Polska w Norwegii

1. Opis gospodarki i jej struktury

System gospodarczy i najważniejsze strategie gospodarcze

Rynek norweski, ze względu na peryferyjne położenie kraju, surowy klimat, bogactwo surowców naturalnych, stosunkowo niewielką liczbę ludności i mentalność społeczeństwa jest rynkiem w wielu obszarach samowystarczalnym, hermetycznym i płytkim. Wysokie koszty wytwarzania powodują, ze Norwegia jest krajem mało konkurencyjnym, jeśli chodzi o eksport w tradycyjnych obszarach produkcji i handlu. Głównym atutem Norwegii jest bogactwo surowców naturalnych, nie tylko węglowodorów, ale także wynikających z położenia jako kraju morskiego, z dużymi zasobami wód śródlądowych i możliwościami pozyskiwania energii wiatrowej. Dzięki tym uwarunkowaniom, Norwegia jest obecnie wiodącym dostawcą gazu i ropy naftowej dla Europy, przejawiając równocześnie ambicje utrzymania tej pozycji w obszarze źródeł odnawialnych, o czym świadczą podpisane w kwietniu 2023 r. porozumienie o zielonym partnerstwie między Norwegią a UE, a także realizowane i planowane w kolejnych latach liczne projekty infrastrukturalne dot. przesyłu OZE do  państw europejskich. Ze względu na bogactwo i łożenie dużych nakładów finansowych na rozwój technologiczny i wszelkiego rodzaju innowacje, Norwegowie są przekonani o silnej pozycji swojej gospodarki jako nowoczesnej, dobrze zorganizowanej i funkcjonującej, niechętnej na inspiracje zewnętrzne. Czynniki te powodują, że współpraca biznesowa, wymiana handlowa czy inwestowanie w Norwegii stają się dla zagranicznych partnerów dużym wyzwaniem.

Główne sektory gospodarki i ich udział w PKB

Struktura dochodu narodowego Norwegii: przemysł 48,69%, usługi 42,15%, rolnictwo 1,55%. Kluczowym sektorem norweskiej gospodarki jest energetyka, jako zapewnienie własnego bezpieczeństwa w tym obszarze, jak i siła napędowa eksportu. Obok utrzymania produkcji i eksportu gazu i ropy naftowej Norwegia koncentruje się na rozwoju sektora zielonych technologii, a zwłaszcza energetyki wiatrowej, wychwytywaniu i magazynowaniu dwutlenku węgla (CCS), fotowoltaice, biomasie, produkcji wodoru i produkcji baterii. Możliwości budowy norweskich branż eksportowych w związku z zieloną transformacją należy również postrzegać w kontekście celu rządu, którym jest zwiększenie eksportu, z wyłączeniem ropy i gazu, o 50% do 2030 r. Istotną rolę w norweskiej gospodarce odgrywa morze i rybołówstwo oraz hodowla ryb na farmach (akwakultura –przede wszystkim hodowla ryb morskich). Gleby użytkowe zajmują 21% powierzchni Norwegii (ziemia uprawna 3%, lasy gospodarcze i pastwiska 18%), większość żywności jest w związku z tym importowana.

Polityka kursowa

Norweski bank centralny Norges Bank prowadzi restrykcyjną politykę monetarną, czego wyrazem jest utrzymywanie od wielu miesięcy stopy procentowej na poziomie 4 %. Celem takiej polityki jest doprowadzenie do dalszego spadku inflacji, która wciąż znajduje się powyżej celu inflacyjnego oraz przeciwdziałanie dalszemu spadkowi wartości norweskiej korony. W ocenie rządu polityka gospodarcza już skutecznie obniżyła inflację, nie powodując znacznego wzrostu bezrobocia ani ujemnego wzrostu gospodarczego. Jednocześnie Norges Bank regularnie dokonuje zakupów walut obcych którymi zasila państwowy fundusz emerytalny Government Pension Fund Global, którego wartość w lutym 2026 r. wyniosła blisko 21 bln. NOK (czyli ok. 1,87 bln. EUR). Takie działania centralnego banku zwiększają podaż korony norweskiej na rynku walutowym, co zwłaszcza w sytuacji niskiej ceny ropy naftowej prowadzi do jej osłabienia względem innych walut.  

Walutą Norwegii jest korona norweska (NOK). Banknoty mają nominały 50, 100, 200, 500, 1000 NOK, a monety 1, 5, 10 i 20 NOK. W dniu 3.03.2026 r. średni kurs norweskiej korony do innych walut wynosił (dane Norges Bank):

1EUR = 11,180 NOK

1USD = 9,621 NOK

1PLN = 2,637 NOK

Wymiana walut jest prowadzona w bankach, kantorach, hotelach i urzędach pocztowych. Wymiany pieniędzy można również dokonywać w niektórych bankomatach (Minibank). Największą siecią kantorów wymiany walut w Norwegii jest FOREX. Powszechna jest płatność kartami płatniczymi oraz za pomocą aplikacji mobilnej VIPPS, które wyparły tradycyjną formę płatności gotówkowej.

Surowce i technologie krytyczne

Norwegia posiada bogate, szacowane na 150 tys. ton złoża ropy naftowej oraz gazu ziemnego, zaś przemysł naftowo-gazowy stanowi kluczową część norweskiej gospodarki i generuje znaczną część dochodów państwa. Prawie cała wydobywana w Norwegii ropa i gaz jest eksportowana, a ich eksport stanowi ponad połowę całkowitego norweskiego eksportu towarów. Norweski gaz pokrywa prawie 30 procent łącznego zapotrzebowania UE i Wielkiej Brytanii. Wpływy związane z wydobyciem ropy i gazu stanowią niemal 1/3 wszystkich przychodów budżetu państwa, z czego same podatki stanowiły prawie 60 proc. Jednocześnie energia elektryczna na potrzeby wewnętrzne w ponad 98 proc. produkowana jest z energii wodnej. W stosunkowo ograniczonym stopniu, biorąc pod uwagę możliwości kraju, rozwijana jest energetyka wiatrowa.

Ponadto na terenie Norwegii występują wapienie i granity, kraj posiada również w niewielkich ilościach zasoby miedzi, niklu, tytanu, ołowiu, srebra, cynku, rud żelaza oraz węgla kamiennego. Obecnie natomiast prowadzone są badania na dnie morza w regionie arktycznym dot. potencjalnych zasobów ziem rzadkich i innych poszukiwanych pierwiastków. 

Stan infrastruktury

Szeroko pojęta infrastruktura w Norwegii jest dobrze rozwinięta. Ze względu na ukształtowanie terenu, drogi są często kręte i wąskie, z dużą liczbą tuneli i mostów. W Norwegii istnieje wiele płatnych dróg, tuneli i mostów, za jednorazowy przejazd płaci się od 10 do 150 NOK (pojazdy elektryczne korzystają ze zniżek). Niektóre mosty, drogi i przeprawy promowe mogą być zamknięte w okresie od września do maja, w zależności od sytuacji pogodowej. Obowiązuje używanie świateł mijania przez cały rok oraz pasów bezpieczeństwa na wszystkich siedzeniach pojazdu oraz używania fotelików dziecięcych. Dodatkowo, w okresie zimowym pojazdy powinny być wyposażone w łańcuchy (w przypadku transportu towarowego jest to obowiązek) lub opony z kolcami.

Bardzo dobrze funkcjonuje komunikacja lotnicza – większe i średnie miasta posiadają lotniska, co uwarunkowane jest dużymi odległościami i warunkami klimatycznymi. W pobliżu Oslo znajdują się dwa porty lotnicze: Oslo Gardermoen (ok. 50 km od stolicy Norwegii) oraz Sandefjord Torp (oddalone o ok. 110 km). Połączenia z polskimi miastami mają Oslo, Ålesund, Bergen, Kristiansand, Haugesund, Stavanger i Trondheim.

Sieć kolejowa liczy ponad 4 tys. km., z czego 60 proc. jest zelektryfikowana. Największe morskie porty przeładunkowe to Bergen, Narvik, Kirkenes, Porsgrunn, Karmsund, Tønsberg, Kristiansund i Oslo. Promy pasażerskie odpływają m.in. z Oslo i Kristiansand do Danii (Kopenhaga, Fredrikshavn, Hirtshals) i Niemiec (Kilonia). Z Bergen, Haugesund i Stavanger odpływają promy do Wielkiej Brytanii (Newcastle) i Danii (Hirtshals). Zakrojony na szeroką skalę Narodowy Plan Transportu zakłada rozbudowę i modernizację istniejącej infrastruktury drogowej, kolejowej, portowej i lotnisk, np. Rogfast tunel, Follobanen Blixtunnel, wydłużenie linii metra w Oslo.

Kalendarz dni świątecznych i wolnych od pracy

1 stycznia – Nowy Rok,

Wielki Czwartek,

Wielki Piątek,

Niedziela Wielkanocna,

Poniedziałek Wielkanocny,

1 maja – Święto Pracy,

17 maja – Narodowe Święto Konstytucji,

Wniebowstąpienie,

Zielone Świątki, drugi dzień Zielonych Świątek,

25 grudnia – Boże Narodzenie,

26 grudnia – drugi dzień Bożego Narodzenia.

2. Podstawowe dane makroekonomiczne

3. Dane demograficzne

4. Handel zagraniczny i inwestycje

Najważniejsi partnerzy handlowi

Najważniejsi partnerzy handlowi Norwegii (dane za 2025 r. w mld. NOK) to: w eksporcie Wielka Brytania (312,2), Niemcy (309), Niderlandy (173,2), Szwecja (115,4) i Polska (104,6); w imporcie Chiny (132,5), Niemcy (130,9), Szwecja (111), USA (78,5) i Dania (46,6).
Podstawowe produkty importowe i eksportowe

Główne produkty eksportowane z Norwegii w 2025 roku (wartości w mld. NOK) to: gaz ziemny (568,2), ropa naftowa (437), ryby, skorupiaki, mięczaki i ich przetwory (174).Główne produkty importowane do Norwegii w 2025 roku to: pojazdy drogowe (123,1), chemikalia (118,8), żywność i zwierzęta żywe (87,9).

Główni inwestorzy w Norwegii

Wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Norwegii w 2024 r. wyniosła 189,3 miliardy dolarów. W Norwegii działa ponad 8 tys. firm z kapitałem zagranicznym. Głównymi sektorami są: usługi finansowe i ubezpieczeniowe (17,5%), nieruchomości, produkcja, handel hurtowy i detaliczny. Inwestycje płyną głównie z USA (18,4%), a następnie Szwecji (12,4%), Wielkiej Brytanii (7,6%), Finlandii (5,1 %) i Szwajcarii (4,1%).

Główne kierunki inwestycji zagranicznych

Wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych podmiotów norweskich za granicą w 2024 r. wyniosła  270,3 mld USD. Głównymi sektorami są: górnictwo i wydobycie, nieruchomości, produkcja. Norwegia inwestuje globalnie, przede wszystkim poprzez swój państwowy fundusz emerytalny (Government Pension Fund Global, który jest największym tego typu funduszem na świecie). Według stanu na luty 2026 roku jego wartość wyniosła 20,8 bln. NOK a portfel obejmuje spółki i instrumenty finansowe w 68 krajach. Największe kwoty Fundusz inwestuje w akcje spółek giełdowych. Część inwestowana jest w oprocentowane papiery wartościowe będące pożyczkami dla rządów i przedsiębiorstw oraz w nieruchomości i infrastrukturę związaną z energią odnawialną.

5. Udział w inicjatywach i organizacjach wielostronnych o charakterze gospodarczym

Norwegia jest częścią Europejskiego Obszaru Gospodarczego (European Economic Area - EEA). Ponadto jest członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), Międzynarodowego Funduszu Walutowego (IMF), Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), Banku Światowego (WB), Światowej Organizacji Handlu (WTO), Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBRD), Banku Rozwoju Rady Europy (CEB), Nordic Investment Bank (NIB), Nordic Development Fund oraz innych organizacji gospodarczych. Norwegia posiada również status członka w organizacjach regionalnych, m.in. Radzie Państw Morza Bałtyckiego (CBSS) oraz Radzie Nordyckiej (NC).

6. Pozycja kraju w rankingach

7. Relacje dwustronne

Dwustronne relacje handlowe i inwestycyjne

Dane wg GUS w mln EUR

Według danych GUS Norwegia w 2024 r. zajęła 21. miejsce pod względem eksportu z Polski (udział 0,84 %) i 11. miejsce pod względem importu do Polski (udział 2,2%). W strukturze polskiego importu z Norwegii dominują węglowodory (gaz i ropa), które stanowią ponad połowę wartości oraz ryby i owoce morza, których Polska jest jednym z największych odbiorców na świecie. Polski eksport do Norwegii obejmuje przede wszystkim artykuły stalowe i pojazdy.

Największym norweskim inwestorem w Polsce jest koncern Equinor. Firma ta wspólnie z firmą Polenergia buduje morskie trzy farmy wiatrowe na Bałtyku o docelowej mocy do 3 GW. Ponadto Equinor po przejęciu spółki Wento realizuje inwestycje w trzy farmy fotowoltaiczne na Warmii i Pomorzu o łącznej mocy wynoszącej 171 MW. Od 2022 roku importuje gaz ziemny wydobywany na Norweskim Szelfie Kontynentalnym, które przesyłane są gazociągiem Baltic Pipe. Łączny wolumen podpisanych kontraktów to 2,4 mld m3 gazu rocznie przez 10 lat. Norweski gaz zapewnia ok. 1/3 krajowego zapotrzebowania na ten surowiec. Za połowę dostaw gazu z Norwegii pochodzi z wydobycia ORLEN Upstream Norway (OUN), największego polskiego inwestora w Norwegii. OUN jest jednym z największych producentów ropy i gazu na Norweskim Szelfie Kontynentalnym - według danych za 2024 r. aktywa plasowały tę spółkę na pozycji 7. największego producenta gazu w Norwegii i 8. największej firmy pod względem zasobów tego surowca. OUN posiada udziały w ponad 100 koncesjach i prowadzi wydobycie z ponad 20 złóż. Rozwijana jest też współpraca przemysłów zbrojeniowych. Partnerem po stronie norweskiej jest Kongsberg Defence & Aerospace, z którym MON we wrześniu 2023 r. podpisał kontrakt na dostawę pocisków NSM systemu obrony wybrzeża, zaś w styczniu 2026 r. na dostawę systemów przeciwlotniczych z możliwością zwalczania bezzałogowych statków powietrznych.

Ważnym elementem relacji dwustronnych jest przyznanie Polsce, podobnie jak i innym krajom UE, środków finansowych w ramach Mechanizmu Finansowego EOG i Norweskiego Mechanizmu Finansowego. W zamian za korzystanie ze swobód jednolitego rynku, Norwegia zobowiązała się udzielać finansowego wsparcia najuboższym państwom członkowskim UE. Podobnie jak w poprzednich, także w obecnej, IV edycji Funduszy Norweskich i EOG na lata 2021-2028, Polska jest największym beneficjentem środków (w wysokości 925 mln EUR).

Relacje z Unią Europejską

Relacje z UE reguluje Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG) a Królestwem Norwegii o wolnym handlu, podpisana 14 maja 1973 r. Ponadto obowiązuje podpisane 5 kwietnia 2017 r. porozumienie w sprawie liberalizacji handlu art. rolnymi w ramach art. 19 umowy EOG.

Norwegia jest częścią Europejskiego Obszaru Gospodarczego (European Economic Area - EEA), co oznacza włączenie w funkcjonowanie jednolitego rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, przy jednoczesnym utrzymaniu barier celnych w niektórych sektorach. Jest ponadto członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA).

Baza traktatowa (między Norwegią a Polską i UE)

Od momentu wejścia Polski do UE współpraca gospodarcza realizowana jest na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) wraz z Protokołem w związku z rozszerzeniem EOG, który wszedł w życie 6 grudnia 2005 r. Nadal obowiązujące pozostają umowy bilateralne, których nie obejmuje kompetencja Wspólnoty, w tym Konwencja między RP a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana we wrześniu 2009 r. Nowa umowa została ratyfikowana i weszła w życie w maju 2010 r. z zastosowaniem do dochodów osiągniętych od 1 stycznia 2011 r.

Data aktualizacji: 03.03.2026

4. Dwustronna współpraca gospodarcza

4.1. Gospodarcze umowy dwustronne

Współpraca gospodarcza pomiędzy Polską a Norwegią jest głownie realizowana na podstawie umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG) a Królestwem Norwegii z 14 maja 1973 r., oraz bilateralnych umów zawartych między Polską a Norwegią, których przedmiotu nie obejmują kompetencje Unii Europejskiej. Są to:

• Umowa z 5 czerwca 1990 r. o popieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji.
• Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego  opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz  Protokół do tej Konwencji, podpisane w Warszawie dnia 9 września 2009 r. (Dz.U.134 poz.899 z dnia 23.07.2010 r.)

• Protokół zmieniający tę Konwencję, podpisany 5 lipca 2012 r., dotyczący sposobu opodatkowania wynagrodzeń z tytułu pracy na pokładach statków morskich eksploatowanych w transporcie międzynarodowym.

W zamian za możliwość uczestnictwa w jednolitym rynku, Norwegia, Islandia i Liechtenstein wspomagają mniej zamożne państwa UE poprzez Mechanizm Finansowy EOG (MF EOG) i Norweski Mechanizm Finansowy (NMF). W ich ramach w latach 2004-2009 Polska otrzymała ponad 528 mln EUR, z których sfinansowano ponad 400 projektów z zakresu ochrony środowiska, dziedzictwa kulturalnego, ochrony zdrowia, badań naukowych, rozwoju społeczeństwa obywatelskiego. W perspektywie finansowej na lata 2009-2014 dla Polski przeznaczono 578 mln EUR (534 mln EUR po uwzględnieniu kosztów zarządzania). Projekty były realizowane do 2017 r. W kolejnym okresie działania Mechanizmów Finansowych na lata 2014-2021 Polska otrzymała 809 mln EUR. Porozumienie (MoU) dot. wdrażania III. edycji Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2014-2021 zostało podpisane w Warszawie w dniu 20 grudnia 2017 r. Obecnie rozpoczęte zostały prace nad kolejną edycją Mechanizmów.

4.2. Dwustronne relacje handlowe i inwestycyjne

Dane wg GUS w mln EUR

Największym polskim inwestorem w Norwegii jest ORLEN Upstream Norway (dawniej PGNiG Upstream Norway) - jeden z największych producentów ropy i gazu na Norweskim Szelfie Kontynentalnym, odpowiadający za połowę dostaw gazu z Norwegii do Polski.
W latach 2014-2023 spółka zainwestowała w Norwegii ok. 29,5 miliardów NOK, a w 2023 r. z przychodem w wysokości 22 mld NOK zajęła 10. miejsce wśród norweskich firm wydobywczych i 50. miejsce wśród wszystkich firm zarejestrowanych w Norwegii. ORLEN Upstream Norway posiada udziały w 97 koncesjach i prowadzi wydobycie z 20 złóż. Orlen UN jest również 10 (lub 11 – według innych źródeł) płatnikiem podatków netto w Norwegii.

Rozwijana jest też współpraca przemysłów zbrojeniowych. We wrześniu 2023 r. MON podpisał z koncernem Kongsberg kontrakt na dostawy pocisków NSM systemu obrony wybrzeża, o wartości 16 mld NOK, co jest największym pojedynczym kontraktem w historii firmy i ważnym kamieniem milowym w jego ponad 200-letniej historii. W ramach kontraktu Kongsberg zapewni szkolenia i wsparcie techniczne, w tym symulatory, umożliwiające polskiemu personelowi wykonywanie usług serwisowych na terenie Polski.

Norwegia znajduje się aktualnie na 9. miejscu wśród największych polskich importerów. Skokowy wzrost o 87 pkt. proc. w 2023 r. generowany był głównie przez przesył węglowodorów (gazu i ropy), który stanowił ok. ¾ wartości polskiego importu z Norwegii. Polska jest jednym z największych na świecie odbiorców norweskich ryb i owoców morza, głównie do produkcji wędzonego łososia. Wśród parterów handlowych Polski pod względem eksportu Norwegia zajmuje 21. miejsce. Polski eksport do Norwegii obejmuje przede wszystkim artykuły pochodzenia rolniczego i środki transportu.

Największym norweskim inwestorem w Polsce jest koncern Equinor. Firma ta wspólnie
z firmą Polenergia buduje morskie farmy wiatrowe na Bałtyku. Ponadto Equinor po przejęciu spółki Wento realizuje inwestycje w trzy farmy fotowoltaiczne na Warmii
i Pomorzu o łącznej mocy wynoszącej 171 MW. Equinor przygotowuje także projekty magazynów energii na terenie Polski. PGNiG wraz ze spółką z grupy Equinor ASA realizuje ponadto umowę kupna-sprzedaży gazu ziemnego wydobywanego na Norweskim Szelfie Kontynentalnym. Łączny wolumen podpisanych kontraktów to 2,4 mld m3 gazu rocznie przez 10 lat. Dostawy gazu ziemnego są przesyłane gazociągiem Baltic Pipe. W 2023 roku norweski gaz zapewnił ok. 1/3 krajowego zapotrzebowania na ten surowiec.

Ważnym elementem relacji dwustronnych jest przyznanie Polsce, podobnie jak i innym krajom UE, środków finansowych w ramach tzw. Mechanizmu Finansowego EOG oraz tzw. Norweskiego Mechanizmu Finansowego. W zamian za korzystanie ze swobód jednolitego rynku, Norwegia zobowiązała się udzielać finansowego wsparcia najuboższym państwom członkowskim UE.

4.3 Współpraca regionalna

Polsko-norweska współpraca regionalna odbywa się przede wszystkim w ramach programu Norweskiego Mechanizmu Finansowego. Jest to w chwili obecnej dominujące narzędzie podejmowania kooperacji o tym charakterze. Współpraca regionalna między Polską a Norwegią ma również miejsce w ramach powołanej w 1993 r. w norweskim Stavanger organizacji Baltic Sea States Subregional Co-operation, skupiającej około 170 regionów z 10 państw Morza Bałtyckiego. Trzy polskie województwa: zachodniopomorskie, pomorskie i warmińsko-mazurskie są członkami tej organizacji. Współpraca regionów skoncentrowana jest wokół zagadnień polityki morskiej, transportu i infrastruktury, Wymiaru Północnego oraz polityki spójności.

W ostatnich latach zarówno skala, jak i zakres dwustronnej współpracy regionalnej uległa wyraźnemu zwiększeniu. Znaczna liczba norweskich regionów wypracowała robocze kontakty z władzami polskich województw: region Telemark współpracuje z województwem lubelskim, Akershus
z województwem pomorskim, Østfold z województwem podlaskim, region Oslo z Miastem Stołecznym Warszawa, a Bergen, Oslo i Moss
z województwem wielkopolskim.

Współpraca polsko-norweska organizowana jest również na drodze lokalnych inicjatyw samorządowych. Przykładem jest nawiązana w ramach Związku Miast Bałtyckich umowa o współpracy na zasadach miast siostrzanych pomiędzy Gdynią a norweskim Kristiansand oraz współpraca władz Gdańska z Trondheim. Zakres współpracy obejmuje wzajemne inicjatywy w dziedzinie ochrony środowiska, ochrony zdrowia, kultury, sportu
i turystyki, popierania współpracy pomiędzy działającymi w obu miastach izbami przemysłowo-handlowymi. Umowy te wyrażają także zainteresowanie obu stron promocją inwestycji, jak również dotyczą wymiany informacji na temat życia obu miast.

Na szczeblu samorządów jest także prowadzona współpraca miast zaprzyjaźnionych, np. pomiędzy Malborkiem a gminą Larvik. Rozwijane są także kontakty pomiędzy miastem Narvik a Nowym Sączem, których inicjatorem była aktywna grupa polonijna zamieszkała w Narviku. W 2010 r. zapoczątkowano dialog pomiędzy miastami Słupsk i Fredrikstad oraz Nakło i Arendal, a w 2012 r. - między Krakowem i Trondheim. Przykładami współpracy partnerskiej są również relacje Warszawy i Oslo, Warszawy i Bergen, Suwałk i Notodden, Krasnegostawu i Gjøvik, Krosna i gminy Fjell oraz Węglińca i gminy Hå. Aktywna jest współpraca Związku Miast Polskich z norweskim Związkiem Władz Lokalnych i Regionalnych, jednym z jej efektów jest opublikowany w listopadzie 2014 r. raport o zatrudnieniu w sektorze samorządowym w Polsce, analizujący możliwości wykorzystania doświadczeń norweskich. Niemniej jednak należy stwierdzić, ze ostatnie wystąpienia polskich miast/gmin dotyczące nawiązania współpracy
w ramach miast partnerskich nie spotykają się z większym zainteresowaniem ze strony odpowiedników norweskich.

4.5. Współpraca samorządów gospodarczych

W 2011 r. z inicjatywy ówczesnego Wydziału Promocji Handlu i Inwestycji Ambasady RP w Oslo, powołana została Norwesko-Polska Izba Handlowa: http://www.npcc.no/. Po likwidacji WPHiI w 2018 r., NPCC jest wspierane bezpośrednio przez Ambasadę RP w Oslo. Wraz z likwidacją WPHiI powołano natomiast Zagraniczne Biuro Handlowe (ZBH) S.A. w Oslo.

Przedsiębiorstwa norweskie w Polsce zrzeszone są w Norweskim Forum Biznesu, które jest narodową sekcją w ramach Skandynawsko-Polskiej Izby Handlowej: http://www.spcc.pl/

Ponadto w Gdańsku działa Polsko-Norweska Izba Gospodarcza. Jest to niezależna organizacja samorządu gospodarczego o charakterze non-profit powołana dla ochrony i reprezentowania interesów gospodarczych zrzeszonych w niej przedsiębiorców, a także stymulowania współpracy handlowej pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Norwegii: Polish-Norwegian Chamber of Commerce: http://www.p-ncc.org/

5. Dostęp do rynku

5.1. Dostęp do rynku dla polskich towarów i usług.

w odniesieniu do handlu artykułami przemysłowymi – Polska stając się członkiem Unii Europejskiej zachowała taki sam reżim w stosunkach handlowych z Norwegią, jaki obowiązywał przed akcesją, czyli pełną liberalizację wzajemnego handlu. Zasady, które zostały określone w ramach Umowy o wolnym handlu Polska - EFTA, odzwierciedlały warunki umów o wolnym handlu, jakie UE zawarła z państwami EFTA (w przypadku Norwegii na wzór Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym), tzn. bezcłowy wzajemny dostęp do rynków.

w odniesieniu do handlu artykułami rolnymi - Polska przyjęła warunki handlu artykułami rolnymi przetworzonymi określone w Protokole 2 i Protokole 3 Umowy o EOG (brak pełnej liberalizacji handlu w tym obszarze). Został utworzony bezcłowy kontyngent dla UE obejmujący częściowo koncesje, jakie strona polska otrzymała jednostronnie od Norwegii. Dotyczy to handlu artykułami rolnymi nieprzetworzonymi.

brak liberalizacji w odniesieniu do handlu artykułami rybnymi. Wzajemny handel UE-Norwegia został rozszerzony o kontyngent wynegocjowany w ramach rozszerzenia EOG. Dodatkowy kontyngent przyznany jest wszystkim członkom UE.

5.2. Dostęp do rynku pracy.

Norwegia jest wciąż popularnym celem emigracji zarobkowej Polaków. Według danych SSB (norweskiego centralnego urzędu statystycznego), liczba zarejestrowanych polskich imigrantów przebywających na stałe w Norwegii i ich dzieci urodzonych na terenie Królestwa Norwegii oraz poza Norwegią - stan na 1 styczeń roku 2021 r. - wynosiła ok. 125 tys. osób, przy czym polscy imigranci stanowią nieco ponad 18 procent liczby wszystkich imigrantów w Norwegii. Liczba ta waha się sezonowo zależnie od rodzaju i czasu trwania prowadzonej przez obywateli polskich działalności zarobkowej. Zgodnie z szacunkami Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Oslo, liczba ta prawdopodobnie nie uwzględnia w pełni np. pracowników zatrudnionych na umowach w systemie rotacyjnym (pracujących 4-6 tygodni w Norwegii, po czym spędzających 2 tygodnie w Polsce), co oznacza, że faktyczna liczba Polaków w tym kraju  może być znacznie wyższa i wynosić nawet 180 tys.

Liczba pracujących Polaków w Norwegii wg. danych za IV kw. 2021 r. wyniosła 72 286. Polscy pracownicy znajdują zatrudnienie w takich branżach jak: budownictwo i remonty, produkcja, usługi sprzątające oraz opieka zdrowotna (głównie pielęgniarstwo), jak również w przemyśle energetycznym, stoczniowym, przetwórstwa rolno-spożywczego i rybnego, rolnictwie. Wciąż ceni się profesjonalizm, zaangażowanie i podejście do pracy polskiego pracownika.

Należy wskazać, że osoby bardziej na stałe związane z Norwegią (przebywające w niej powyżej 3 miesięcy), a zwłaszcza zamierzające podjąć prace na rynku norweskim, powinny zarejestrować się w Urzędzie Podatkowym (Skatteetaten) celem weryfikacji tożsamości przed otrzymaniem przez jego pracodawcę pierwszej karty podatkowej. Wymagane jest/będzie również uzyskanie w tymczasowego (D-nummer) lub stałego (personnummer) numeru personalnego niezbędnego dla funkcjonowania na norweskim rynku pracy i w kontaktach ze wszystkimi instytucjami norweskimi (polski odpowiednik PESEL). Niestety, placówka odnotowuje praktykę nadawania co do zasady obywatelom polskim (jak i z innych państw członkowskich UE) jedynie D-nummer’ów, co z kolei uniemożliwia dostęp do wielu usług publicznych, komunalnych, jak i komercyjnych, ze względu na powszechne od 2020 roku odmowy wydawania tzw. Bank-ID przez norweskie banki posiadaczom innych numerów personalnych, niż personnummer. Brak takiej identyfikacji bankowej oznacza m.in. brak możliwości składania wniosków on-line w norweskich instytucjach (obecnie główny sposób komunikacji urzędów w Norwegii, w tym np. NAV, odpowiedzialnej za rozliczenia pracodawca-pracownik, pomoc społeczną, czy tez Altinn.no), opłacenia faktur w systemach bankowych, uzyskania danych dot. zdrowia ( w tym w czasie pandemii także tzw. paszportów covidowych) i innych czynności.

Osoby chcące prowadzić w Norwegii działalność gospodarczą lub świadczące usługi muszą zarejestrować się w Centralnym Rejestrze Koordynacyjnym dla Podmiotów Prawnych (prowadzony przez Brønnøysundregistrene https://www.brreg.no/home/). Rejestracja jest bezpłatna, a po jej dokonaniu zostaje przydzielony 9-cyfrowy numer organizacyjny, którego należy używać we wszystkich dokumentach firmowych oraz w kontaktach z władzami. Bez numeru organizacyjnego nie można  np. otworzyć konta firmowego w banku ani zatrudniać pracowników. Niektóre rodzaje działalności wymagają, aby osoba odpowiedzialna za firmę uzyskała zgodę wydaną przez kompetentne władze norweskie. Dotyczy to instruktorów nauki jazdy, audytorów, księgowych, lekarzy, fizjoterapeutów, prawników, maklerów giełdowych, maklerów obligacji, pośredników nieruchomości. W niektórych przypadkach odnotowywano trudności w potwierdzeniu polskich  kwalifikacji, uprawnień. Chcąc prowadzić biuro podróży należy uzyskać gwarancje bankowe i ubezpieczeniowe pokrywające ewentualne, zaległe zobowiązania. Prowadzenie firmy cateringowej, kawiarni, restauracji wymaga uzyskania zgody od urzędu gminy, w której znajduje się lokal. Wcześniej należy uzyskać atest dla lokalu od Agencji ds. Bezpieczeństwa Żywności (Mattilsynet). Dodatkowo wymagane są specjalne pozwolenia od urzędu gminy na sprzedaż  lub serwowanie alkoholu. Licencje wymagane są również na działalność transportową: taksówki, transport medyczny (karetką), autobusy lub inne środki transportu publicznego. Firmy, w tym osoby  samozatrudnione, z szeroko pojętej branży budowlanej są zobowiązane wystąpić do Norweskiej Inspekcji Pracy (Arbeidstilsynet) o specjalne identyfikatory.

Informacje nt. prowadzenia działalności gospodarczej są dostępne między innymi na stronach: http://www.innovasjonnorge.no/en/start-page/invest-in-norway/doing-business-in-norway1/  

https://www.paih.gov.pl/zbh_oslo/publikacje

5.3. Nabywanie i wynajem nieruchomości

Rynek obrotu nieruchomościami w Norwegii charakteryzuje się wysokim standardem usług. Większość nieruchomości jest sprzedawana za pośrednictwem autoryzowanych agencji, które zapewniają kompleksową obsługę kupującego w trakcie całego procesu  zakupu, bez konieczności angażowania dodatkowego prawnika. Agencje nieruchomości ponoszą również odpowiedzialność za rozliczenia finansowe z tytułu nabycia nieruchomości oraz zarejestrowanie aktu własności  nieruchomości w centralnym rejestrze państwowym tzw. tinglysning. Dodatkowo informacja o nabyciu nieruchomości jest umieszczana w rejestrze prowadzonym przez Kartverket (Norweski Urząd Kartografii)  http://www.kartverket.no/en/Land-Registry-and-Cadestre/. Prowizja agencji nieruchomości zależy od wartości przedmiotu zakupu. W przypadku wartości nieruchomości do  kwoty 50 mln NOK prowizja zwyczajowo kształtuje się na poziomie 1-2,5% ceny zakupu. Ponadto nabywający musi zapłacić podatek VAT wynoszący 25% ustalonej prowizji agenta. W przypadku  nabywania droższych nieruchomości, prowizja pobierana przez agencję jest zwykle procentowo mniejsza. Nabywca nieruchomości w Norwegii musi posiadać tutejszy numer identyfikacyjny (tymczasowy 'D-nummer' lub stały Fødselsnummer) lub numer organizacyjny w przypadku firmy. Numery personalne można uzyskać w urzędzie podatkowym prowadzącym rejestr ludności (Folkeregisteret) w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość, po okazaniu wymaganych dokumentów potwierdzających tożsamość.

W przypadku nabywania ziemi rolnej lub dużej nieruchomości na cele komercyjne konieczne jest uzyskanie odpłatnej licencji. Warunki otrzymania koncesji są takie same dla Norwegów, jak i obywateli/firm zarejestrowanych na terenie UE, wniosek o uzyskanie koncesji składa się do urzędu gminy. Formularz można znaleźć na stronie https://www.landbruksdirektoratet.no/no/eiendom-og-skog/eiendom/konsesjon/skjema

Niepodlegający w praktyce żadnym ograniczeniom formalnym wynajem mieszkań/domów  wolnostojących w Norwegii jest bardzo drogi – cena miesięcznego wynajmu zależy od lokalizacji oraz standardu wyposażenia lokalu. Najczęściej wynajmuje się mieszkania z podstawowym  wyposażeniem kuchni i łazienki, bez mebli lub wyłącznie z wbudowanymi elementami jak np. szafy. Oferta nieruchomości jest dostępna m.in. na stronie www.finn.no, niemniej jednak ich podaż nie jest zbyt duża.

5.4. System zamówień publicznych

Norweski system zamówień publicznych opiera się na międzynarodowych regulacjach zawartych w Porozumieniu w sprawie zamówień rządowych (GPA) Światowej Organizacji Handlu, umowie ze Wspólnotami Europejskimi tworzącej Europejski Obszar Gospodarczy oraz w umowach o strefach wolnego handlu zawieranych w ramach EFTA. System ten jest otwarty dla dostawców produktów i usług oraz wykonawców kontraktów na roboty z innych państw (brak dyskryminacji i poszanowanie zasady równego traktowania niezależnie od wartości finansowej kontraktów). Szczegółowe zasady i tryb udzielania  zamówień  publicznych reguluje Ustawa o Zamówieniach Publicznych Nr 69 z 16 lipca 1999 r. z późniejszymi zmianami  wraz z aktami wykonawczymi.

https://www.regjeringen.no/no/tema/naringsliv/konkurransepolitikk/offentlige-anskaffelser-/forste-kolonne/regelverk-og-skjemaer-listeside/id2518872/

Prawo i regulacje dotyczące zamówień publicznych mają zastosowanie w przypadku zawierania przez klientów umów na towary, usługi lub roboty budowlane lub przeprowadzania konkursów planistycznych i projektowych o szacunkowej wartości równej lub przekraczającej 100.000 NOK .

Trzy główne tryby udzielania zamówień publicznych w Norwegii to: przetarg nieograniczony (åpen anbudskonkurranse), przetarg ograniczony (begrenset anbudskokurranse), przetarg z negocjacjami (konkurranse med forhandlingen). Wszyscy uczestnicy danego przetargu są informowani o jego wyniku, a protesty można zgłaszać w ciągu 10-14 dni. Podmioty trzecie muszą zazwyczaj oddzielnie wystąpić o wyniki przetargu. Jeśli protest nie został uwzględniony przez instytucję ogłaszającą przetarg, sprawę można wnieść do Rady ds. Skarg ws. Zamówień Publicznych (KOFA – www.kofa.no ).

Link do przewodnika dot. zamówień publicznych dostępny jest w: https://www.regjeringen.no/no/dokumenter/veileder-offentlige-anskaffelser/id2581234/

Link do Norweskiej Agencji Zarządzania Publicznego i Finansowego DFØ:   https://anskaffelser.no/en/public-procurement

Link do Norweskiej bazy z ogłoszeniami o zamówieniach publicznych: https://www.doffin.no/ 

5.5. Ochrona własności przemysłowej i intelektualnej

Za ochronę praw własności intelektualnej i przemysłowej w Norwegii odpowiada Urząd ds. Własności Przemysłowej https://www.patentstyret.no/en/ jako jednostka nadzorowana przez Ministerstwo Handlu, Przemysłu i Rybołówstwa. Urząd przyjmuje i bada zgłoszenia dotyczące wynalazków, znaków  towarowych i wzorów przemysłowych, orzeka w sprawach  udzielania praw ochronnych i ich rejestracji  oraz nadzoruje prowadzenie stosownych rejestrów. Uznanie przez Patentstyret wynalazku, znaku towarowego czy wzoru przemysłowego oznacza jego ochronę wyłącznie na terytorium Norwegii. Uruchomienie procedur rejestracyjnych przez Patentstyret wymaga, aby osoba/firma aplikująca, nieposiadająca miejsca stałego zamieszkania/siedziby na terytorium Norwegii, działała przez swojego reprezentanta lub przedstawicielstwo handlowe.

5.6. Prowadzenie działalności gospodarczej

Przy podejmowaniu działalności gospodarczej na terytorium Norwegii warto korzystać z informacji udostępnianych na stronach:

https://www.brreg.no/  Centrum Rejestru Brønnøysund (Brønnøysundregistrene)

Jest to agencja administracji rządowej odpowiedzialna za szereg krajowych systemów kontroli i rejestracji dla biznesu i przemysłu. Na stronie internetowej można odnaleźć szczegółowe wymogi na temat wstępnej rejestracji działalności gospodarczej umożliwiającej otworzenie rachunku bankowego przedsiębiorstwa oraz zatrudnienie pracowników, pozyskać formularze zgłoszeniowe dotyczące rejestracji firmy oraz zapoznać się z systemem tzw. opłat rejestracyjnych.

https://www.altinn.no/en  

Portal uruchomiony przez Norweski Urząd Podatkowy, Norweski Urząd Statystyczny oraz Centrum Rejestru Brønnøysund. Użytkownicy Altinn mają możliwość wypełniania formularzy zgłoszeniowych oraz dokonania rozliczenia podatkowego bezpośrednio w portalu. Mogą korzystać również z własnych systemów informatycznych do transferu danych (m.in. w zakresie wynagrodzeń, księgowości). Portal zawiera informacje na temat rodzajów działalności gospodarczej, założenia firmy i jej rejestracji.

Rodzaje spółek wg prawa norweskiego:

• spółka AS (aksjeselskap) - prywatna spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,
• spółka ASA (allmennaksjeselskap) - publiczna spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,
• ANS (ansvarlig selskap) - spółki z nieograniczoną odpowiedzialnością (odpowiedzialność solidarna),
• DA (delt ansvar) - spółki z nieograniczoną odpowiedzialnością (odpowiedzialność podzielona, w umowie spółki uzgodniają, jaką część zobowiązań spółki ponosi każdy z udziałowców),
• filia (NUF) - oddział firmy zagranicznej,
• własna działalność gospodarcza (enkeltpersonforetak).

Informacje nt. poszczególnych form można znaleźć na stronie https://www.altinn.no/en/Start-and-Run-a-Business/Before-start-up/Choosing-an-organisational-structure-/

Kwestie podatkowe

Przedsiębiorcy w Norwegii zobowiązani są do płacenia podatku dochodowego od zysku firmy - 22% oraz składek na ubezpieczenie społeczne - 11,4%.

Podstawowa stawka VAT wynosi 25%, na żywność i napoje obowiązuje stawka 15%, a VAT na usługi transportowe, hotelarskie i rozrywkę to 12%.

Bardziej szczegółowe informacje: Norweski Urząd Podatkowy (Skatteetaten): http://www.skatteetaten.no

Ze względu na dużą liczbę pracowników migrujących oraz polskich firm, w Norwegii powstało wiele firm świadczących usługi doradztwa podatkowego i prowadzenia księgowości dla przedsiębiorstw w języku polskim.

W odniesieniu do Norwegii nie ma znaczących różnic w kontaktach biznesowych. Uwagę zwraca bardziej spłaszczona struktura zarządzania i większa otwartość na mniej sformalizowane kontakty. Większość transakcji opiera się na zasadach zaufania, niemniej jednak należy uwzględnić fakt, że konieczne jest w pierwszej fazie współpracy przekonanie partnerów norweskich, co do solidności własnej/firmy oraz biznes planu.

Norwedzy charakteryzują się bardzo dużym poziomem „patriotyzmu gospodarczego”, zarówno po stronie podmiotów prawnych, jak i konsumentów, co oznacza, że np. niechętnie zmieniają dostawców (zwłaszcza z norweskich na zagranicznego), jak i przekonanie ich do nowości, produktów pochodzących spoza ich kraju, wymaga znaczących nakładów - czasu i pieniędzy. Ze względu na rozpowszechniony system polecania firm i produktów, najlepszą reklama jest rękojmia wydana przez podmiot norweski.

Warto również uwzględnić fakt, że w większości branż działają prężne związki zawodowe, które m.in. co roku negocjują  podwyżki płac i warunki zatrudnienia w ramach trójstronnych uzgodnień. Oczekuje się zdecydowanie, że firmy zagraniczne działające na rynku norweskim dostosują się do tego nordyckiego modelu także i w tym zakresie. Konieczne jest także uwzględnienie dużego zakresu praw pracowniczych, charakterystycznych dla Skandynawii; np. starsi pracownicy mają prawo do dodatkowych dni urlopowych, a rodzic wychowujący dziecko - do dni wolnych na opiekę (14 w skali roku).

Ze względu na dążenie do kompromisu, próbę uwzględnienia stanowisk wszystkich stron (np. w przypadku prac budowlanych konieczne jest m.in. pozyskanie opinii sąsiadów o planowanych inwestycjach, zmianach etc.), należy liczyć się z długotrwałym podejmowaniem decyzji nie tylko przez administrację, ale także i niejednokrotnie podmioty prywatne.

W kontekście organizowania spotkań i wydarzeń biznesowych, promocyjnych warto zwrócić uwagę, że co do zasady nie należy tego robić w poniedziałki rano oraz piątki po 14.00 (wielu Norwegów pracuje do tej godziny i wyjeżdża na weekend za miasto – wówczas rozpoczynają oni zwykle prace wcześniej, lub tez realizują część zadań zdalnie). Należy także uwzględniać dni świąteczne i wolne od pracy, jak i sezon urlopowy trwający praktycznie od końca czerwca do połowy sierpnia (czyli rozpoczęcia roku szkolnego). Dla Norwegów niezwykle istotna jest równowaga między życiem zawodowym, a rodzinnym prywatnym.

Większość Norwegów mówi płynnie po angielsku.

Administracja gospodarcza

Ministerstwo Finansów

Adres: Finansdepartamentet, Akersgata 40,

Postboks 8008 Dep, 0030 Oslo

Tel: +47 22 24 90 90, Faks: +47 22 24 95 10

E-mail: postmottak@fin.dep.no  http://www.regjeringen.no/nb/dep/fin.html?id=216  

Ministerstwo Przemysłu, Handlu i Rybołówstwa

Adres: Nærings- og fiskeridepartementet, Kongens gate 8

Postboks 8090 Dep, 0032 Oslo

Tel.: +47 22 24 90 90,

E-mail postmottak@nfd.dep.no   http://www.regjeringen.no/nb/dep/nfd.html?id=709   

Ministerstwo Rolnictwa i Żywności

Adres: Landbruks- og matdepartementet, Teatergata 9 (R6)

Postboks 8007 Dep. 0030 Oslo l 

Tel.: +47 22 24 92 50 Faks: +47 22 24 95 59

E-post: postmottak@lmd.dep.no    http://www.regjeringen.no/nb/dep/lmd.html?id=627  

Ministerstwo Ropy i Energii

Adres: Olje- og energidepartementet, Akersgata 59

Postboks 8148 Dep, 0033 Oslo

Tel.: +47 22 24 90 90 Faks: +47 22 24 95 65

E-mail: postmottak@oed.dep.no , http://www.regjeringen.no/nb/dep/oed.html?id=750

Ministerstwo Klimatu i Środowiska

Adres: Kongens gate 20, 0153 Oslo

Postboks 8013 Dep, 0030 Oslo

Tel: +47 22 24 90 90

E-mail: postmottak@kld.dep.no       https://www.regjeringen.no/en/dep/kld/id668/

Urząd podatkowy (Skatteetaten)

http://www.skatteetaten.no/en/Person/   

informacja w języku polskim: http://www.skatteetaten.no/pl/International-Polska/

oddział w Oslo:

Adres do korespondencji : Skatt øst Oslo Postboks 9200 Grønland 0134 Oslo

Adres do wizyt osobistych: Schweigaards gate 17 0191 Oslo

Tel.: +47 80080000, Faks: +47 22170860

Urząd Celny (Tollvesenet)

Adres: Schweigaards gate 15, 0191 Oslo Postboks 8122 Dep. 0032 Oslo

Tel.: +47 22 86 03 00,

E-mail: tad@toll.no, http://www.toll.no/en/corporate/

Samorządy gospodarcze

Izba Handlowa w Oslo

Adres: Oslo Chamber of Commerce, Henrik Ibsensgate 100  0255 Oslo

Tel: +47 22 12 94 00  Faks: + 47 22 12 94 01

E-mail:  mail@chamber.no    http://chamber.no/

Norwesko-Polska Izba Handlowa

Adres: Norwegian-Polish Chamber of Commerce

Postboks Strandveien 50, 1366 Lysaker

Tel: +47 950 83 269

e-mail: ewa.burdon@npcc.no      http://www.npcc.no/

Polsko-Norweska Izba Gospodarcza

http://www.p-ncc.org

Adres: ul.Targ Drzewny 3/7
80-886 Gdańsk
POLAND

office@p-ncc.org
Tel: + 48 533 33 44 74

Konfederacja Przedsiębiorców Norweskich (Næringslivets Hovedorganisasjon)

Adres: NHO  P.O Box 5250 Majorstuen, 0303 Oslo

Næringslivets Hus
Middelthuns gate 27
Majorstuen

Tel: +47 23 08 80 00, Fax: +47 230 88 001

e-mail: firmapost@nho.no       https://www.nho.no/

Federacja Przedsiębiorców Virke

Adres: Virke, PB 2900 Solli, 0230 Oslo

Henrik Ibsensgate 90, Oslo

Tel: +47 22 54 17 00

e-mail: info@virke.no        https://www.virke.no/

Prasa ekonomiczna

Dagens Næringsliv http://www.dn.no/

Portal E24: http://e24.no/

Økonomi - dodatek do gazety Aftenposten http://www.aftenposten.no/okonomi/

Oficjalne strony o charakterze ekonomicznym

Portal o polityce europejskiej rządu: https://www.regjeringen.no/en/topics/european-policy/id1151/

Bank centralny: http://www.norges-bank.no/en/

Centralne Biuro Statystyczne: http://www.ssb.no/

Zagraniczne Biuro Handlowe w Oslo

Joanna Irzabek e-mail:  joanna.irzabek@paih.gov.pl formularz kontaktowy na stronie PAIH S.A https://www.paih.gov.pl/rynki_zagraniczne lub https://www.paih.gov.pl/kontakt