Powrót

Wirus Ebola zagrożeniem dla zdrowia publicznego

02.06.2026

Wirus Ebola zagrożeniem dla zdrowia publicznego

5 maja 2026 r. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) otrzymała alert dotyczący nieznanej choroby o wysokiej śmiertelności zgłoszonej w prowincji Ituri w Demokratycznej Republice Konga. Wskutek przeprowadzonego dochodzenia 15 maja 2026 r. potwierdzono chorobę wywołaną przez wirus Bundibugyo, przeciwko któremu nie istnieje zatwierdzona szczepionka ani specyficzne leczenie.

17 maja 2026 r. Dyrektor Generalny WHO ogłosił, że obserwowane zdarzenie stanowi poważne zagrożenie zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym (tzw. PHEIC).

Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)  szacuje, że ryzyko dla populacji krajów UE/EOG pozostaje na razie bardzo niskie. Nie można jednak całkowicie wykluczyć pojawienia się w krajach UE pojedynczych przypadków zawleczeń z krajów objętych ogniskiem.

Zalecenia dla podróżujących

WHO i ECDC wspólnie zalecają wdrożenie kontroli wyjazdowej na międzynarodowych lotniskach, w portach morskich i na głównych przejściach granicznych w krajach dotkniętych epidemią, która powinna obejmować co najmniej wypełnienie dedykowanego kwestionariusza, pomiar temperatury oraz ocenę ogólnego stanu zdrowia. Nie jest natomiast wskazywane takie samo podejście do kontroli wjazdowych u osób powracających z obszarów dotkniętych epidemią, ponieważ będzie wykazywało niewielką wartość dodaną, jeżeli kontrola przy wyjeździe została przeprowadzona dokładnie.

Kontrola wjazdowa nie jest uznawana w obecnej sytuacji za skuteczny środek kontroli, gdyż zakażeni podróżni mogą znajdować się w okresie wylęgania choroby i w związku z tym nie wykazywać objawów w momencie kontroli, a zamykanie granic nie jest rekomendowane.

Podróżni udający się do krajów afrykańskich, gdzie zdarzają się ogniska choroby wirusowej Ebola, powinni zawsze mieć świadomość, by:

  • unikać kontaktów z osobami wykazującymi objawy chorobowe, ich płynami ustrojowymi, jak też z ciałami lub płynami ustrojowymi osób zmarłych,
  • nie spożywać mięsa dzikich zwierząt,
  • unikać kontaktu ze zwierzętami żywymi i martwymi,
  • myć i obierać przed spożyciem owoce i warzywa, regularnie myć ręce mydłem lub stosować właściwe środki do dezynfekcji rąk,
  • stosować bezpieczne praktyki seksualne.

Transmisja zakażeń wirusem Bundibugyo wymaga bezpośredniego kontaktu z krwią (np. przez błony śluzowe lub uszkodzoną skórę) lub innymi płynami ustrojowymi (np. śliną, moczem, wymiotami) osób zakażonych (żyjących lub zmarłych), a także z wszelkimi powierzchniami i materiałami nimi zanieczyszczonymi. Do zakażenia może dojść również poprzez kontakt z żywymi lub martwymi zakażonymi zwierzętami (np. małpami, antylopami, nietoperzami), spożywanie potraw z ich mięsa, jak też podczas odwiedzania jaskiń lub kopalń, gdzie nietoperze mają kryjówki. Pracownicy medyczni mogą ulec zakażeniu w wyniku opieki nad zakażonymi pacjentami bez stosowania odpowiednich środków ochrony osobistej, przy przypadkowym zranieniu igłą lub rozprysku. Przypuszczalna jest też transmisja drogą kontaktów seksualnych albo poprzez transfuzję krwi czy przeszczep narządów. Generalnie rzecz biorąc, choroby wirusowej Ebola nie uznaje się za przenoszoną drogą powietrzną. Zazwyczaj nie jest zakaźna przed wystąpieniem objawów.

Okres wylęgania choroby wynosi od 2 do 21 dni (średnio 6 dni). Faza prodromalna trwa ok. 10 dni, kiedy
u zakażonego nagle występują objawy grypopodobne. Następnie może pojawić się osłabienie, brak apetytu, biegunka, nudności, wymioty. Kolejny etap choroby charakteryzuje się objawami ze strony układu nerwowego, naczyniowego, oddechowego, symptomami żołądkowo-jelitowymi, mogą również wystąpić objawy krwotoczne. Choroba nierzadko kończy się śmiercią w wyniku połączenia niewydolności wielonarządowej i wstrząsu hipowolemicznego spowodowanego poważną utratą płynów.

W przeciwieństwie do choroby wywołanej wirusem Ebola Zair, nie istnieje zatwierdzona szczepionka ani skuteczne leczenie przeciwko chorobie wywołanej wirusem Bundibugyo.

Trwają działania badawczo-rozwojowej mające na celu koordynację prac nad potencjalnymi medycznymi środkami przeciwdziałania.


Więcej informacji

Dokładniejsze informacje, oprócz wyżej przytoczonych, można znaleźć na stronie internetowej GIS oraz instytucji międzynarodowych związanych ze zdrowiem publicznym, m.in.:

{"register":{"columns":[]}}