Powrót

Uwięziony w korzeniach, uratowany przez ludzi. Niezwykła akcja leśników!

Zaplątany porożem w korzeniach brzozy, wyczerpany wielogodzinną walką o uwolnienie, nie miał szans samodzielnie wydostać się z pułapki. Młody łoś znalazł się w dramatycznej sytuacji. Na szczęście w porę pojawili się ludzie, którzy nie pozostali obojętni na jego los. Dzięki determinacji leśników, pomocy lekarza weterynarii i współpracy z samorządem historia zakończyła się szczęśliwie.

Uwięziony w korzeniach, uratowany przez ludzi. Niezwykła akcja leśników!
Wszystko wydarzyło się późnym popołudniem 27 października 2026 roku. Jarosław Junkiewicz, leśniczy Leśnictwa Janowo, otrzymał od postronnej osoby niepokojącą informację. W lesie leżał łoś, którego poroże zaklinowało się w korzeniach brzozy.
 
Na miejscu zastał dramatyczny widok. Zwierzę było unieruchomione, a ślady wokół niego świadczyły o desperackich próbach wydostania się z pułapki. Każda kolejna próba uwolnienia oznaczała utratę cennych sił.
 
Trzeba było działać szybko, ale przede wszystkim ostrożnie. Leśniczy, z pomocą przyjaciół, przystąpił do uwalniania zwierzęcia. Przy użyciu siekiery odciął fragment korzenia, który więził poroże łosia. Udało się! Zwierzę było wolne.
 
Jednak samo uwolnienie z pułapki nie oznaczało jeszcze końca kłopotów. Łoś był tak wyczerpany, że nie miał siły odejść.
 
Późnym wieczorem na miejsce przyjechał Robert Człapa, podleśniczy Leśnictwa Strzyżawa, pełniący również funkcję miejscowego łowczego. Chciał sprawdzić, czy zwierzę odzyskało siły. Łoś nadal leżał.
 
Niestety, następnego dnia sytuacja wciąż była niepokojąca. Mimo uwolnienia z korzeni zwierzę nie potrafiło samodzielnie stanąć na nogi. Leśnik ostrożnie podał mu wodę z konewki.
 
Rozpoczął się kolejny etap walki o jego życie.
 
Dzięki współpracy z Centrum Zarządzania Kryzysowego Gminy Dąbrowa Chełmińska na miejsce wezwano lekarza weterynarii, który ocenił stan zwierzęcia i podał odpowiednie leki. Następnie, wykorzystując ładowarkę oraz specjalne pasy, pomagano osłabionemu łosiowi odzyskać pozycję stojącą.
 
I wreszcie nastąpił moment, na który wszyscy czekali. Łoś stanął na nogach, a po chwili oddalił się o własnych siłach.
 
Ta historia ma wielu bohaterów. Od osoby, która zauważyła zwierzę i powiadomiła leśniczego, przez ludzi zaangażowanych w jego uwolnienie, po lekarza weterynarii i pracowników samorządu. Każdy dołożył swoją cegiełkę do szczęśliwego zakończenia.
 
To również przypomnienie, że pomoc dzikim zwierzętom wymaga nie tylko dobrych chęci, ale także wiedzy, rozwagi i współpracy. Duże, przestraszone zwierzę może stanowić zagrożenie zarówno dla siebie, jak i dla osób próbujących mu pomóc. Dlatego w podobnych sytuacjach najlepiej zachować bezpieczną odległość i powiadomić odpowiednie służby.
 
Dla młodego łosia były to zapewne najtrudniejsze godziny jego dotychczasowego życia. Dla ludzi, którzy przyszli mu z pomocą – kolejny dowód, że czasem uratowanie jednego leśnego życia jest warte każdego wysiłku.

Zdjęcia (1)

{"register":{"columns":[]}}