Kiermasz Muzycznych Rozmaitości

19.06.2026

Zdjęcie przedstawia występ chóru dziecięco-młodzieżowego (składającego się głównie z dziewcząt) w sali koncertowej Chórzyści: Młodzi wykonawcy stoją w kilku rzędach, ubrani w estetyczne, półformalne stroje (wiele osób ma na sobie jasne koszule, bluzki w pastelowych kolorach oraz jeansy). Ich twarze wyrażają skupienie i emocje towarzyszące śpiewaniu – większość ma otwarte usta, wykonując utwór. Dyrygentka: Na pierwszym planie, tyłem do obiektywu, stoi kobieta dyrygująca zespołem. Jest ubrana w czarną, elegancką bluzkę, a jej rozłożone dłonie wskazują na moment ekspresyjnego prowadzenia frazy muzycznej. Tło: W tle wyraźnie widać imponujące, pionowe piszczałki organów, co sugeruje, że koncert odbywa się w profesjonalnej sali muzycznej lub sakralnej.

W czwartek, 18 czerwca 2026 roku o godzinie 18:00, Sala Koncertowa Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Fryderyka Chopina w Nowym Targu wypełniła się dźwiękami i wspaniałą atmosferą. Wieczór obfitował w niezwykle zróżnicowany repertuar, który doskonale odzwierciedlał tytułowy „kiermasz” stylów, epok i muzycznych ekspresji. Publiczność miała okazję usłyszeć zarówno kompozycje klasyczne, jak i utwory inspirowane muzyką tradycyjną, gospel czy jazzem.
Koncert otworzyły występy zespołowe, które dostarczyły słuchaczom mnóstwo radości i energii:
Chór dziecięcy PSM „Wesołe Nutki” pod batutą Kseni Miśkiewicz wykonał radosne utwory Grzegorza Miśkiewicza („Zabawa na pięciolinii” , „Samochwałki” ), tradycyjną pieśń „Bandoska” oraz gospelowy standard „Heaven is a wonderful place” , z towarzyszeniem Wojciecha Inglota przy fortepianie.
Chór młodzieżowy PSM, również pod dyrekcją Kseni Miśkiewicz , zaprezentował nastrojowe aranżacje pieśni Mieczysława Karłowicza („Nie płacz nade mną” , „Rdzawe liście” ), legendarny przebój „Hey Jude” z repertuaru The Beatles oraz porywające „Freedom is coming”. Chórzystom na fortepianie akompaniowali Joanna Zmarz oraz Wojciech Inglot.
Niezwykle widowiskowym punktem programu był układ rytmiczny do słynnego „Lotu trzmiela” w wykonaniu klasy III b, który przygotowała Joanna Zając.
W drugiej części koncertu scena należała do utalentowanych solistów – uczniów klas instrumentalnych i wokalnych, którzy zaprezentowali wysoki poziom techniczny i artystyczną wrażliwość:
Antoni Ligas (organy) – wykonał dynamiczną „Intrade in Jazz” J. M. Michela (klasa Marcina Augustyna).
Damian Burzyk (fortepian) – porwał publiczność ognistym „Oberkiem” Grażyny Bacewicz (klasa Urszuli Krauzowicz).
Gabriela Tętnowska (wibrafon) – zaprezentowała utwór „First steps” N. Rosauro (klasa Michała Peikera).
Katarzyna Zachwieja (obój) – zagrała pełną wdzięku „Serenadę” G. B. Pergolesiego (klasa Magdaleny Doniec, przy fortepianie Maciej Osiecki).
Łukasz Dawidek oraz Kacper Komperda (akordeon) – pokazali różnorodne oblicza swojego instrumentu w utworach Bogdana Precza („Fantasia Polacca”) oraz Francka Angelisa („Soliloque”) (obaj z klasy Tomasza Więcka) .
Milena Trybus oraz Anita Możdżeń (skrzypce) – zachwyciły wykonaniem I części Koncertu e-moll A. Komarowskiego (klasa Karoliny Bartczyszyn-Południak) oraz „Pieśni miłosnej” J. Suka (klasa Roberta Pyrka). Skrzypaczkom towarzyszył przy fortepianie Jarosław Olszewski.
Anna Furtak (skrzypce) – zaprezentowała wymagające „Adagio” z Sonaty g-moll J. S. Bacha (klasa Moniki Chrzanowskiej).
Piotr Augustyniak (wiolonczela) – wykonał głęboką emocjonalnie I część Koncertu wiolonczelowego a-moll C. Saint-Saënsa (klasa Katarzyny Bryniczki, przy fortepianie Jarosław Olszewski).
Teodor Łomonos oraz Łukasz Nawara (fortepian) – przenieśli nas w świat wielkiej pianistyki poprzez Balladę F-dur op. 38 F. Chopina (klasa Macieja Kiełpińskiego) oraz „Theme varié op. 16 nr 3” I. J. Paderewskiego (klasa Joanny Zmarz).
Wielkie brawa należą się również wokalistom z klasy śpiewu Ewy Kowalczyk : Zuzannie Kamoń za wykonanie nostalgicznych „Kasztanów” , Karolinie Bystrzyckiej za urokliwe „Koralicki” S. Niewiadomskiego oraz Przemysławowi Romańskiemu za interpretację pieśni „Korale” S. Moniuszki. Wszystkim śpiewakom na fortepianie partnerował Maciej Kiełpiński.
Za sprawną organizację i doskonałe przygotowanie całego koncertu odpowiadała Agnieszka Derebas , a w rolę profesjonalnego i błyskotliwego konferansjera wcielił się Maciej Kiełpiński.
Serdecznie gratulujemy wszystkim wykonawcom oraz ich pedagogom! Ten wieczór był najlepszym dowodem na to, jak ogromny potencjał artystyczny drzemie w murach nowotarskiej szkoły muzycznej. Życzymy kolejnych tak udanych projektów i niesłabnącej pasji do dzielenia się pięknem muzyki!

Zdjęcia (18)

Zdjęcie przedstawia oficjalny występ chóru młodzieżowego na scenie w sali koncertowej lub filharmonii. Młodzieżowy chór: Wykonawcy stoją na podwyższeniu w kilku rzędach. Formacja jest podzielona – w górnym rzędzie stoją chłopcy ubrani w eleganckie, białe koszule i czerwone muchy, natomiast w niższych rzędach stoją dziewczęta w jasnych bluzkach/koszulach oraz ciemnych spodniach lub spódnicach. Prowadzący / Solista: Na pierwszym planie, po lewej stronie sceny, stoi młody mężczyzna w ciemnym garniturze/marynarce, trzymający otwarty folder lub nuty i przemawiający lub śpiewający do mikrofonu. Tło i otoczenie: W tle sceny dominują potężne, metalowe piszczałki organowe, które nadają wnętrzu uroczysty charakter. Na dole kadru widać głowy zgromadzonej publiczności, a po prawej stronie dwie dziewczyny przyglądające się występowi z boku.

Zdjęcie przedstawia występ chóru młodzieżowego na scenie w sali koncertowej. Chór: Składa się z kilkudziesięciu młodych osób (dziewcząt i chłopców) ustawionych w kilku rzędach. Dziewczęta są ubrane w eleganckie, jasne bluzki (głównie białe, błękitne i wzorzyste) oraz ciemne spodnie lub spódnice. Chłopcy stoją w tylnych rzędach, ubrani w białe koszule i czerwone muchy. Dyrygentka: Na przedzie, tyłem do publiczności, stoi kobieta w czarnym stroju, która kieruje chórem. Scena i tło: W tle sceny dominują imponujące, wielkie organy piszczałkowe o symetrycznym kształcie liter „V” lub „M”. Ściany sali wyłożone są jasnym drewnem. Po lewej stronie sceny widać osobę grającą na pianinie. Publiczność: W dolnej części kadru widoczni są od tyłu widzowie siedzący w fotelach i oglądający występ; niektórzy z nich rejestrują wydarzenie telefonami.

W tej scenie grupa dzieci występuje na scenie w sali koncertowej. Jest ich siedmioro i wszystkie są ubrane w jasnożółte koszulki z krótkim rękawem i czarne spodnie dresowe. Niektóre z nich trzymają w rękach kolorowe wstążki, którymi poruszają w powietrzu.
Trójka dzieci po lewej stronie biega w kółko w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Chłopiec na przedzie trzyma kolorową wstążkę, która faluje za nim. Kolejna dziewczynka idzie za nim, również ze wstążką. Trzecie dziecko biegnie za nią.
W centrum sceny czworo dzieci tańczy w kole, trzymając się za ręce. Poruszają się w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara. Chłopiec na przedzie trzyma kolorową wstążkę, która faluje nad jego głową. Za nim idzie dziewczynka ze wstążką, potem kolejne dziecko ze wstążką, a na końcu jeszcze jedno dziecko.
W tle sceny znajduje się wielki instrument dęty - organy piszczałkowe, które sięgają od podłogi aż do sufitu. Ściany są wykonane z drewna, a oświetlenie jest ciepłe i stonowane.

Zdjęcie przedstawia młodego chłopca (w wieku około 10-12 lat) o jasnych włosach, siedzącego tyłem do obiektywu na drewnianej ławie i grającego na dużych organach piszczałkowych. Postać: Chłopiec jest ubrany elegancko w ciemnoniebieski (granatowy) garnitur o delikatnej teksturze oraz ciemne buty. Jego dłonie spoczywają na manuałach (klawiaturach) instrumentu. Instrument: Organy są wykonane z ciemnego, tradycyjnego drewna. Widoczne są dwa rzędy klawiatur, a po prawej i lewej stronie konsoli znajdują się pionowe rzędy drewnianych manubriów (włączników rejestrowych) w formie wysuwanych gałek. Nad klawiaturą umieszczona jest mała kartka (prawdopodobnie z nutami lub programem), a wyżej znajduje się ukośnie ustawione lusterko, pozwalające organiście widzieć, co dzieje się za jego plecami. U dołu kadru widoczne są również pedały organowe (klawiatura nożna).
Oświetlenie i atmosfera: Ciepłe, punktowe światło oświetla przestrzeń wokół klawiatury oraz głowę i ramiona chłopca, tworząc skupiony, uroczysty nastrój.

Zdjęcie to zbliżenie z boku, na którym młody chłopiec w eleganckim stroju, w kamizelce i z muchą, gra na fortepianie. Ma brązowe włosy zaczesane na bok i jest głęboko skupiony na klawiaturze. Jego ręce są uniesione nad klawiszami, gotowe do zagrania. Fortepian jest czarny, wysoki i ma lśniące wykończenie. Tło zdjęcia jest rozmyte, co dodaje głębi i sprawia, że chłopiec i fortepian są głównym tematem zdjęcia. To klimatyczne ujęcie, które oddaje pasję i koncentrację młodego pianisty.

Główny motyw: Zdjęcie przedstawia młodą dziewczynę w okularach, stojącą na scenie i grającą na wibrafonie lub marimbie marki Yamaha. Postać: Dziewczyna ma długie, jasnobrązowe włosy, jest ubrana w jasną koszulę w drobne paski z długim rękawem oraz ciemne spodnie. W obu dłoniach trzyma łącznie cztery pałeczki (po dwie w każdej ręce) zakończone niebieskimi, okrągłymi główkami z włóczki. Jest skupiona i patrzy w dół na płytki instrumentu. Otoczenie: W tle widać fragmenty sali koncertowej – po prawej stronie fragment czarnego fortepianu, a z tyłu drewnianą konsolę organów z manubriami oraz metalowe piszczałki organowe, które tworzą lekko rozmyte tło.

Zdjęcie przedstawia występ muzyczny dwojga artystów na scenie sali koncertowej. Na pierwszym planie po prawej stronie stoi młoda dziewczyna grająca na oboju, a po lewej stronie w tle mężczyzna akompaniuje jej na czarnym fortepianie skrzydłowym marki Yamaha. Dziewczyna ma długie, jasnobrązowe, pofalowane włosy zaplecione w warkocz i jest ubrana w elegancką, czarną bluzkę z krótkim rękawem oraz długą, czarną spódnicę. Stoi profilem do fortepianu, trzymając instrument przy ustach i skupiając wzrok na swoich dłoniach. Mężczyzna siedzi na taborecie przed otwartym fortepianem. Jest ubrany w ciemną marynarkę w delikatną kratę oraz jasne spodnie. Siedzi bokiem do obiektywu, z dłońmi na klawiaturze, patrząc przed siebie na nuty ukryte za pulpitem. Scena ma drewnianą podłogę. W tle, za otwartą klapą fortepianu, widoczne są duże organy piszczałkowe, co wskazuje na wnętrze filharmonii lub szkoły muzycznej.

Zdjęcie przedstawia młodego chłopca (w wieku nastoletnim) z ciemnymi, kręconymi włosami opadającymi na czoło, który siedzi na krześle na scenie i gra na dużym, czarnym akordeonie guzikowym marki Pigini. Postać i poza: Chłopiec jest ubrany w jasnoniebieską koszulę z długim rękawem oraz ciemne spodnie. Siedzi przodem do obiektywu, z lekko pochyloną głową, i z dużym skupieniem patrzy w dół na klawiaturę guzikową instrumentu. Jego ręce opierają się na bokach akordeonu, rozciągając miech. Instrument: Czarny akordeon guzikowy zajmuje centralną część kadru. Widoczny jest szeroko rozłożony, czarny miech oraz białe guziki melodyczne po prawej stronie (z perspektywy widza po lewej). Scena jest jasna, z drewnianą podłogą i ścianami w ciepłym odcieniu. W tle, po prawej stronie za chłopcem, widoczny jest fragment dużego, czarnego, błyszczącego fortepianu, którego elementy są lekko rozmyte.

Zdjęcie przedstawia młodą kobietę występującą na scenie, najprawdopodobniej śpiewaczkę (solistkę), w trakcie występu artystycznego. Obok niej znajduje się duży, czarny fortepian. Postać: Kobieta ma długie, ciemnobrązowe, proste włosy spięte opaską na czubku głowy i jest ubrana w elegancką, dopasowaną, długą czarną suknię z długim rękawem, która mieni się delikatnym brokatem. Suknia ma dekolt w szpic i marszczenie z przodu. Kobieta ma lekko otwarte usta, jakby śpiewała lub mówiła, a jej dłonie są splecione na wysokości brzucha w ekspresyjnym geście scenicznym. Nosi delikatny naszyjnik, kolczyki oraz bransoletkę. Otoczenie: Po lewej stronie kadru widoczny jest błyszczący, czarny bok oraz uniesiona klapa fortepianu skrzydłowego. Tło stanowią pionowe, drewniane panele ścienne o ciepłym, żółto-pomarańczowym odcieniu, charakterystyczne dla nowoczesnych sal koncertowych lub akustycznych.

Zdjęcie przedstawia młodą dziewczynę o długich, jasnych włosach, stojącą na scenie i grającą na skrzypcach. Uchwycono ją w pełnej sylwetce. Dziewczyna jest ubrana w elegancką, czarną sukienkę bez rękawów, o asymetrycznym dole z lekkiego, przezroczystego materiału (tiulu) sięgającym za kolana. Na stopach ma czarne buty na niskim obcasie, ozdobione kokardami z przodu. Stoi w lekkim rozkroku, z pełnym skupieniem i przymkniętymi oczami, trzymając skrzypce oparte na ramieniu i prowadząc po nich smyczek. Klasyczne, drewniane skrzypce o ciepłym, brązowo-miodowym odcieniu, z wyraźnie widocznym gryfem, strunami oraz trzymanym w prawej dłoni smyczkiem. Scena ma jasną, drewnianą podłogę z widocznych paneli. Tło jest minimalistyczne i lekko rozmyte – widać gładką, drewnianą ścianę w ciepłym odcieniu oraz fragment ciemnego sprzętu nagłośnieniowego lub estradowego po prawej stronie.

Zdjęcie przedstawia młodego chłopca (nastolatka) o krótkich, ciemnych włosach, który siedzi na metalowym krześle na scenie i gra na akordeonie guzikowym marki Pigini. Uchwycono go w pełnej sylwetce. Chłopiec jest ubrany bardzo elegancko – ma na sobie galową, białą koszulę z długim rękawem, czarne spodnie garniturowe oraz czarne, błyszczące buty wizytowe. Siedzi lekko zwrócony w lewą stronę (z perspektywy widza), ze skupionym wzrokiem skierowanym w dół, na klawiaturę instrumentu. Duży akordeon guzikowy spoczywa na kolanach chłopca. Instrument ma czarną obudowę z zielonymi, marmurkowymi akcentami na krawędziach. Widoczne są liczne białe guziki poukładane w rzędach oraz pionowo rozciągnięty, czarny miech pośrodku. Scena ma jasną, drewnianą podłogę z paneli. Tło jest minimalistyczne i rozmyte – po prawej stronie widać fragment dużego, czarnego fortepianu skrzydłowego, a ściany sali mają ciepły, drewniany odcień.

Zdjęcie przedstawia młodą kobietę stojącą na scenie obok czarnego fortepianu. Uchwycono ją w pełnej sylwetce podczas występu (prawdopodobnie wokalnego). Kobieta ma długie, ciemnobrązowe, lekko pofalowane włosy opadające na ramiona. Jest ubrana w elegancki, całkowicie czarny strój: luźniejszą bluzkę z długimi, półprzezroczystymi rękawami zakończonymi mankietami oraz szerokie spodnie (szwedy) zakrywające buty, z których widoczne są tylko czarne, spiczaste czubki. Bluzka ma pionowy, ozdobny, jasny suwak lub lamówkę biegnącą przez środek oraz delikatne wycięcie pod szyją. Kobieta ma lekko otwarte usta i patrzy przed siebie z wyrazem skupienia. Po lewej stronie kadru widoczny jest fragment dużego, błyszczącego, czarnego fortepianu z uniesioną klapą. Scena ma jasną, drewnianą podłogę z paneli. Tło jest lekko rozmyte, z pionowymi panelami ściennymi w odcieniach szarości i ciepłego drewna.

Zdjęcie przedstawia dwóch mężczyzn na scenie sali koncertowej, uchwyconych w pasie i od kolan w górę, najprawdopodobniej po zakończeniu występu muzycznego. W tle widoczny jest czarny fortepian skrzydłowy marki Yamaha oraz duże organy piszczałkowe. Po prawej stronie, bliżej pierwszego planu, stoi młody chłopak z jasnobrązowymi włosami z grzywką. Jest ubrany w luźniejszy, czarny garnitur oraz czarną koszulkę. Patrzy lekko w bok z delikatnym uśmiechem. Po lewej stronie, nieco w głębi, stoi starszy od niego mężczyzna z zarostem. Jest ubrany w czarną aksamitną marynarkę, czarną muchę, czarne spodnie oraz wzorzystą, kolorową koszulę (w odcieniach brązu i czerwieni) z czerwoną poszetką w kieszeni. Mężczyzna klaszcze w dłonie, patrząc z uśmiechem w stronę młodego artysty. W dolnej części kadru widoczne są czubki głów publiczności siedzącej na widowni. Scena ma jasną, drewnianą podłogę. W tle za artystami znajduje się otwarty, czarny fortepian, a wysoko nad nim wznoszą się pionowe, metalowe piszczałki wielkich organów.

Zdjęcie przedstawia młodą dziewczynę z ciemnymi włosami i grzywką, stojącą na scenie i grającą na skrzypcach. Kadr obejmuje jej postać od pasa w górę. Postać i ubiór: Dziewczyna jest ubrana w elegancką, czarną sukienkę w drobny, jasny wzorek (prawdopodobnie kwiatuszki) z krótkimi rękawami zakończonymi wiązaniem. Ma lekko pochyloną głowę i z pełnym skupieniem, przy przymkniętych oczach, dotyka smyczkiem strun instrumentu opartego na jej lewym ramieniu. Instrument: Klasyczne, lśniące skrzypce wykonane z jasnobrązowego drewna, z ciemnym gryfem. Dziewczyna trzyma smyczek w prawej dłoni, a palcami lewej ręki naciska struny na podstrunnicy. Tło zdjęcia jest minimalistyczne i lekko rozmyte. Za dziewczyną znajduje się gładka ściana o ciepłym, drewnianym odcieniu, a w dolnych rogach kadru widać fragmenty ciemnego sprzętu nagłośnieniowego lub scenicznego oraz leżące na podłodze przewody.

Zdjęcie to bliski kadr (portret) przedstawiający młodego chłopca (nastolatka) w okularach, skupionego na grze na wiolonczeli. Chłopiec ma jasnobrązowe, półdługie włosy z grzywką opadającą na czoło. Jest ubrany w czarną koszulę z kołnierzykiem. Ma lekko pochyloną głowę, a jego wzrok jest skierowany w dół, na instrument. Palce jego lewej ręki spoczywają wysoko na strunach, na podstrunnicy wiolonczeli. Widoczny jest górny fragment pudła rezonansowego wiolonczeli oraz jej gryf ze strunami. Instrument wykonany jest z błyszczącego drewna o ciepłym, miodowo-brązowym odcieniu z ciemniejszymi przetarciami na krawędziach. Zdjęcie charakteryzuje się bardzo małą głębią ostrości – ostry jest przede wszystkim instrument oraz dłoń muzyka, natomiast twarz chłopca oraz rozmyte, ciepłe, żółto-brązowe tło sali pozostają delikatnie nieostre, co podkreśla intymność i skupienie podczas gry.

Zdjęcie przedstawia młodego mężczyznę (nastolatka) o jasnych, gęstych, kręconych włosach, grającego na fortepianie. Kadr skupia się na jego twarzy i sylwetce od klatki piersiowej w górę, ukazanej zza obudowy instrumentu. Chłopiec jest ubrany elegancko w białą koszulę z długim rękawem oraz wzorzystą, bordowo-czerwoną muchę. Ma zamknięte oczy i wyraz głębokiego skupienia oraz emocjonalnego zaangażowania na twarzy, co sugeruje, że wczuwa się w graną przez siebie muzykę. Na pierwszym planie, u dołu i po prawej stronie kadru, dominuje lśniąca, czarna, odbijająca światło obudowa fortepianu skrzydłowego wraz z uniesioną, skośną klapą, która częściowo obramowuje postać pianisty. Sama klawiatura i dłonie muzyka znajdują się poza kadrem. Tło jest minimalistyczne i lekko rozmyte. Po lewej stronie widać fragment gładkiej ściany w ciepłym, jasnobrązowym odcieniu drewna, a po prawej stronie otwieraną przestrzeń z widocznym zarysem drzwi.

Zdjęcie przedstawia młodą kobietę o długich, prostych, ciemnych włosach z przedziałkiem na środku, stojącą na scenie i grającą na skrzypcach. Postać ukazana jest w pełnej sylwetce.Artystka jest ubrana w elegancką, dopasowaną, długą czarną suknię sięgającą kostek. Suknia ma asymetryczny fason – jedno ramię (prawe) jest odkryte, a lewa ręka schowana jest w długim, dopasowanym, częściowo półprzezroczystym rękawie. Dół sukni wykończony jest delikatną siateczką. Na stopach ma czarne buty na niskim obcasie z paskiem wokół kostki. Stoi w lekkim rozkroku, skupiona, patrząc przed siebie w dół i prowadząc smyczek po strunach instrumentu opartego na ramieniu. Klasyczne, drewniane skrzypce o brązowo-miodowym odcieniu, z wyraźnie zarysowanym pudłem rezonansowym, gryfem oraz trzymanym w prawej dłoni smyczkiem. Scena ma jasną, drewnianą podłogę z paneli. Tło jest lekko rozmyte i minimalistyczne – widać gładką, drewnianą ścianę w ciepłym odcieniu po lewej stronie, szarą ścianę po prawej oraz fragmenty ciemnego sprzętu nagłośnieniowego stojącego na podłodze z tyłu.