 21%, bankowość za 13%, a transport i magazynowanie za 11%. Francja pozostawała największym inwestorem z udziałem 29%, na drugim miejscu uplasowały się Zjednoczone Emiraty Arabskie z 20,5%, następnie Wielka Brytania (15%) oraz Holandia (9%). Wiodącym sektorem był przemysł wytwórczy (48%), a kolejne to nieruchomości (21%), bankowość (13%) i transport oraz magazynowanie (11%).

Maroko jest członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Afrykańskiej (UA), Ligi Państw Arabskich (LPA), Unii Maghrebu Arabskiego (UMA), Światowej Organizacji Handlu (WTO), Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), Banku Światowego, Afrykańskiego Banku Rozwoju (BAD). 
KM zawarło umowy o wolnym handlu z Unią Europejską, Europejskim Stowarzyszeniem Wolnego Handlu (EFTA), USA, Turcją oraz z Egiptem, Tunezją i Jordanią w ramach tzw. porozumienia z Agadiru rozszerzonego w 2020 r. o Liban i Palestynę, a także z krajami członkowskimi Ligi Państw Arabskich (umowa GAFTA). Przystąpiło też do ZLECA, tworzonej Kontynentalnej Afrykańskiej Strefy Wolnego Handlu.

Dwustronne relacje handlowe i inwestycyjne

Dwustronna wymiana handlowa 

W ostatnich latach obserwuje się znaczący wzrost wymiany handlowej między Polską i Marokiem. Maroko jest pierwszym partnerem handlowym Polski w Afryce, a udział tego rynku stanowił w 2024 r. prawie 23 proc. handlu Polski z tym kontynentem. W 2024 roku wymiana handlowa z Marokiem wzrosła o 14% w stosunku do roku poprzedniego i osiągnęła poziom 2,16 mld USD, w tym eksport Polski do Maroka wyniósł 925 mln USD a import z Maroka 1,23 mld USD. W gronie krajów arabskich Maroko było w 2024 roku drugim, po Arabii Saudyjskiej, największym partnerem handlowym Polski pod względem wartości obrotów ogółem. Rok 2025 był kolejnym, w którym ten pozytywny trend wymiany handlowej z Marokiem się utrzymywał. Według danych GUS za okres styczeń-październik 2025 r., polsko-marokańskie obroty handlowe wyniosły 2,22 mld USD. Eksport polskich towarów do Maroka wyniósł w tym okresie 919 mln USD a import z Maroka 1,3 mld USD.

Polski eksport do Maroka w 2024 i 2025 roku obejmował głównie: pojazdy drogowe, maszyny i urządzenia do wytwarzania energii,  maszyny i urządzenia ogólnego zastosowania przemysłowego,  maszyny elektryczne, aparaty i urządzenia, zboża i przetwory zbożowe, wyroby z metali.  Polski import z Maroka obejmował głównie: odzież i dodatki odzieżowe,  pojazdy drogowe, warzywa i owoce, nawozy,  maszyny elektryczne, aparaty i urządzenia, rudy metalonośne i złom metali.

Inwestycje

Na rynku marokańskim nadal obecne są znaczące polskie inwestycje, w tym fabryka puszek aluminiowych CanPack pod Casablanką oraz producent mleka i przetworów mlecznych Jibal w Beni Mellal, który w 2022 roku został przejęty przez Polmlek. Działa tu również producent naczep i przyczep samochodów ciężarowych Wielton.

Wydarzenia 2025

Maj 2025 - misja gospodarcza Dolnego Śląska w Maroku, z udziałem samorządowców i przedsiębiorców, skoncentrowana na budowie współpracy regionalnej oraz potencjalnych inwestycjach w Casablance.

Lipiec 2025 - w Warszawie odbyło się Polsko-Marokańskie Spotkanie Biznesowe z udziałem marokańskiej delegacji pod przewodnictwem wiceministra handlu Omara Hejiry. Spotkanie podsumowało dotychczasową współpracę i omówiło perspektywy inwestycyjne, w tym udział polskich firm w projektach infrastrukturalnych w Maroku.

Wrzesień 2025 - marokańska delegacja z Ministerstwa Rolnictwa odwiedziła Polskę, spotykając się z instytucjami, farmami oraz zakładami przetwórstwa rolno-spożywczego. Omówiono eksport produktów rolno-spożywczych, technologie nawadniania, zarządzania zasobami wodnymi oraz szkolenia specjalistów rolnych. Strony zapowiedziały kontynuację współpracy handlowej i naukowej.

Październik 2025 - polski minister aktywów państwowych Wojciech Balczun przewodził delegacji firm podczas pobytu w Rabacie, gdzie rozmawiał z przedstawicielami marokańskiego rządu i biznesu na temat promocji polskiej gospodarki oraz intensyfikacji wymiany handlowej, szczególnie w obszarze przemysłu obronnego, logistyki i usług przemysłowych.

Listopad 2025 - misja gospodarcza do Maroka (Casablanca i Rabat), organizowana m.in. przez Fundusz Górnośląski i Agencję Rozwoju Przemysłu, w której wzięły udział przedsiębiorstwa zainteresowane ekspansją na rynek marokański.

Baza traktatowa - porozumienia, umowy i konwencje dwustronne pomiędzy UE, Polską a Marokiem

Relacje między Marokiem a Unią Europejską opierają się na Eurośródziemnomorskim Układzie o Stowarzyszeniu, który został podpisany w marcu 2000 roku. Układ ten obejmuje szerokie zobowiązania dotyczące liberalizacji handlu towarami przemysłowymi, które obowiązują od 1 marca 2012 roku. W 2015 roku pojawiły się trudności w stosunkach między stronami, gdy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał za nieważne stosowanie umów rolniczych i rybackich w odniesieniu do terytoriów i wód Sahary Zachodniej. W wyniku tego konfliktu wprowadzono modyfikacje do Umowy Rolniczej i Umowy Połowowej, które weszły w życie 19 lipca 2019 roku, po ich ratyfikacji przez marokański parlament.
We wrześniu 2021 roku Trybunał Generalny Unii Europejskiej, na skutek nowych skarg złożonych przez Front Polisario, unieważnił dwie decyzje Rady UE, które zatwierdzały umowy rolnicze i rybackie z Marokiem. Orzeczenie to dotyczyło jedynie tych umów, a nie całego Eurośródziemnomorskiego Układu o Stowarzyszeniu, który reguluje szersze kwestie handlowe, w tym stopniowe znoszenie ceł na produkty przemysłowe. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) 4 października 2024 r. potwierdził nieważność umów handlowych dotyczących rybołówstwa i produktów rolnych między Marokiem a UE. Unieważnione umowy obejmują umowę rolną zawartą w lipcu 2019 r. oraz umowę w sprawie połowów, która weszła w życie w tym samym roku. Wobec decyzji TSUE z 4.10.2024 r. Maroko i Unia Europejska podpisały 3.10.2025r.w Brukseli nową wersję umowy rolnej, rozszerzającą preferencje taryfowe UE na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej. Zgodnie z nowymi ustaleniami produkty rolne z Sahary Zachodniej będą objęte tymi samymi preferencjami celnymi co towary z pozostałych części kraju. Wprowadzono także obowiązek oznaczania miejsca pochodzenia na etykietach oraz utrzymano marokański system certyfikacji pochodzenia i zgodności. Tekst wprowadza zmiany techniczne dotyczące informacji dla konsumentów o pochodzeniu produktów.

W lutym 2021 roku Rada ECOFIN zatwierdziła usunięcie Maroka z szarej listy jurysdykcji podatkowych nieprzestrzegających standardów międzynarodowych. Maroko od 2020 roku wprowadzało reformy legislacyjne, mające na celu dostosowanie systemu podatkowego i finansowego do norm międzynarodowych.

Relacje handlowe Maroka z Unią Europejską pozostają stabilne i mają kluczowe znaczenie dla gospodarki kraju, szczególnie w sektorach rolnictwa, rybołówstwa oraz przemysłu samochodowego i tekstylnego.

Polsko – marokańskie  stosunki gospodarcze regulują następujące porozumienia, umowy i konwencje dwustronne:

Gospodarcze umowy dwustronne
 

Międzyrządowe: 

1. Umowa o komunikacji lotniczej (podpisana 29.11.1969 r., weszła w życie z dniem podpisania); 
2. Umowa o międzynarodowych przewozach drogowych (podpisana 01.02.1993 r., weszła w życie 17.06.2008 r.); 
3. Umowa o wzajemnym popieraniu i ochronie inwestycji (podpisana 24.10.1994 r., weszła w życie dnia 08.07.1999 r.); 
4. Konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (podpisana 24.10.1994 r., weszła w życie 23.08.1996 r.);
5. Umowa o transporcie morskim (podpisana 20.05.1999 r., weszła w życie 28.05.2004  r.; 
6. Umowa o współpracy w dziedzinie turystyki (podpisana 05.05.2000 r., weszła w życie 07.03.2003 r.); 

• Międzyresortowe: ​​​​​​

1. między resortami gospodarki: Deklaracja Ministra Gospodarki RP i Ministra Handlu Zagranicznego KM o wzajemnej współpracy podpisana w Warszawie 28.01.2010 r.;
2. między resortami rolnictwa: Umowa o współpracy w dziedzinie kwarantanny i ochrony roślin podpisana dnia 23 listopada 1995 r.; Konwencja sanitarno-weterynaryjna podpisana dnia 23.11.1995 r.; 
3. między resortami środowiska: Umowa o współpracy w dziedzinie ochrony środowiska podpisana 05.05.2000 r. 
4. między resortami rolnictwa: Porozumienie (MoU) o współpracy w dziedzinie weterynarii dotyczące procedur sanitarnych i weterynaryjnych, podpisane 16.01.2026 r.