Prokuratura Krajowa

Pociągnięcie posła na Sejm RP do odpowiedzialności karnej możliwe jest po uprzednim uzyskaniu zgody Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (art. 7b ust. 1 i 4 ustawy o wykonywaniu mandatu posła lub senatora - Dz.U. 2022, poz. 1339 t.j. z późn. zm.).

Podstawą skierowania wniosku są ustalenia dokonane w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu Prokuratury Regionalnej w Warszawie  o sygn. akt 2010-5.Ds.42.2025 w sprawie publicznego znieważenia kierownictwa Służby Kontrwywiadu Wojskowego podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych oraz pomówienia o zachowanie, które mogło poniżyć te osoby w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla pełnienia stanowisk, tj. o czyn z art. 226 § 11 k w zw. z art. 231 a § 1 kk.

Zebrane dowody, a w tym zeznania świadków oraz zabezpieczony stenogram z posiedzenia plenarnego Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 września 2025 r., pozwoliły na przyjęcie istnienia dostatecznie uzasadnionego podejrzenia, że Antoni Macierewicz: 

• w dniu 11 września 2025 r., jako poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, podczas obrad 40 posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej X kadencji, transmitowanego za pośrednictwem sejmowej strony internetowej, w trakcie publicznego wystąpienia, znieważył funkcjonariuszy publicznych: Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego gen. bryg. dr Jarosława Stróżyka oraz jego zastępców: płk Krzysztofa Duszę i płk Artura Pluto – z powodu zajmowanych  przez nich stanowisk – nazywając wskazane osoby agentami rosyjskimi, a ponadto pomówił tych funkcjonariuszy publicznych, wykonujących zadania określone w art. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego, jako kierownictwo Służby Kontrwywiadu Wojskowego, o współpracę z rosyjskimi służbami specjalnymi, a więc o takie postępowanie, które mogło poniżyć ich w opinii publicznej oraz narazić na utratę zaufania niezbędnego do zajmowania stanowisk, działając  tym samym na ich szkodę, tj. o czyn z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 231a kk w zb. z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Publiczne rozpowszechnianie nieprawdziwych twierdzeń o rzekomej agenturalnej współpracy kierownictwa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z rosyjskimi służbami specjalnymi narusza dobre imię oraz autorytet funkcjonariuszy publicznych działających w imieniu i na rzecz Państwa. Działanie to godzi również w powagę oraz wiarygodność organu odpowiedzialnego za ochronę przed zagrożeniami dla obronności Rzeczypospolitej Polskiej, a także za bezpieczeństwo i zdolności bojowe Sił Zbrojnych RP. Tego rodzaju zachowanie może realizować znamiona czynu zabronionego określonego w art. 226 § 1 kk. 

Zwiększenie zakresu ochrony funkcjonariusza publicznego reguluje art. 231a kk, zgodnie z którym ochrona ta przysługuje nie tylko „podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych”, lecz także z „powodu wykonywania zawodu lub stanowiska”. 

Analiza zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego pozwala na przyjęcie, że wypowiedź Antoniego Macierewicza mogła wypełniać znamiona przestępstwa zniesławienia, określonego w art. 212 § 2 kk. Pomimo, że czyn ten podlega co do zasady ściganiu z oskarżenia prywatnego, w realiach niniejszej sprawy prokurator uznał za zasadne objęciem go ściganiem z urzędu, kierując się interesem społecznym.

W ocenie prokuratora bezpodstawne oskarżenia o agenturalną współpracę z Federacją Rosyjską, formułowane przez posła wobec kierownictwa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, w sposób oczywisty przekroczyły granice dopuszczalnej krytyki w debacie publicznej. 

Przysługujący posłowi Antoniemu Macierewiczowi immunitet parlamentarny powoduje, że możliwość przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa opisanego we wniosku, jak również podjęcia wobec niego innych czynności procesowych, uzależniona jest od uprzedniego wyrażenia przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za czyn ścigany z oskarżenia publicznego.

Możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osób korzystających z immunitetu parlamentarnego stanowi realizację konstytucyjnej zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa, wyrażonej w . 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
 

prok. Anna Adamiak
Rzecznik Prasowy
Prokuratora Generalnego