Europejska Sieć Migracyjna

Określenie bezpiecznych państw pochodzenia i bezpiecznych państw trzecich

19 państw wykorzystuje krajowe listy bezpiecznych krajów pochodzenia, podczas gdy Finlandia i Portugalia działają na zasadzie badania konkretnych przypadków. W większości państw, listy te są przygotowane przez rządowe organy lub agencje, a przyjmowane zazwyczaj decyzją ministerialną lub administracyjną. W trzech państwach w ten proces włączony jest parlament (w ramach zwykłej procedury legislacyjnej).

6 państw przyjęło krajowe listy bezpiecznych państw trzecich, podczas gdy 13 korzysta z oceny na zasadzie ad hoc. W państwach, które wykorzystują krajowe listy, te same podmioty określają zarówno bezpieczne państwa pochodzenia, jak i bezpieczne państwa trzecie.

Procedury, czas rozpatrzenia i odwołania oraz kryteria  

20 państw stosuje procedurę przyspieszoną dla wniosków z bezpiecznych państw pochodzenia, z terminami na odwołanie wynoszącymi od tygodnia do miesiąca. Kilka państw uwzględnia w ramach tej procedury małoletnich bez opieki, podczas gdy niektóre wykluczają z niej wnioskodawców z grup wrażliwych.

Przy stosowaniu koncepcji bezpiecznych państw trzecich niektóre państwa wprowadziły dodatkowe kryteria wychodzące poza prawo UE, takie jak zgodność z międzynarodowymi standardami praw człowieka lub możliwość pozostania wnioskodawcy w państwie trzecim podczas procedury.

Wyjątki, zabezpieczenia oraz implementacja

Niewielka grupa państw, z uwagi na ryzyka związane z konkretnymi regionami i grupami wnioskujących, stosuje wykluczenia w odniesieniu do regionów lub kategorii wnioskodawców podczas stosowania koncepcji bezpiecznych państw trzecich i bezpiecznych krajów pochodzenia. Żadna państwo nie wymaga zapewnienia państwa trzeciego w odniesieniu do traktowania przekazywanych osób. Wśród wyzwań pojawiły się spory dotyczące określenia ww. konceptów, nawiązanie kontaktu z państwem trzecim oraz praktyczne kwestie związane z readmisją.

Dobre praktyki

W opracowaniu podkreślono dobre praktyki wspierające uczciwe i efektywne procedury, takie jak wzmocnione szkolenia dla pracowników instytucji azylowych, przyjęcie nowych ram dla przesłuchań, stworzenie wyspecjalizowanych jednostek azylowych oraz większe wykorzystanie automatyzacji. Analizowane koncepcje zapewniają porównywalne informacje, które mogą wspierać późniejszą implementację Rozporządzenia w sprawie ustanowienia wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową.

Pełna analiza porównawcza i komplet wyników dostępne są w opracowaniu.