Historia
Od dawien dawna ludność zdawała sobie sprawę jak groźnym żywiołem potrafi być ogień. Drewniana i gęsta zabudowa, dachy pokryte słomą czy oblepione gliną kominy, w kontakcie z otwartym ogniem bardzo często kończyły się rozległymi pożarami miast. Tego rodzaju tragedie nie ominęły również mieszkańców Ziemi Łosickiej. Wielkie pożary w XIX i na początku XX wieku, udokumentowane źródłowo, nawiedziły Łosice w 1822, 1878, 1892 i 1909 roku. Do walki z tak potężnym niebezpieczeństwem, ludność miasta potrzebowała reform.
I połowa XX w.
Pierwsze wzmianki dotyczące działań niezorganizowanej grupy ochotników w Łosicach, wzywanej na alarm poprzez dźwięki zawieszonych na słupach starych lemieszy, lub w przypadku większego pożaru – bicie w dzwony kościelne, można odnaleźć już w 1912 roku. Informacje o funkcjonowaniu tzw. Straży Ogniowej w Łosicach, jako pełnoprawne stowarzyszenie, pojawiają się 7 lat później w zapiskach zastępcy burmistrza - Jana Czyżewskiego, pochodzących z 1919 roku. Jednak to czasy 20 – lecia międzywojennego, na skutek odzyskania przez II Rzeczpospolitą suwerenności, zaowocowały w powstawanie pierwszych organizacji nazywanych Ochotniczymi Strażami Pożarniczymi. Mieszkańcy zdawali sobie sprawę, że bez odpowiedniej liczby ludzi oraz sprzętu przeciwpożarowego, nie będą w stanie skutecznie walczyć z żywiołem jakim jest ogień. Rosnąca świadomość potrzeby walki z zagrożeniem, przyczyniła się do utworzenia na Ziemi Łosickiej, w latach 1919 – 1939, aż 17 Ochotniczych Straży Pożarnych.
Zarząd Ochotniczej Straży Pożarnej w Łosicach - 1924 r.
Od lewej stoją: Antoni Kowalewski - oddziałowy beczkowozów, Teofil Kasprzyk - oddziałowy toporników. Siedzą od lewej: Stefan Ostapski - oddziałowy oddziału sikawkowego, Jerzy Below - naczelnik straży, Julian Baran - zastępca naczelnika, Wiesław Twarowski - adiutant komendanta.
Powiatowa Komenda Straży Pożarnych w Łosicach
Wybuch II wojny światowej na pewien czas zahamował dalszy rozwój pożarnictwa w Łosicach. W wyniku prześladowań hitlerowskich oraz walk z okupantem zginęło 32 członków OSP z terenu Ziemi Łosickiej, zaś większość sprzętu pożarniczego została rozgrabiona. Lepsze czasy miały nadejść dopiero w latach 50 XX wieku. Na skutek wprowadzenia nowego podziału administracyjnego Polski, w 1956 roku utworzony został powiat łosicki a wraz z nim Powiatowa Komenda Straży Pożarnych w Łosicach - samodzielny organ bezpośrednio podporządkowany pod Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Łosicach. Zadaniem komendy było zrzeszenie wszystkich istniejących Ochotniczych Straży Pożarnych w powiecie, tak aby współpracowały jako „jeden organizm”, kierowany przez Powiatową Komendę Straży Pożarnych w Łosicach.
1 stycznia 1956 r. stanowisko Powiatowego Komendanta Straży Pożarnych w Łosicach objął Henryk Malec, którego nadrzędnym zadaniem było dbanie o stan ochrony przeciwpożarowej na terenie powiatu. Siedziba komendy mieściła się w prywatnym budynku Jana Michalaka za nieistniejącą jeszcze Kasą Spółdzielczą (obecnie Bank Spółdzielczy w Łosicach) przy ul. Bialskiej. Niestety budynek ten nie przetrwał bowiem do czasów współczesnych. W jego miejscu znajduje się teraz blok mieszkalny przy niefunkcjonującym jeszcze adresie ul. Romualda Traugutta 2.
Wspomnienia naocznych świadków oraz archiwalna dokumentacja potwierdzają istnienie budynku pierwszej Powiatowej Komendy Straży Pożarnych w Łosicach. Oprócz samej komendy w obiekcie funkcjonował warsztat oraz kuźnia. Sama komenda składała się wówczas tylko z dwóch pomieszczeń. Pierwsze pomieszczenie liczące dwa pokoje, o łącznej powierzchni 30 m2, położone było na pierwszym piętrze budynku. Jeden z pokoi wykorzystywano jako biuro Powiatowej Komendy, drugi zaś służył za punkt alarmowo – dyspozycyjny oraz sypialnię dyżurnych kierowców. Drugie pomieszczenie znajdowało się na parterze, stanowiąc garaż pojazdów mechanicznych jak i magazyn sprzętu przeciwpożarowego.
Opis warunków lokalnych Powiatowej Komendy Straży Pożarnych w Łosicach - 1962 r.
Strażnica Pożarna w Łosicach
Przełom lat 60 i 70 XX wieku to czas nieustannie podejmowanych prób i starań wybudowania nowej strażnicy pożarowej. Siedziba przy ul. Bialskiej coraz bardziej stawała się niewystarczalna. W 1962 roku Powiatowa Komenda Straży Pożarnych w Łosicach posiadała na stanie cztery pojazdy mechaniczne: dwa wozy bojowe, jeden wóz specjalny oraz jeden motocykl. Jeden garaż nie był w stanie pomieścić tak wielu pojazdów, w wyniku czego część sprzętu samochodowego przetrzymywana była na zewnątrz, ujemnie wpływając na ich stan techniczny oraz gotowość bojową. Co więcej w tamtych czasach na terenie powiatu, jednostki Ochotniczych Straży Pożarnych wyposażone były w 15 pojazdów mechanicznych i 57 różnego typu motopomp. Sprzęt ten wymagał systematycznej konserwacji i napraw. Brak odpowiednio urządzonego warsztatu nie pozwalał na zapewnienie fachowych przeglądów urządzeń. Zwracano również uwagę, że warunki pracy komendy w rzeczywistości nie odpowiadały obowiązującym przepisom przeciwpożarowym oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, wskazując na brak urządzeń sanitarnych jaki i bliskie sąsiedztwo warsztatu kowalskiego. Mało tego trwająca obok budowa nowej siedziby banku (1962 – 1965) utrudniała manewrowanie pojazdami bojowymi w przypadku zaistniałego pożaru.
Biorąc pod uwagę skalę potrzeb oraz zasięg terytorialny Powiatowej Komendy Straży Pożarnych w Łosicach uzyskano zgodę na budowę remizy przy ul. Kolejowej, której teren w tamtych czasach miał graniczyć: od wschodu z gruntami parafialnymi i masarnią, zaś od zachodu z Okręgową Spółdzielnią Mleczarską. Mimo, iż dziś lokalizacja komendy stanowi praktycznie centrum miasta, w latach 70 ubiegłego wieku, miejsce to miało charakter obrzeża Łosic. Z relacji mieszkańców wynika, że działka która obecnie należy do straży pożarnej, dawniej służyła jako miejsce przeznaczone na targ koński oraz obrót żywym inwentarzem, wraz z małym drewnianym budynkiem służącym za izdebkę do regulowania należności finansowych związanych z handlem.