II Ogólnopolski Plener Rzeźbiarski „Materia Natury”

16.06.2026

Zdjęcie przedstawia wnętrze jasnej pracowni artystycznej z glinianymi rzeźbami. Na pierwszym planie po lewej stronie widać szczegółowe popiersie młodej kobiety o spokojnej twarzy, zamkniętych oczach i upiętych włosach. W rozmyciu, na drugim planie, stoją dwa kolejne popiersia na podestach – jedno widoczne z profilu, a drugie od tyłu. Całość oświetla miękkie, naturalne światło.

Kolejny raz najzdolniejsi uczniowie liceów plastycznych z całej Polski uczestniczyli w Ogólnopolskim Plenerze Rzeźbiarskim „Materia Natury” Kazimierz Biskupi 2026.
Pod kierunkiem pedagogów Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu młodzi artyści tworzyli popiersia i płaskorzeźby inspirowane krajobrazem, historią oraz atmosferą Kazimierza Biskupiego. Efektem wspólnej pracy są unikatowe realizacje, łączące doświadczenie pedagogów, twórczą wrażliwość uczestników oraz szlachetność materiału, jakim jest aluminium. Plener to nie tylko okazja do doskonalenia warsztatu rzeźbiarskiego, ale także przestrzeń do twórczych poszukiwań i wymiany doświadczeń.

zdjęcia: Maciej Frydrysiak

Zdjęcia (5)

Fotografia przedstawia widok z góry i zza ramienia młodej osoby, która siedzi przy stole i pracuje nad małą, rzeźbiarską formą. Osoba ta ma spięte jasnobrązowe włosy, jasny sweter o wyraźnej, prążkowanej strukturze, a na szyi opuszczone czarne słuchawki. W ręce trzyma cienkie, jasnoniebieskie narzędzie, którym precyzyjnie żłobi detale w niewielkiej, kwadratowej płytce z szarej, wilgotnej gliny. Na drewnianym blacie wokół niej panuje artystyczny nieład: leży tam otwarty notes ze szkicami architektonicznymi i roślinnymi, czarny smartfon, mała grudka zgniecionej gliny oraz mnóstwo oderwanych, drobnych okruchów materiału.

Jest to bliskie ujęcie dłoni artysty skupionego na pracy nad płaskorzeźbą. Widzimy jasny, drewniany stół, na którym leży prostokątny kawałek szarej gliny. Na glinianej powierzchni formowany jest wypukły motyw roślinny przypominający rozłożysty kwiat lub sukulent o mięsistych liściach. Prawa dłoń pewnie trzyma drewniany nożyk modelarski o gładkiej fakturze i zaostrzonym końcu, precyzyjnie wygładzając krawędź jednego z glinianych płatków. Lewa dłoń delikatnie podtrzymuje całą formę od dołu, stabilizując ją na blacie, na którym w tle widać jeszcze kilka zbędnych, odciętych kawałków gliny.

To czarno-białe zdjęcie panoramiczne przedstawiające podłużną salę warsztatową, w której grupa około dziesięciu osób siedzi w rzędzie wzdłuż długich, połączonych stołów. Wszyscy są zaangażowani w pracę manualną – rzeźbią w glinie lub rysują. Pomieszczenie jest jasne, oświetlone przez duże okna, przez które widać zarys budynków i drzew na zewnątrz. Na pierwszym planie i wzdłuż całego stołu rozrzucone są najróżniejsze przybory: butelka ze spryskiwaczem, torby na zakupy, bidony, telefony, otwarte szkicowniki oraz gotowe, płaskie kafelki z gliny z odciśniętymi wzorami. Panuje tu atmosfera głębokiego skupienia i wspólnej pracy twórczej.

Fotografia ukazuje nowoczesny proces digitalizacji sztuki. Na pierwszym planie, z prawej strony, widzimy rozmazaną sylwetkę osoby trzymającej w dłoni zaawansowane, czarne urządzenie – ręczny skaner 3D przypominający duży smartfon z uchwytem pistoletowym. Na ekranie urządzenia wyświetla się zielony interfejs z napisem „Start Scanning” oraz cyfrowa, pikselowa siatka. Urządzenie to jest skierowane w stronę stojącego w tle gipsowego popiersia kobiety o falowanych włosach. Na twarz i włosy rzeźby rzucane jest fioletowe, laserowe światło w formie gęstej siatki linii, która pozwala skanerowi precyzyjnie przenieść trójwymiarowy kształt do pamięci komputera.

Zdjęcie przedstawia trzy gliniane popiersia ( rzeźby przedstawiające głowę i ramiona) ustawione w pracowni artystycznej na metalowych statywach z drewnianymi podestami. Pierwsza rzeźba, widoczna wyraźnie po lewej stronie, to popiersie młodego mężczyzny o gęstych, kręconych włosach, z poważnym wyrazem twarzy i wzrokiem skierowanym w bok. Na pierwszym planie, tuż przed obiektywem, stoi druga rzeźba – jest celowo nieostra i rozmazana, widzimy ją od tyłu, co tworzy wrażenie głębi w kadrze. W tle, po prawej stronie, na trzecim statywie stoi kolejna rzeźba – głowa kobiety o gładkich, długich włosach i zamkniętych oczach, sprawiająca wrażenie pogrążonej w medytacji. Wszystkie rzeźby mają surową, lekko chropowatą strukturę niezaschniętej gliny.