Regionalna Dyrekcja
Ochrony Środowiska we Wrocławiu

Jednym z kluczowych działań w ramach projektu nr CZ.11.01.02/00/23_011/0000158 pn.: „Śnieżnicki Zwornik II” współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
w ramach programu Interreg Czechy – Polska 2021–2027 jest realizacja wspólnych działań wspierających rzadkie i zagrożone gatunki Śnieżnika.

W przeszłości krajobraz Śnieżnika kształtował wypas bydła i owiec. Po zaniku tradycyjnego pasterstwa w drugiej połowie XX wieku rozpoczęły się niekorzystne zmiany w cennych siedliskach przyrodniczych. Obecnie wypas jest ponownie wprowadzany jako jedna z metod ich czynnej ochrony.

Przywrócenie użytkowania pastwiskowego muraw w rejonie hali pod Śnieżnikiem i kopuły Śnieżnika przyczyni się do ograniczenia sukcesji naturalnej czyli zarastania muraw oraz odtworzenia cennych siedlisk przyrodniczych. Dotyczy to siedlisk: 6150 – wysokogórskie murawy acidofilne (Juncion trifidi) i bezwapienne wyleżyska śnieżne (Salicion herbaceae) oraz 6230 – górskie i niżowe murawy bliźniczkowe (Nardion – płaty bogate florystycznie).

Wypas jest naturalnym i skutecznym sposobem ochrony tych siedlisk. Owce ograniczają zarastanie muraw, sprzyjają kiełkowaniu gatunków  murawowych, przyczyniają się
do zwiększenia różnorodności biologicznej oraz zachowania wielu rzadkich gatunków zwierząt i roślin, tj. np. dzwonka brodatego (Campanula barbata).

Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że nadmierne zainteresowanie owcami ze strony turystów – próby ich dotykania, dokarmiania czy robienia wspólnych zdjęć – a także obecność psów w ich bezpośrednim sąsiedztwie, może powodować płoszenie i niepokojenie owiec. Dlatego zwracamy się prośbą  aby nie podchodzić do stada oraz aby  bezwzględne prowadzić psy na smyczy podczas poruszania się po szlakach turystycznych w rejonie Śnieżnika.

Wierzymy, że dzięki wspólnemu zaangażowaniu uda się zachować wyjątkowe walory przyrodnicze Śnieżnika
i skutecznie chronić jego cenne siedliska dla przyszłych pokoleń.