Oględziny zabytkowej cerkwi pw. Świętych Braci Machabeuszów w Krynoczce
O znaczeniu, wielowiekowej historii oraz potrzebach związanych z ochroną i zachowaniem zabytkowej cerkwi pw. Świętych Braci Machabeuszów w Krynoczce rozmawiali Adam Musiuk, podlaski wojewódzki konserwator zabytków oraz proboszcz parafii Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny w Dubinach, ks. Andrzej Żukowicki.
Krynoczka to jedno z najważniejszych świętych miejsc prawosławia na Podlasiu. Od wieków przyciąga pielgrzymów szukających modlitwy, duchowego umocnienia i ukojenia.
Według tradycji początki kultu sięgają XIII wieku. To właśnie tutaj pasterze mieli ujrzeć niezwykły blask i ikonę Matki Bożej objawioną na drzewie nad strumykiem Miednoje. Wkrótce przy świętym źródełku osiedlili się mnisi, którzy szerzyli kult tego miejsca, a Krynoczka stała się pustelnią ukrytą wśród puszczańskich ostępów.
Przez stulecia sanktuarium pozostawało oddalone od głównych szlaków i osad. Wierni przybywali jednak nieustannie, przekonani o szczególnej mocy źródlanej wody. W XIX wieku odnotowano liczne świadectwa uzdrowień, a pielgrzymi przyjeżdżali tu nie tylko z Podlasia, ale również z Grodzieńszczyzny i Wołynia.
W 1846 roku wzniesiono drewnianą cerkiew pw. Świętych Braci Machabeuszów, która do dziś stanowi duchowe serce tego miejsca. Losy Krynoczki nie zawsze były łatwe – po II wojnie światowej znalazła się na terenie jednostki wojskowej i przez wiele lat była niedostępna dla wiernych. Dopiero w 1997 roku sanktuarium zostało na nowo otwarte i odzyskało swoje znaczenie jako miejsce modlitwy i pielgrzymek.
Dziś Krynoczka nadal przyciąga tysiące osób z Polski i zagranicy. W cieniu starych drzew, przy szumie źródła i modlitwie płynącej z cerkwi, można odnaleźć spokój, którego od wieków szukali tu pielgrzymi.
