W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.
Powrót

Wsparcie Stolicy Apostolskiej dla Polski w wojnie polsko-bolszewickiej

15.08.2020

Papież Benedykt XV i dyplomaci watykańscy aktywnie wspierali Polskę w stolicach państw zachodnich, prosząc o polityczną i humanitarną pomoc. Podczas najbardziej zaciętych walk o Warszawę, nuncjusz apostolski Achilles Ratti, w przeciwieństwie do niemal całego ewakuowanego korpusu dyplomatycznego, pozostał w stolicy.

Naczelnik Państwa Józef Piłsudski w towarzystwie nuncjusza apostolskiego Achillesa Rattiego, Warszawa (zdjęcie z lat 1919-1921). Źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe w Warszawie, sygn.: 22-237.

Stolica Apostolska uznała de iure niepodległość Polski 30 marca 1919 r. Już wcześniej, wiosną 1918 r., przybył do Warszawy, w stricte kościelnej misji, wizytator apostolski, prałat Achilles Ratti. W październiku 1918 r. papież Benedykt XV skierował „Orędzie do Narodu Polskiego”, z życzeniami „zmartwychwstania Polski”. Praktycznym dowodem potwierdzenia wielowiekowych związków Polski z papieskim Rzymem była wymiana oficjalnych przedstawicieli dyplomatycznych latem 1919 r.

 

Podczas wojny polsko-sowieckiej papież Benedykt XV i dyplomaci watykańscy aktywnie wspierali Polskę w stolicach państw zachodnich, prosząc o polityczną i humanitarną pomoc. Gdy armia bolszewicka w sierpniu 1920 r. zaczęła zbliżać się do Warszawy, papież zaapelował do wiernych w Europie o pomoc dla Polski. Episkopat Polski w liście z 7 lipca 1920 r. zwrócił się do Benedykta XV oraz do „biskupów świata”, z prośbą o modlitwę za Polskę, walczącą w obronie wiary chrześcijańskiej przed „nawałą bolszewicką”. W nawiązaniu do prośby, zgodnie z praktyką dyplomacji watykańskiej, 5 sierpnia 1920 r. Benedykt XV skierował list do wikariusza generalnego  Stolicy Apostolskiej, kard. Basiliego Pompiliego, z przesłaniem o konieczności obrony Polski i Europy przed skutkami nowej wojny. W wielu krajach ukazały się orędzia episkopatów nawołujące do modlitw za Polskę. Miały one obudzić sumienia polityków i społeczeństw, nierozumiejących politycznego i moralnego wymiaru wojny, jaką Polska toczyła z bolszewicką Rosją.

 

Podczas najbardziej zaciętych walk o Warszawę, nuncjusz apostolski Achilles Ratti, w przeciwieństwie do niemal całego ewakuowanego korpusu dyplomatycznego, pozostał w stolicy Polski.

Zwycięstwo wojsk polskich w Bitwie Warszawskiej Benedykt XV przyjął z radością. Podkreślił to w liście z 8 września 1920 r. do biskupów polskich.

 

Achilles Ratti, już jako papież Pius XI, zamówił u polskiego malarza Jana Henryka Rosena, freski przypominające mu Polskę. W prywatnej kaplicy, w letniej rezydencji w Pałacu Apostolskim w Castel Gandolfo, w latach 30. znalazła się m.in. alegoria zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej (tzw. „Cud nad Wisłą”).

Zdjęcia (1)