Wojewódzka Stacja Sanitarno-
Epidemiologiczna w Gdańsku

Podczas kąpieli najbezpieczniej jest korzystać z miejsc, które są wyznaczone jako kąpieliska. To znaczy, że są oznakowane, nadzorowane, a jakość wody jest tam regularnie sprawdzana.

Przed wyjściem nad wodę warto zajrzeć do Serwisu Kąpieliskowego Głównego Inspektoratu Sanitarnego. Znajdziemy tam aktualne informacje o kąpieliskach, jakości wody i ewentualnych zakazach kąpieli.

Będąc już na miejscu, czytajmy tablice informacyjne. Jeśli widzimy komunikat o zakazie kąpieli, potraktujmy go poważnie.

Sinice to bardzo małe organizmy, których nie zobaczymy pojedynczo „gołym okiem”. Dawniej często nazywano je „glonami”, ale tak naprawdę są to cyjanobakterie.

Żyją w akwenach – jeziorach, stawach, zalewach, rzekach i morzu. Sama obecność sinic w wodzie nie oznacza zagrożenia, problem pojawia się wtedy, gdy sinic robi się bardzo dużo.

Sinice potrzebują do życia światła, ciepła i składników odżywczych, zwłaszcza azotu i fosforu. Mogą one trafiać do wody z różnych źródeł, między innymi ze spływów z pól, nawozów, ścieków, osadów dennych albo zanieczyszczeń spływających po intensywnych opadach.

Sinice rozmnażają się przez prosty podział komórek: jedna komórka dzieli się na dwie, potem dwie na kolejne – i tak dalej. Gdy warunki są dobre, ich liczba może szybko wzrosnąć, tworząc widoczne na powierzchni wody zakwity.

Zakwity najczęściej pojawiają się latem, zwłaszcza wtedy, gdy:
jest ciepło i słonecznie,

• woda jest spokojna,
• długo nie ma silnego wiatru,
• zbiornik jest płytki albo mocno nagrzany,
• w wodzie jest dużo składników odżywczych.

Woda podczas zakwitu sinic może przybierać nietypowe barwy. Może być zielona, niebieskozielona, szarawa, brunatna albo żółtawa. Na powierzchni mogą pojawić się smugi, piana, kożuch lub zawiesina. Czasem taka woda przypomina zieloną zupę, rozlaną farbę albo gęsty pył unoszący się przy powierzchni. Może też mieć nieprzyjemny, stęchły lub ziemisty zapach.

Nie każdy zakwit sinic musi oznaczać obecność toksyn w wodzie, jednak nie da się tego bezpiecznie ocenić tylko za pomocą wzroku.

Niektóre toksyny wytwarzane przez sinice są szkodliwe dla ludzi i zwierząt – mogą działać drażniąco na skórę, oczy i układ pokarmowy, a w wyjątkowych przypadkach mogą być też szkodliwe dla wątroby lub układu nerwowego.

Przy podejrzeniu zakwitu najlepiej przyjąć prostą zasadę: nie kąpiemy się, nie połykamy wody, nie pozwalamy dzieciom bawić się przy brzegu i nie wpuszczamy zwierząt do wody.

Kontakt z wodą, w której występuje zakwit sinic, może spowodować:

• wysypkę,
• swędzenie lub pieczenie skóry,
• zaczerwienienie oczu,
• ból brzucha,
• nudności,
• wymioty,
• biegunkę,
• ból głowy,
• gorączkę,
• osłabienie.

Jeżeli doszło do kontaktu z wodą, w której mogły występować sinice, należy jak najszybciej umyć skórę czystą wodą i zmienić mokre ubranie. Jeśli dziecko kąpało się w takiej wodzie, zapytajmy, czy jej nie połknęło.

Obserwujmy swoje samopoczucie – jeśli pojawią się jakiekolwiek niepokojące objawy, należy skontaktować się z lekarzem i poinformować go, że mogło dojść do kontaktu z wodą, w której występowały sinice.

Wybierajmy zarejestrowane, wyznaczone kąpieliska, a nie przypadkowe miejsca. Sprawdzajmy komunikaty. Słuchamy ratowników. Nie wchodzimy do wody po spożyciu alkoholu. Pilnujemy dzieci przez cały czas. Nie skaczemy do nieznanej wody. Nie przeceniajmy swoich sił.

I najważniejsze: jeśli masz wątpliwości — nie wchodź do wody.