Prokuratura Regionalna w Białymstoku

W dniu 9 lipca 2026 roku Prokuratura Regionalna w Białymstoku skierowała do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie akt oskarżenia w sprawie o sygn. 2001-1.Ds.17.2026 przeciwko 3 osobom, którym zarzucono popełnienie przestępstw m.in. z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.) w zb. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.), art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.) w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Materiały dotyczące 3 oskarżonych zostały wyłączone postanowieniem z dnia 29 maja 2026 roku, z postępowania o sygn. RP I Ds.22.2019, które prowadzone jest od 2 grudnia 2019r. i zostało wszczęte m.in. w zakresie złożenia fałszywych oświadczeń majątkowych w okresie od 19 listopada 2015r. do 4 czerwca 2019r., tj. o czyn z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne i inne.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że oskarżony Tadeusz G. pełniący wówczas funkcję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, będąc zobowiązanym, na podstawie art. 294 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. do przestrzegania tajemnicy skarbowej określonej w art. 293 tej ustawy ujawnił osobie nieupoważnionej informacje stanowiące tajemnicę skarbową, które uzyskał w związku z wykonywaniem czynności służbowych. Dodatkowo jedna z ujawnionych informacji dotyczyła czynności prowadzonych przez Urząd Skarbowy Kraków-Stare Miasto, a jej ujawnienie stanowiło pomocnictwo dla sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej. Oskarżonemu zarzucono popełnienie 6 czynów zabronionych określonych w art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.) oraz art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.) w zb. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

Za nakłanianie oskarżonego Tadeusza G. do ujawnienia informacji stanowiących tajemnicę skarbową przedstawiono Marianowi B. byłemu Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli zarzuty popełnienia przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.).

Zgromadzony materiał dowodowy dostarczył także podstaw do przedstawienia oskarżonej Beacie O. pełniącej wówczas obowiązki Dyrektora Delegatury Najwyższej Izby Kontroli w Warszawie, zarzutu nakłaniania osoby pełniącej funkcję publiczną do dokonania przez nią czynu zabronionego na szkodę Skarbu Państwa polegającego na ujawnieniu tajemnicy skarbowej i przekroczeniu uprawnień i działaniu w ten sposób na szkodę interesu publicznego. Oskarżona działała w ten sposób w celu osiągnięcia korzyści osobistej przez innego oskarżonego, poprzez zawieszenie biegu prowadzonej wobec niego kontroli celno-skarbowej. Oskarżonej zarzucono popełnienie czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.) w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Oskarżonemu Marianowi B., który nakłaniał oskarżoną Beatę O. do w/w działań przedstawiono dodatkowo zarzut z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.) w zb. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Nadto oskarżonej Beacie O. przedstawiono zarzut z art. 233 § 1a k.k., gdyż ustalono, że składając zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym o sygn. RP I Ds.22.2019 Prokuratury Regionalnej w Białymstoku, będąc pouczoną o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania oraz uprzedzoną o prawie do odmowy odpowiedzi na pytania, które mogłyby narazić na odpowiedzialność karną ją lub osoby najbliższe, zeznała nieprawdę.

Powyższe ustalono w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody w postaci m.in. zabezpieczonych zawartości skrzynek pocztowych oskarżonych, danych telekomunikacyjnych, zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych, przeprowadzonych przeszukań oraz opinii z badania służbowego telefonu komórkowego oskarżonej.

Czyn z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz.U.2025.111 z dnia 28.01.2025r.) zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 5. Sąd wymierza karę za podżeganie w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo.

Czyn z art. 233 § 1a k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 pozbawienia wolności.

Czyn z art. 231 § 2 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat pozbawienia wolności.

	Naczelnik 1 Wydziału ds. Przestępczości Gospodarczej Prokuratury Regionalnej w Białymstoku
	Marek Bogacewicz