Powrót

Polski chmiel pod kontrolą IJHARS - podsumowanie sezonu certyfikacji chmielu 2025/2026

Urzędowa certyfikacja chmielu wprowadzanego do obrotu odgrywa ważną rolę we wspieraniu polskich producentów i budowaniu zaufania do jakości krajowego surowca. Potwierdza spełnienie wymagań jakościowych, zapewnia identyfikowalność chmielu i sprzyja uczciwemu obrotowi handlowemu. Polska jest trzecim, po Niemczech i Czechach, producentem chmielu w Unii Europejskiej. W sezonie 2025/2026 wymagania jakościowe spełniło ponad 2 647,7 t polskiego chmielu.

owoce chmielu

Polskie chmielarstwo może poszczycić się bogactwem rodzimych odmian, wśród których znajdują się m.in. Lubelski, Marynka, Sybilla, Puławski, Magnat i Iunga. Różnią się one właściwościami aromatycznymi, intensywnością goryczki oraz właściwościami, które decydują o ich wykorzystaniu. Najwięcej plantacji chmielu w Polsce znajduje się w województwie lubelskim, jednak jego uprawy prowadzone są również w województwach: wielkopolskim i dolnośląskim.

Dlaczego certyfikacja jest ważna?

Działania IJHARS wspierają uczciwy obrót handlowy oraz budują zaufanie do jakości chmielu produkowanego w Polsce, zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym. Certyfikacja jest nie tylko potwierdzeniem wymagań jakościowych, ale także zapewnienia identyfikowalność surowca. Tym samym wspiera rodzimą produkcję chmielu i wzmacnia pozycję polskich plantatorów na rynku.

Na czym polega certyfikacja chmielu?

Celem certyfikacji chmielu jest potwierdzenie, że chmiel przeznaczony do obrotu spełnia wymagania jakościowe określone w przepisach Unii Europejskiej. W Polsce, proces ten odbywa się pod urzędowym nadzorem Wojewódzkich Inspektorów IJHARS.

Sezon certyfikacji rozpoczyna się po zbiorach we wrześniu i trwa do końca marca następnego roku. Certyfikacja prowadzona jest na wniosek producenta i obejmuje każdą zgłoszoną partię. Inspektorzy w procesie certyfikacji: weryfikują informacje dotyczące producenta, miejsca uprawy, odmiany i roku zbioru, pobierają próbki do badań laboratoryjnych, sprawdzają masę oraz oznakowanie opakowań chmielu. Ważnym elementem certyfikacji jest też plombowanie opakowań z wykorzystaniem urzędowej pieczęci, tak aby zapobiec ewentualnym nieuczciwym praktykom.

Co sprawdzamy podczas badań?

Podstawowym elementem certyfikacji jest ocena jakości chmielu, która przeprowadzana jest w laboratoriach IJHARS. W przypadku chmielu nieprzygotowanego, czyli poddanego jedynie wstępnemu suszeniu i pakowaniu, badane są takie parametry jak: wilgotność szyszek, maksymalna zawartość liści i łodyg, proporcja odpadków chmielowych, zawartość nasion, czyli tzw. zaziarnienie.

Chmiel o zawartości nasion przekraczającej 2 % może zostać zakwalifikowany jako chmiel zaziarniony i również podlegać certyfikacji, jeżeli spełnia pozostałe wymagania.

Badania prowadzone w ramach certyfikacji chmielu mogą obejmować dodatkowo weryfikację deklarowanej przez producenta odmiany, a także zawartość alfa-kwasów, tj. związków decydujących o potencjale goryczkowym surowca.

Kiedy chmiel otrzymuje certyfikat, a kiedy nie?

Po uzyskaniu wyników badań laboratoryjnych oceniana jest zgodność danej partii z obowiązujący wymaganiami jakościowymi.

Jeżeli chmiel spełnia określone wymagania, Wojewódzki Inspektor IJHARS wydaje certyfikat. Dokument stanowi urzędowe potwierdzenie, że konkretna partia spełnia wymagania jakościowe obowiązujące na rynku UE. Certyfikat zawiera informacje umożliwiające identyfikację surowca, w tym jego pochodzenie, odmianę, rok zbioru oraz numery opakowań oraz masę partii.

Partia chmielu, która nie spełnia obowiązujących wymagań i nie uzyska certyfikatu, nie może zostać wprowadzona do obrotu ani zostać wykorzystana do wytworzenia certyfikowanych produktów chmielowych.

Wyniki certyfikacji w sezonie 2025/2026

W sezonie od września 2025 r. do marca 2026 r. uprawę chmielu prowadziło 580 plantatorów, a łączna powierzchnia upraw wynosiła 1 576,51 ha.

Wymagania jakościowe spełniło 2 647,7 t chmielu, na który wydano 1 386 certyfikatów.

Niezgodności stwierdzono w przypadku 7 partii chmielu o łącznej masie 11,3 t.
Przyczyną był brak zgodności odmiany chmielu z odmianą deklarowaną przez producenta.

Wśród odmian objętych certyfikacją znalazły się zarówno odmiany goryczkowe, przede wszystkim: Hallertauer Magnum, Magnat oraz odmiany aromatyczne: Lubelski, Marynka, Sybilla, Hallertauer Tradition, Perle.

materiał wideo

Źródło: Główny Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych  (kliknięcie w link spowoduje przeniesienie na inną witrynę).
 

{"register":{"columns":[]}}