W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

Tunezja

Stosunki dyplomatyczne między Polską a Tunezją zostały nawiązane 15 listopada 1959 roku.

Współpraca polityczna

Rys historyczny

Rząd PRL uznał de iure niepodległość Tunezji 2 lipca 1956 roku i wyraził gotowość nawiązania z nią stosunków dyplomatycznych. Do ich nawiązania doszło dopiero 15 listopada 1959 roku, kiedy rząd Tunezji postanowił wymienić z Polską przedstawicieli na szczeblu ambasadorów. Biuro Delegata Ministra Handlu Zagranicznego PRL w Tunisie zostało otwarte 16 maja 1959 roku. Pierwszym delegatem został Antoni Lewiński.

W Tunezji akredytowani byli ambasadorzy PRL: w Maroku, z siedzibą w Rabacie (od 26 października 1960 roku do 19 maja 1967 roku) oraz w Algierii, z siedzibą w Algierze (od 8 lutego 1971 roku do 19 maja 1975 roku). Pracą Ambasady PRL w Tunisie w tych okresach kierował chargé d’affaires (radca handlowy). Z kolei w Warszawie, w początkowym okresie, akredytowany był ambasador Tunezji w ZSRR, z siedzibą w Moskwie. W 1964 roku w Warszawie otwarta została Ambasada Tunezji. Od 20 maja 1975 roku polską placówką w Tunisie kierował akredytowany w stolicy Tunezji ambasador.

Stosunki z Tunezją w pierwszym okresie istnienia młodej republiki były dosyć ożywione, rosła wymiana gospodarcza (branża tekstylna, wydobywnictwo, przemysł maszynowy). Polska przyjmowała również wielu tunezyjskich studentów - największą popularnością cieszyły się studia medyczne i kierunki inżynieryjne. Wewnętrzne wyzwania Polski pod koniec lat osiemdziesiątych przełożyły się na mniejszą intensywność wzajemnych relacji.

Współpraca polityczna w okresie III RP

Okres transformacji polityczno-gospodarczej w Polsce przełożył się na odnawianie bazy traktatowej z Tunezją. Zawiązano grupy parlamentarne, odpowiednio współpracy z Tunezją w Polsce i przyjaciół Polski w Tunezji. Lata dziewięćdziesiąte o początek lat dwutysięcznych to również wzrost wymiany handlowej (owoce cytrusowe, fosforyty, siarka, obuwie). Polscy turyści zaczęli odkrywać Tunezję, co przełożyło się na intensywność kontaktów między ministrami odpowiedzialnymi za turystykę oraz organizacjami patronackimi biur podróży. 

"Jaśminowa rewolucja” i decyzja Tunezyjczyków o podjęciu trudu transformacji spotkała się z poparciem Polski. Jednocześnie Tunis wyraził zainteresowanie polskimi doświadczeniami z czasów transformacji polityczno-gospodarczej. Okres po 2011 roku był jednym z najintensywniejszych pod względem współpracy politycznej: wymieniono szereg wizyt (w tym na najwyższym szczeblu), odbywały się regularne misje eksperckie oraz szkolenia, zarówno w Tunezji jak i w Polsce.

W 2017 roku, na zaproszenie ministra spraw zagranicznych Tunezji Khemaiesa Jhinaouiego, wizytę w Tunezji złożył minister spraw zagranicznych RP Witold Waszczykowski. Wizyta była okazją do podsumowania dotychczasowych osiągnięć i omówienia wyzwań w stosunkach bilateralnych oraz w polityce regionalnej. Ministrowie zgodnie podkreślili dobre relacje między Polską i Tunezją, które przekładają się również na współpracę obu państw na forach wielostronnych m.in. w ONZ.  

Współpraca ekonomiczna

Wymiana handlowa między Polską a Tunezją utrzymuje się na stabilnym poziomie. W 2018 roku osiągnięto 378,1 mln USD sumy obrotów handlowych. Oznacza to wzrost obrotów o 10,2% w stosunku do 2017 roku. Eksport z Polski do Tunezji wyniósł 127,7 mln USD (spadek w porównaniu z rokiem wcześniejszym o 7,7 % spowodowany zmniejszeniem sprzedaży środków transportu o 50%) a import - 250,4 mln USD (wzrost o ponad 22 % wynikający głównie ze wzrostu dostaw materiałów i wyrobów włókienniczych o blisko 50%). Należy podkreślić, że wymiana handlowa między Polską i Tunezją opiera się w dużej mierze na współpracy zakładów - wiele tunezyjskich fabryk jest podwykonawcami polskich przedsiębiorstw - dotyczy to głównie sektora kabli elektrycznych, części samochodowych, wyrobów tekstylnych - co przekłada się na niższą wartość polskiego eksportu do Tunezji i wyższą wartość polskiego importu z Tunezji. 

Najważniejsze pozycje w polskim eksporcie do Tunezji w 2018 roku to (wg wartości i udziału w polskim eksportcie do Tunezji):

  • urządzenia mechaniczne i elektryczne (głównie kable, przewody, izolacje, obwody elektryczne, aparatura elektryczna, maszyny do oczyszczania, sprzęt AGD – 44,2 mln USD (35%);
  • wyroby z tworzyw sztucznych (rury, węże i przewody, opakowania, artykuły do pakowania, zamknięcia, folie, arkusze i materiały budowlane) – 29,5 mln USD (23,1%);
  • środki transportu (głównie samochody ciężarowe i podwozia z silnikami, wózki widłowe, transportowe) – 13,9 mln USD (10,9%);
  • aparatura pomiarowa i medyczna (przyrządy miernicze, urządzenia kontrolno-pomiarowe, narzędzia lekarskie i weterynaryjne) – 4,8 mln USD (6,1%);
  • produkty przemysłu chemicznego (preparaty do pielęgnacji skóry, makijażu, perfumy) – 5,4 mln USD (4,3%);
  • metale nieszlachetne i wyroby z metali nieszlachetnych (korki, artykuły z aluminium i cynku, kątowniki) – 4,9 mln USD (3,9%);
  • inne: wyroby tytoniowe, produkty mleczarskie (sery, masło), papier i karton, meble.                                                                                                       

Najważniejsze pozycje w polskim imporcie z Tunezji w 2018 roku to (wg wartości i udziału w polskim imporcie z Tunezji):

  • urządzenia mechaniczne i elektryczne (głównie izolowany drut i kable elektryczne, aparatura odbiorcza dla TV, aparatura telekomunikacyjna, silniki elektryczne i prądnice oraz ich części zamienne, nośniki do zapisu danych) – 100,5 mln USD (40,2%):
  • materiały i wyroby włókiennicze (głównie odzież i dodatki odzieżowe) – 65,6 mln USD (26,2%);
  • obuwie, wyroby skórzane – 23,7 mln USD (9,4%);
  • części i akcesoria samochodowe, rowery – 18,6 mln USD (7,4%);
  • aparatura pomiarowa, sprzęt medyczny (gł. narzędzia i przyrządy lekarskie i weterynaryjne) – 17,7 mln USD (7,1%);
  • wyroby z metali nieszlachetnych (gł. resory) – 11,1 mln USD (4,4%).

Współpraca kulturalna

Zasady współpracy kulturalnej reguluje umowa dwustronna zawarta 27 kwietnia 1966 roku. Umowa przewiduje szeroki wachlarz form współpracy: wymianę dóbr kultury, współpracę w zakresie ochrony dziedzictwa kulturalnego, ułatwienia dla organizacji wydarzeń kulturalnych (koncerty, wystawy, przedstawienia etc.). W cyklu trzyletnim opracowywane są przez strony umowy programy wykonawcze, które przekładają założenia umowy na konkretne działania.

Każdego roku program kulturalny przygotowuje polska placówka. Wydarzenia obejmują projekcje filmów (doroczny udział w najważniejszym tunezyjskim festiwalu filmowym Journées Cinématographiques de Carthage), wystawy prezentujące polską sztukę i tradycje, koncerty muzyki klasycznej (doroczny udział w festiwalu muzyki klasycznej Octobre Musical), folkowej (występy polskich grup ludowych), etc. Placówka wspiera też polskich artystów zapraszanych i przyjeżdzających niezależnie do Tunezji w związku z wystawami, targami oraz koncertami.