W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.
Powrót

Indonezja

Bezpieczeństwo

Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza podróże, które nie są konieczne:

  • do prowincji Środkowe Sulawesi i Papua, w których operują uzbrojone grupy i dochodzić może do starć z siłami rządowymi (Palu, stolica Środkowego Sulawesi, została ponadto zniszczona w wyniku tsunami we wrześniu 2018 r.);
  • na zachodnie i wschodnie wybrzeże Cieśniny Sundajskiej w prowincji Lampung (wschodnia część Sumatry) i prowincji Banten (zachodnia część Jawy), które zostało zniszczone w wyniku tsunami w grudniu 2018 r.  

Na pozostałym terytorium Indonezji, zalecamy zachowanie szczególnej ostrożności.

Zagrożenie terroryzmem w Indonezji, w tym Dżakarcie i na Bali pozostaje znaczące pomimo zdecydowanych kroków podejmowanych przez władze miejscowe. Ostrożność należy zachować w szczególności w miejscach mogących być celami ataków (hotele, restauracje, kluby nocne, targi i centra handlowe). Poziom zagrożenia może wzrastać w okolicach indonezyjskich i międzynarodowych świąt.

Indonezja leże w strefie tzw. Pacyficznego Pierścienia Ognia. Regularnie dochodzi tu do trzęsień ziemi i erupcji wulkanów. Możliwe są również tsunami (w wyniku tsunami z 2004 r. na Indonezji zginęło ponad 130 tys. osób). W ostatnim czasie miały miejsce następujące zdarzenia:

W grudniu 2018 r. duże tsunami uderzyło w wybrzeża Cieśniny Sundajskiej w prowincji Lampung (wschód Sumatry) i prowincji Banten (zachód Jawy). Wg pierwszych doniesień śmierć poniosło ponad 150 osób, setki są zaginione.

We wrześniu 2018 r. doszło do trzęsienia ziemi i tsunami w prowincji Środkowe Sulawesi. Zginęło ponad tysiąc osób.

W lipcu i sierpniu 2018 r. doszło do trzęsień ziemi okolicach wysp Lombok i Gili. Śmierć poniosły setki osób. W związku ze znacznymi zniszczeniami, konieczna była ewakuacja turystów z tych popularnych wysp.

MSZ apeluje o zgłaszanie podróży w systemie Odyseusz‎.

Wjazd i pobyt

Polscy turyści mogą wjeżdżać do Indonezji bez wiz m.in. w celu turystycznym, rodzinnym, w celu prowadzenia działalności kulturalnej, wykonywania zadań przedstawicieli organów państwowych, celem uczestniczenia w seminariach, międzynarodowych targach oraz w ramach tranzytu do kraju trzeciego. Wjazd bezwizowy obejmuje okres 30 dni i nie podlega przedłużeniu.

Wykaz przejść granicznych, przez które odbywa się ruch bezwizowy dostępny jest na stronie Ambasady RP w Dżakarcie.

Przy dłuższych pobytach lub innych celach wyjazdu oraz w przypadku posiadania paszportu tymczasowego o wizę należy aplikować w Ambasadzie Indonezji w Warszawie.

Należy zaznaczyć, że w dalszym ciągu istnieje możliwość otrzymania wizy on-arrival (VOA) z ważnością do 30 dni. Niektóre osoby decydują się na wykupienie VOA pomimo wprowadzonego ruchu bezwizowego, gdyż w przypadku VOA możliwe jest jej przedłużenie o kolejne 30 dni w najbliższym urzędzie imigracyjnym.

Nie ma możliwości otrzymania indonezyjskiej wizy na lądowej granicy z Timorem Wschodnim.

Przy wjeździe do Indonezji paszport musi być ważny minimum 6 miesięcy. Ubiegający się o wizę wielokrotną musi w momencie złożenia aplikacji legitymować się paszportem ważnym minimum 18 miesięcy.

Na żądanie władz imigracyjnych należy okazać bilet powrotny lub bilet na dalszą podróż (posiadanie biletu może być konieczne już w momencie składania wniosku o wizę w Wydziale Konsularnym Ambasady Indonezji w Warszawie). Przy wjeździe do Indonezji nie ma obowiązku wykazania się określoną kwotą pieniędzy bądź deklarowania jej na granicy. Składając wniosek o indonezyjską wizę, należy mieć przy sobie kartę kredytową lub zaświadczenie z banku potwierdzające posiadanie konta bankowego. W przeciwnym razie trzeba posiadać gwarancję osoby zapraszającej, że zapewni ona środki utrzymania i opiekę.

W przypadku przekroczenia terminu ważności wizy, kara przy wyjeździe wynosi od 250.000 IDR do 350.000 IDR za każdy dzień zwłoki. Należy pamiętać, że powyższa kara jest stosowana w przypadku przeterminowanego pobytu do 60 dni. Przy dłuższych okresach grozi deportacja, a nawet więzienie.

Aby móc opuścić Indonezję na podstawie nowo wydanego paszportu tymczasowego, należy uzyskać w Biurze Imigracyjnym na lotnisku pieczątkę zezwalającą na wyjazd. W przeciwnym wypadku straż graniczna na lotnisku odmówi dokonania odprawy paszportowej uniemożliwiając wyjazd.

Ubezpieczenie

We własnym interesie, przed rozpoczęciem podróży, każdy turysta powinien się ubezpieczyć ze względu na wysokie koszty usług medycznych w prywatnych szpitalach i klinikach. Niektóre polskie agencje ubezpieczeniowe wydają polisę, która w razie choroby obejmuje jedynie pokrywanie rachunków za usługi medyczne po powrocie do kraju, tymczasem indonezyjskie placówki medyczne wymagają natychmiastowego pokrycia kosztów leczenia. Stanowczo zaleca się dokonywanie ubezpieczeń w firmach, które mają własnych wiarygodnych przedstawicieli na terenie Indonezji i na bieżąco opłacają świadczone usługi medyczne. Warto rozważyć wykupienie ubezpieczenia pokrywającego koszty transportu/ewakuacji medycznej w przypadku skomplikowanych urazów lub chorób.

Zdrowie

Przy wyjeździe do Indonezji nie ma obowiązkowych szczepień. W sprawie szczegółowej i aktualnej informacji dotyczącej szczepień należy kontaktować się z wojewódzką stacją sanitarno-epidemiologiczną lub specjalistą ds. medycyny tropikalnej.

Do zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych należą: pasożyty układu trawiennego, dur brzuszny, biegunka, żółtaczka typu A i B. Należy pamiętać, że woda w kranie nie jest zdatna do konsumpcji. Zalecane jest picie wody butelkowanej lub przegotowanej, unikanie w napojach kostek lodu oraz surowych i niedogotowanych potraw. U dzieci nadal poważny problem stanowi polio i odra. W większości prowincji istnieje zagrożenie wścieklizną u psów (szczególnie na Bali). Poza dużymi skupiskami ludzkimi występuje zagrożenie malarią (niskie ryzyko na Jawie i Bali) oraz w dużych miastach - gorączką krwotoczną denga (liczba zachorowań wzrasta szczególnie w okresie pory deszczowej od października do kwietnia, nie ma skutecznego środka zabezpieczającego przed zakażeniem).

W przypadku podróży poza Jawę i Bali miejscowe władze zalecają profilaktyczne przyjmowanie lekarstw antymalarycznych oraz zwracanie uwagi na dobre zabezpieczenia przeciw komarom. Szczególną uwagę należy zwrócić na pojawianie się wśród drobiu i ludzi ognisk ptasiej grypy wywołanych szczepem wirusa grypy H5N1.

Opieka medyczna, zarówno państwowa, jak i prywatna, jest płatna. Poziom usług, zwłaszcza w szpitalach państwowych, jest niezadowalający; znacznie lepszy jest w klinikach prywatnych. Koszt wizyty lekarskiej wynosi przeciętnie od 20 do 50 USD (w nagłych i ciężkich przypadkach - do 200 USD); koszt jednej doby pobytu w szpitalu - od 15 USD w szpitalu państwowym (np. Szpital Wydziału Medycyny Uniwersytetu Indonezja Cipto Mangkusumo w Dżakarcie) do 250 USD w prywatnej klinice. Przeciętny koszt pobytu w szpitalu wynosi 150 USD dziennie, nie licząc opłat za usługi medyczne, badania laboratoryjne i lekarstwa.

W miarę możliwości zaleca się korzystanie ze sprawdzonych placówek medycznych. W Dżakarcie są to m.in.: szpital MMC, MEDISTRA, PONDOH INDAH, MEDICALOKA, SOS, SILOAN oraz Przychodnia w Ambasadzie Niemieckiej. Niektóre mają swoje filie rozsiane po całym kraju (SOS, SILOAN).

Przy poważniejszych chorobach lub konieczności operacji zalecany jest wyjazd do sąsiednich krajów tj. Singapur czy Bangkok ze względu na wyższy poziom usług medycznych.

Podróżowanie po kraju

Szlaki komunikacyjne są bardzo zatłoczone i niebezpieczne. Ruch na drogach jest chaotyczny, czasami wręcz niebezpieczny (kierowcy nie przestrzegają zasad ruchu drogowego). Należy pamiętać o szczególnej ostrożności przy poruszaniu się autobusami i autokarami. Zgodnie z przepisami indonezyjskimi cały czas należy mieć ze sobą dokument potwierdzający tożsamość (paszport).

Przy podróżowaniu do Papui Zachodniej, zwłaszcza w głąb prowincji, w rejony znajdujących się poza szlakiem najważniejszych atrakcji turystycznych, nadal obowiązuje specjalne zezwolenie (surat jalan), które można uzyskać w kwaterze głównej policji w Dżakarcie lub regionalnych oddziałach policji w Manokwari, Nabire, Biak lub Jayapurze (Papua Zachodnia). Uzyskanie zezwolenia może potrwać kilka dni. Po przybyciu do prowincji  należy zgłosić się na najbliższym posterunku policji. Przepisom tym nie podlegają dziennikarze, którzy uzyskali zezwolenie wydane przez MSZ Indonezji.

Obowiązuje ruch lewostronny. Międzynarodowe prawo jazdy jest w Indonezji uznawane, jednak przy dłuższych pobytach, ze względu na korzystniejsze ubezpieczenie miejscowe, władze zalecają wyrobienie indonezyjskiego prawa jazdy. Poza stołeczną Dżakartą należy unikać podróżowania samochodem w nocy. Samochód można wypożyczyć w prywatnych wypożyczalniach na dowolny okres; orientacyjna cena wynosi ok. 30-40 USD dziennie. Zdecydowanie bezpieczniejsze jest korzystanie z samochodu z wynajętym miejscowym kierowcą. Wszelkich płatności należy dokonywać w walucie miejscowej.

Należy odnotować, że w Indonezji jazda na motorze lub skuterze, chociaż popularna, jest bardzo niebezpieczna. Niezależnie od faktu, ze nie przestrzegane są elementarne zasady ruchu drogowego, co jest przyczyną wielu wypadków, w tym śmiertelnych, wypożyczane motocykle są w bardzo złym stanie technicznym. Jeśli pomimo tych okoliczności turysta zdecyduje się na jazdę wypożyczonym jednośladem, to powinien zachować w czasie jazdy szczególną ostrożność, zwłaszcza w zakresie ograniczenia szybkości oraz dysponować profesjonalnym motocyklowym kaskiem, najlepiej produkcji zagranicznej, gdyż powszechnie dostępne na indonezyjskim rynku nie spełniają podstawowych norm bezpieczeństwa.

Cło

W Indonezji obowiązuje limit wwozu i wywozu obcych środków płatniczych stanowiących ekwiwalent 100 mln IDR (około 7,4 tys. USD). W przypadku wwozu większej kwoty należy wypełnić deklaracje celną, a przy wywozie uzyskać zgodę Centralnego Banku Indonezyjskiego. Nie wolno wwozić, wywozić ani posiadać narkotyków - grożą za to surowe kary, łącznie z karą śmierci. Obowiązują ograniczenia i zakazy wywozu rzadkich gatunków lokalnej fauny i flory. Wątpliwości służb celnych może wzbudzić większa ilość lekarstw, jeśli nie mają one nazw międzynarodowych. Przy wyjeździe z Indonezji nie ma możliwości otrzymania zwrotu podatku VAT.

Przepisy prawne

Za posiadanie, przywóz lub wywóz narkotyków grozi kara śmierci.

W prowincji Aceh wprowadzono muzułmańskie prawo szariatu, które w skrajnych przypadkach może się odnosić również do cudzoziemców wyznania niemuzułmańskiego, dlatego przed udaniem się do tej prowincji należy dokładnie sprawdzić obowiązujące regulacje.

Przydatne informacje

Z uwagi na dominujący w Indonezji islam, oprócz takich wysp jak Bali, Sulawesi Północne (d. Celebes), Papua Zachodnia i Małe Wyspy Sundajskie, niewskazane jest noszenie skąpych ubrań w dużych skupiskach miejskich, a szczególnie podczas zwiedzania miejsc kultu. Wchodząc do meczetów, należy pamiętać o zdejmowaniu butów, natomiast kobiety powinny okryć głowy chustą. Na wyspie Bali podczas zwiedzania świątyń buddyjskich i hinduistycznych należy nałożyć sarong; udostępniany jest na miejscu, najczęściej bezpłatnie.

Korzystając z taksówek, należy zwrócić uwagę, czy taksówkarz włączył taksometr, i w żadnym razie nie godzić się na przejazd na podstawie tzw. umowy.

Wymiany gotówki najkorzystniej dokonywać w kantorach zlokalizowanych w dużych centrach handlowych lub dobrych hotelach. Należy dokładnie przeliczyć kwotę wydaną przez kasjera walutowego. W Indonezji pewne trudności może przysporzyć wymiana dolarów amerykańskich gdyż większość kantorów akceptuje tylko banknoty nowe i niezniszczone.

Z uwagi na fakt, że na Bali, Lombok i Gili odnotowano wiele przypadków śmiertelnego zatrucia alkoholem metylowym, należy unikać tanich pubów oferujących promocyjne drinki w skład, których wchodzi tradycyjny „Arak”.

MSZ dokłada wszelkich starań, aby zawarte w tym miejscu dane były rzetelne, wyczerpujące i aktualne. Jednocześnie podkreślamy, że publikowane przez MSZ informacje należy traktować wyłącznie jako rekomendacje, które nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń. Należy pamiętać, że MSZ nie ma prawnych możliwości zakazania wyjazdu do jakiegokolwiek państwa.