Polska we Włoszech

• System gospodarczy i najważniejsze strategie gospodarcze

Włochy są trzecią największą gospodarką UE pod względem wielkości PKB w ujęciu nominalnym (po Niemczech i Francji) i czwartą potęgą eksportową świata (po Chinach, USA i Niemczech). Charakterystyczny dla gospodarki Włoch jest podział na rozwiniętą, przemysłową północną część kraju z regionami Lombardii i Piemontu na czele oraz mniej uprzemysłowioną i rolniczą południową część Mezzogiorno. Gospodarka zdominowana jest przez małe i średnie przedsiębiorstwa, w tym lokalne, rodzinne firmy, które wytwarzają ponad 65% wartości dodanej PKB. Udział poszczególnych sektorów w strukturze PKB przedstawia się następująco:  usługi - 74%, przemysł - 24%, rolnictwo -2%.

Gospodarka Włoch od lat boryka się z licznymi wyzwaniami strukturalnymi, w tym słabym wzrostem, niską produktywnością, wysokim i stale rosnącym długiem publicznym, sztywnym rynkiem pracy, starzejącym się społeczeństwem. Rząd, w przyjętej strategii gospodarczej, położył nacisk z jednej strony na zapewnienie stabilności finansów publicznych, z drugiej zaś na promowanie zrównoważonego i trwałego wzrostu gospodarczego oraz prowadzenie aktywnej polityki społecznej (wsparcie dla pracowników o niskich i średnich dochodach, interwencje mające na celu wsparcie rodzin wielodzietnych, zwiększenie wskaźnika przyrostu naturalnego, wzmocnienie inwestycji publicznych i prywatnych).

Internacjonalizacja włoskich przedsiębiorstw stanowi jeden z kluczowych priorytetów gospodarczych rządu. Resort spraw zagranicznych i współpracy międzynarodowej uruchomił Plan Działania na rzecz Eksportu, który objął ponad 7.500 włoskich przedsiębiorstw, wspierając obecność Made in Italy na wszystkich kontynentach i wzmacniając globalną sieć dyplomatyczno-gospodarczą. Strategia opiera się na podejściu dwutorowym, to znaczy konsolidacji włoskiej obecności na dojrzałych rynkach (m.in. w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Japonii, Kanadzie i USA) przy równoległym wzmocnieniu pozycji w strategicznych regionach Azji Południowo-Wschodniej, Ameryce Łacińskiej, Afryce i na Bliskim Wschodzie. Włochy z coraz większym zainteresowaniem patrzą na rynki Wietnamu, Indii, Tajlandii, Indonezji, Filipin, Meksyku, RPA, Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz Arabii Saudyjskiej.

Flagową inicjatywą rządu jest tzw. Plan Mattei dla Afryki (nazwa planu pochodzi od nazwiska założyciela włoskiego giganta energetycznego ENI), który ma zapewnić Półwyspowi Apenińskiemu rolę europejskiego hubu energetycznego, łączącego Afrykę z Europą. Inicjatywa ma na celu ustanowienie długoterminowych partnerstw gospodarczych Włoch z wybranymi krajami afrykańskimi. Obecnie Włochy realizują projekty pilotażowe w 14 krajach: Algierii, Egipcie, Tunezji, Maroku, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Etiopii, Kenii, Mozambiku, Republice Konga, Angoli, Ghanie, Mauretanii, Senegalu, Tanzanii. Projekty te obejmują 5 obszarów działań: edukacja/szkolenia zawodowe, rolnictwo, zdrowie, energia, woda oraz infrastruktura (także cyfrowa). Włoskie działania w zakresie Planu Mattei wpisują się w szerszą współpracę multilateralną, w tym z państwami UE, G7 oraz wybranymi organizacjami międzynarodowymi.

Włochy od 1 stycznia 1999 r. są członkiem strefy euro. Kurs jest płynny, a za politykę pieniężną odpowiada Europejski Bank Centralny (EBC).

• Główne sektory gospodarki i ich udział w PKB

Sektor rolno-spożywczy

Sektor rolno-spożywczy stanowi jeden z filarów włoskiej gospodarki generując ok. 15%  krajowego PKB.  Włochy utrzymują pozycję lidera w UE pod względem wartości dodanej w rolnictwie (44,4 mld EUR) i pozycjonują się na 3 miejscu (za Francją i Niemcami) pod względem wartości dodanej w samym przemyśle spożywczym (38 mld EUR). Włochy są bezwzględnym liderem w UE pod względem liczby certyfikowanych produktów rolno-spożywczych i win. Posiadają łącznie 892 certyfikowane produkty w systemach jakości UE (DOP, IGP, STG). Wartość rynkowa sektora certyfikowanego przekracza 20 mld EUR. Stanowi on istotną część eksportu produktów spożywczych Made in Italy, którego całkowita wartość przekroczyła rekordowy poziom 70 mld EUR.

Przemysł tekstylno-odzieżowy

Przemysł tekstylno-odzieżowy jest jednym z najważniejszych sektorów przemysłu przetwórczego we Włoszech. Jest on skoncentrowany w północnej części kraju (Lombardia, Piemont, okolice Wenecji) oraz wokół Neapolu i Rzymu. Głównymi produktami są tkaniny bawełniane i odzież. Światową sławą cieszy się włoskie wzornictwo – Mediolan i Rzym należą do najważniejszych centrów mody na świecie. Włoska moda na świecie jest doceniana zarówno w krajach UE, jak i poza granicami Europy, np. w USA czy Chinach. Włochy są największym producentem obuwia w Europie i liczącym się graczem w branży galanterii skórzanej i artykułów odzieżowych.  Pod koniec 2024 roku, sektor modowy odpowiadał za 5% PKB Włoch, generując obroty w wysokości 75 mld EUR wartości dodanej, z czego 65 mld EUR pochodziło z eksportu. W 2025 r obroty włoskiego przemysłu tekstylno-odzieżowego  znacznie spadły w porównaniu z analogicznym okresem 2024 roku, co odzwierciedlało słabą konsumpcję krajową i skutki niepewności związanej z taryfami celnymi. W pierwszej połowie roku spadek obrotów wyniósł 4,3% (-4,5% w sektorach kluczowych, -3,5% w sektorach pokrewnych). Główny segment, obejmujący tekstylia, odzież, wyroby skórzane i obuwie, ucierpiał bardziej niż inne pokrewne sektory, takie jak biżuteria, okulary i kosmetyki. Eksport, będący siłą napędową sektora, odnotował spadek o 5,5%, podczas gdy import nadal rósł, zwłaszcza z rynków spoza UE. Saldo handlowe pozostało dodatnie, ale niższe niż w ubiegłych latach. Straty odnotowane w 2025 r. są postrzegane z niepokojem, biorąc pod uwagę, jak rozbudowany jest łańcuch dostaw w branży modowej we włoskich regionach. Prognozy na 2026 r. nie przewidują gwałtownego ożywienia, a raczej powolną stabilizację i umiarkowany wzrost. Powrót zaufania na rynkach międzynarodowych i normalizacja napięć handlowych mogą sprzyjać odwróceniu tendencji, choć w ograniczonym zakresie.

Energetyka

W 2025 r. włoski sektor energetyczny charakteryzował szybki wzrost fotowoltaiki i magazynów energii, rosnącą presją na infrastrukturę sieciową oraz utrzymanie gazu ziemnego i LNG jako kluczowych elementów bezpieczeństwa energetycznego, przy postępującej dywersyfikacji kierunków dostaw. Zapotrzebowanie na energię elektryczną w okresie styczeń-listopad 2025 r. wyniosło 284,342 TWh   i zostało pokryte przez: 43,4% – produkcję z źródeł nieodnawialnych (głównie gazu ziemnego); 41,4% – produkcję z OZE, ok. 15% – saldo importu. Udział węgla w produkcji energii elektrycznej wynosił około 3–4%,  (funkcja rezerwowa).  Łączna produkcja energii elektrycznej z OZE wyniosła ok. 117,7 TWh, (spadek o ok. 2,3% r/r, głównie z powodu zmiennych warunków hydrologicznych), z czego 36,2% generowane przez fotowoltaikę, 32,8%  hydroenergetykę a  31%  przypadło łącznie na wiatr, biomasę i geotermię.  W pierwszych 11 miesiącach 2025 r. przyłączono 6 442 MW nowych mocy OZE, w tym  ok. 5 5800 MW z fotowoltaiki.  Nowym trendem było przejście do systemowego wdrażania bateryjnych magazynów energii i przeprowadzono  pierwszą aukcję mocy magazynowych.  Gaz ziemny pozostawał kluczowym paliwem systemu energetycznego a struktura dostaw obejmowała: Algierię (gazociągi), Azerbejdżan (gazociąg TAP), Libię (wolumeny zmienne), LNG - o rosnącym znaczeniu dzięki pływającym terminalom regazyfikacyjnym w Piombino i Ravennie. W 2025 r. ogłoszono praktyczną niezależność Włoch od dostaw rosyjskiego gazu.

Turystyka
Turystyka ma kluczowe znaczenie dla wzrostu gospodarczego Włoch i pozostaje stabilnym fundamentem włoskiej gospodarki (w 2024 r. stanowiła 10,8%PKB; 13% zatrudnienia). Włochy należą do krajów, do których rocznie przybywa największa liczba turystów. Szacuje się, że w 2025 r. liczba wynosiła ponad 479 mln osób (z czego ponad połowa to turyści zagraniczni).

Sektor motoryzacyjny

Obecnie jedynym podmiotem w sektorze motoryzacyjnym we Włoszech jest Stellantis, powstały w wyniku fuzji włosko-amerykańskiej spółki Fiat Chrysler Automobiles z francuską spółką Groupe PSA. Dzięki 14 markom, w tym pięciu od PSA (Peugeot, Citroën, DS, Opel i Vauxhall) i 9 od FCA (Fiat, Chrysler, Alfa Romeo, Jeep, Abarth, Lancia, Maserati, Dodge, Ram), czwarty co do wielkości producent samochodów na świecie obecny jest we wszystkich segmentach motoryzacyjnych, od podstawowego do luksusowego.

W 2025 r doszło do dalszego pogłębienia kryzysu w sektorze motoryzacyjnym we Włoszech. Przyczyny kryzysu sektora to słaby popyt wewnętrzny, spowolnienie gospodarcze w Europie w części miesięcy, presja konkurencyjna ze strony producentów zewnętrznych (w tym firm chińskich), niepewność związana z transformacją w kierunku elektromobilności (systemy zachęt, regulacje) oraz wewnętrzne przesunięcia produkcyjne (optymalizacja) w ramach grupy Stellantis.  W ostatnim kwartale 2025 r. zaczęły pojawiać się pierwsze sygnały mogące zwiastować odwrócenie negatywnych trendów: Stellantis uruchomił ukierunkowaną produkcję mającą na celu odbudowę wolumenów (np. rozpoczęcie produkcji nowych modeli w wersjach hybrydowych i elektrycznych).

Sektor kosmiczny

W 2025 r. włoski Senat zatwierdził ustawę o przestrzeni i gospodarce kosmicznej, która ma na celu promocję rozwoju włoskiego przemysłu kosmicznego i innowacji technologicznych oraz wzmocnienie współpracy międzynarodowej w przestrzeni kosmicznej. Włochy w 2025 r. przejęły trzyletnie przewodnictwo w Radzie Ministerialnej Europejskiej Agencji Kosmicznej ESA. Włochy dążą do odgrywania roli lidera w kształtowaniu europejskiej polityki kosmicznej. Świadczy o tym m.in. zadeklarowany wkład finansowy (3,5 mld EUR) na działalność ESA, przekraczający o 13% zobowiązanie z 2022 r. Ponadto w 2026 r. Włochy objęły roczne przewodnictwo w Komitecie ds. Pokojowego Wykorzystania Przestrzeni Kosmicznej (COPUOS).

Włochy podkreślają potrzebę konsolidacji potencjału przemysłowego UE w dziedzinie technologii kosmicznych w kontekście wyzwań związanych z rosnącymi powiązaniami między przestrzenią kosmiczną a obronnością oraz rosnącej konkurencji spoza Europy. Inwestowanie w krajowy sektor kosmiczny jest strategicznym celem państwa także z uwagi na duży potencjał tkwiący w lokalnych firmach. We Włoszech istnieje wiele firm i start-upów produkujących elementy dla technologii kosmicznych do użytku naukowego lub wojskowego.

16 października został ustanowiony we Włoszech Narodowym Dniem Kosmosu.

• Surowce i technologie krytyczne

Włochy pozostają w znacznym stopniu uzależnione od importu surowców krytycznych, przy bardzo ograniczonym krajowym wydobyciu. Włochy są krajem w Europie najbardziej narażonym na strategiczne znaczenie surowców krytycznych: 31% włoskiego PKB, czyli 675 mld EUR, zależy od technologii, komponentów i procesów produkcyjnych wykorzystujących te surowce. W 2025 r. działania rządu koncentrowały się na mapowaniu zasobów, monitorowaniu łańcuchów dostaw oraz identyfikacji projektów o znaczeniu strategicznym. W czerwcu 2025 przyjęto Krajowy Program Poszukiwań Surowców Krytycznych, którego celem jest zwiększenie autonomii Włoch poprzez identyfikację i eksploatację strategicznych zasobów mineralnych w kraju. Na podstawie przyjętych regulacji powołano Stały Komitet Techniczny ds. Surowców Krytycznych i Strategicznych, któremu powierzono monitorowanie łańcuchów dostaw, a także przygotowanie Krajowego Planu Surowców Krytycznych oraz utworzono Krajowy Rejestr Firm Strategicznych i Łańcuchów Wartości, mający na celu identyfikację dużych firm działających we Włoszech, które wykorzystują surowce strategiczne w kluczowych sektorach.

Technologie krytyczne stanowią jeden z filarów włoskiej polityki przemysłowej. Najwyższy priorytet ma sektor półprzewodników, rozwijany w oparciu o krajową strategię na rzecz mikroelektroniki oraz instrumenty UE. W ramach realizacji krajowego planu dotyczącego tego sektora została utworzona fundacja ChipsIT w Pawii, która pod koniec 2025 r. osiągnęła pełną operacyjność jako krajowe centrum projektowania układów scalonych, odpowiedzialne za rozwój kadr, badań i współpracy z przemysłem. W 2025 r. kontynuowana była realizacja dużych projektów inwestycyjnych i badawczo-rozwojowych, m.in. inwestycja singapurskiej firmę Silicon Box oraz francusko-włoskiej firmy STMicroelectronics.

• Stan infrastruktury

Włochy mają bardzo dobrze rozwiniętą sieć komunikacyjną. Łączna długość dróg to 184 tys. km, w tym 6,9 tys. km autostrad. Ze względu na kształt terytorium państwa większość głównych dróg i autostrad ma przebieg południkowy; połączenia równoleżnikowe są nieliczne.

Podobny układ jak drogi mają koleje, przy czym liczba połączeń pomiędzy dwiema głównymi magistralami biegnącymi wzdłuż wybrzeża jest jeszcze mniejsza. Długość linii kolejowych wynosi 16,7 tys. km. IT posiadają ponadto własny system superszybkich pociągów (prędkość powyżej 250 km/h) o nazwie Freccia (Strzała).

Istotną rolę w transporcie odgrywa również lotnictwo. Włochy posiadają łącznie 39 lotnisk określonych przez włoską Narodową Agencję Lotnictwa Cywilnego mianem strategicznych lub o znaczeniu ogólnokrajowym. Rzymskie lotnisko Fiumicino-Leonardo da Vinci oraz mediolańskie Malpensa i Linate należą do największych w Europie węzłów komunikacji lotniczej. Do głównych włoskich przewoźników lotniczych należą Italia Trasporto Aereo (znane również jako ITA Airways- następca Alitalii) i Air Dolomiti.

We Włoszech dobrze rozwinięty jest transport morski. Do największych włoskich portów należą: Genua, Triest, Torre del Greco, Neapol, Livorno, Wenecja, La Spezia, Palermo, Cagliari, Ankona, Tarent. Włochy słyną również z dużej liczby małych portów turystycznych.

Rok 2025 był okresem intensywnej realizacji projektów infrastrukturalnych finansowanych ze środków krajowych oraz unijnych, w tym z Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (RRF) Kluczowe kierunki inwestycji:

• kolej – rozbudowa i modernizacja sieci kolejowej, w szczególności: linie dużych prędkości i dużej przepustowości; nowe połączenia północ–południe; poprawa dostępu kolejowego do portów i terminali intermodalnych;
• drogi i autostrady – rozbudowa wybranych odcinków sieci autostradowej oraz dróg krajowych,
• porty i logistyka – inwestycje w infrastrukturę portową i zaplecze logistyczne w celu zwiększenia roli Włoch jako hubu transportowego w regionie Morza Śródziemnego.

• Kalendarz dni wolnych od pracy

• 1 stycznia-Nowy Rok
• 6 stycznia-Święto Objawienia Pańskiego (Befana)
• 25 kwietnia-Święto Wyzwolenia (od nazizmu i faszyzmu)
• 1 maja-Święto Pracy
• 2 czerwca-Święto Republiki
• 15 sierpnia-Wniebowzięcie NMP (Ferragosto)
• 4 października - Św. Franciszka z Asyżu (San Francesco d’Assisi)
• 1 listopada-Wszystkich Świętych
• 8 grudnia-Święto Niepokalanego Poczęcia NMP
• 25 grudnia-Boże Narodzenie
• 26 grudnia-Św. Szczepana (Santo Stefano)
• Święto ruchome-Poniedziałek Wielkanocny
• Święta Lokalne (np. w Rzymie św. Piotra i Pawła - 29.06).​​​

Źródło: World Bank, IMF, Istat

Źródło: World Bank, IMF, Istat, worldpopulationreview

Włochy zajęły 7. miejsce na liście światowych eksporterów oraz 12. miejsce pod względem światowego importu (dane za 2024 r.). Udział w światowym eksporcie  wyniósł 3,1%, w imporcie zaś 2,8%. W liczbach bezwzględnych włoski eksport wyniósł 622,607 mld EUR, import osiągnął wartość 574,433 mld EUR.

Najważniejsi partnerzy handlowi

Najwięksi odbiorcy włoskich towarów

(dane za okres I-IX 2025)

                                               mln EUR                       %

Niemcy                                  55.050                       11,5

USA                                        52.433                       10,9                                     

Francja                                  49.134                       10,3                                   

Hiszpania                              28.393                        5,9                              

Szwajcaria                             24.733                       5,2                                     

Najwięksi dostawcy towarów na rynek włoski

(dane za okres I-IX 2025)

                                               mln EUR                             %

Niemcy                                   63.111                        14,2                                    

Chiny                                      46.770                        10,5

Francja                                   34.683                        7,8

Niderlandy                            28.868                        6,5

USA                                     26.025                        5,9

Podstawowe produkty eksportowe i importowe

Eksport według grup towarów

Źródło: Urząd Statystyczny Istat, dane za okres I-IX 2025

Import według grup towarów

Źródło: Urząd Statystyczny Istat, dane za okres I-IX 2025

Główni inwestorzy we Włoszech

Luxemburg, Niderlandy, Francja, Niemcy, USA, Wielka Brytania, Szwajcaria (źródło: Bank Włoch)

Główne kierunki inwestycji zagranicznych Włoch

USA, Niemcy, Francja, Niderlandy, Luxemburg, Wielka Brytania (źródło: Bank Włoch)

Włochy należały do grona inicjatorów procesu integracji europejskiej, są współzałożycielami Unii Europejskiej (UE) oraz członkiem strefy euro. Włochy są członkiem WTO od 1 stycznia 1995 r. i członkiem GATT od 1 października 1951 r. W 1947r. zostały członkiem IMF.  Włochy należą do największych udziałowców Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBRD) oraz wykazują dużą aktywność na forum OECD. Włochy są zaangażowane w prace na forum G7 oraz G20 i  prowadzą aktywną działalność w obydwu formatach. W 2021 r. po raz pierwszy sprawowały prezydencję w G20,  a w 2024 przewodniczyły pracom G7. Po wybuchu wojny w Ukrainie G7 stała się dla Włoch podstawowym – obok UE – formatem koordynacji międzynarodowej odpowiedzi na rosyjską agresję. Wśród priorytetów prezydencji IT w G7 znalazły się m.in.: migracje, Afryka, odbudowy UA, zrównoważony rozwój ekologiczny, innowacje i nowoczesne technologie w tym w szczególności sztuczna inteligencja oraz etyczne mechanizmy jej zarządzania.

• Dwustronne relacje handlowe i inwestycyjne (tabela za ostatnie 3 lata),

Źródło: Urząd Statystyczny Istat

Według danych urzędu statystycznego Istat wartość wzajemnych obrotów handlowych w 2024 r. wyniosła 35,9 mld EUR, co stanowi spadek o 1,1% w porównaniu z analogicznym okresem roku poprzedniego. Eksport towarów Made in Italy do Polski wyniósł 19,7 mld EUR (-0,6% r/r), import zaś 16,2 mld EUR (-1,8% r/r). Włochy stanowią dla Polski 4. co do wielkości rynek zbytu (4,6% udziału w rynku), plasują się też na 6. miejscu wśród głównych dostawców (4,5%). Polska zajmuje zaś 7. miejsce na liście odbiorców włoskich towarów (3,2%) i 8. wśród dostawców (2,8%). Cechą charakterystyczną wymiany między krajami  jest strukturalny deficyt handlowy związany z wysokim importem polskiej branży samochodowej oraz artykułów konsumpcyjnych pochodzenia przemysłowego i leków. Struktura wymiany tradycyjnie koncentruje się na kilku grupach towarowych. Do najczęściej importowanych produktów należą: części i akcesoria do pojazdów silnikowych, maszyny i urządzenia, wyroby tekstylne i odzież,  farmaceutyki, środki transportu. Z kolei Polska eksportuje głównie środki transportu, artykuły rolno-spożywcze, metale i produkty metalurgiczne oraz wyroby z tworzyw sztucznych. Taka charakterystyka wymiany towarowej uzasadniona jest w dużym stopniu działalnością w PL największych włoskich producentów z branży samochodowej oraz metalurgicznej.

Włochy znajdują się na 11. pozycji w zestawieniu zagranicznych inwestorów w Polsce. Według danych NBP skumulowana wartość włoskiego kapitału zainwestowanego w 2024 r. w Polsce wyniosła 7,650 mld EUR.  Włoscy przedsiębiorcy inwestują głównie w działalność produkcyjną w sektorach: samochodowym, AGD, spożywczym, chemicznym i budowlanym. Na Liście Głównych Inwestorów Zagranicznych PAIH w Polsce znajduje się blisko 200 włoskich inwestorów a wśród nich: Stellantis (producent samochodów), Brembo (producent systemów hamulcowych), Indesit (producent sprzętu AGD), Mapei (producent klejów i produktów chemicznych dla budownictwa), Ferrero (branża spożywcza), Bacardi (producent wyrobów alkoholowych). Stan należności z tytułu polskich inwestycji bezpośrednich we Włoszech na koniec 2024 r., według danych NBP, osiągnął wartość 358,2 mln EUR. Polskie firmy inwestują na rynku włoskim głównie w sektorze motoryzacji, budownictwie, handlu, transporcie i przemyśle chemicznym. Wiodący inwestorzy to m.in. PKP Pol-Rail, Est Cargo Trans, Boryszew i Comarch.

• Relacje z UE

Włochy należą do państw założycieli Wspólnoty Europejskiej, są jedną  najważniejszych gospodarek europejskich i stosunki z Unią Europejską na szeroko pojętej niwie gospodarczej mają dla nich pierwszoplanowe znaczenie. W relacjach na forum UE Włochy są partnerem asertywnym, uważającym, że uczestnictwo we Wspólnocie nie powinno skutkować nadmiernymi ograniczeniami swobody kształtowania krajowej polityki gospodarczej, ani zagrażać interesom włoskich przedsiębiorców. W szczególności odwieczną kością niezgody między Rzymem i Brukselą jest kwestia rozrzutnej polityki fiskalnej Włoch. Włochy są państwem UE, które przyznano największy wolumen środków finansowych z unijnego Funduszu Odbudowy: 194 mld EUR. Co do zasady Włochy popierają cele Green Deal i postulat neutralności klimatycznej do 2050 r., zdecydowanie jednak podkreślają, że realizując cele klimatyczne nie można doprowadzić do zniszczenia europejskiego przemysłu, a UE musi pozostać atrakcyjna dla inwestorów. Zgodnie ze stanowiskiem IT, UE musi podjąć natychmiastowe działania aby odwrócić trwający spadek produkcji w Europie. W tym celu przedstawiły na forum UE zarys włoskiego planu nowej europejskiej polityki przemysłowej. Plan ma dotyczyć sektorów strategicznych dla konkurencyjności Europy, takich jak przemysł stalowy i chemiczny, jak również sektor motoryzacyjny. IT na forum UE zbudowały koalicje wokół przepisów wprowadzających zmiany do Green Deal, w szczególności skupiając się na ochronie sektora automotive. Włochy są przychylnie nastawione do zawierania porozumień handlowych między UE a państwami trzecimi, jednocześnie domagają się umieszczania w kontraktach szczegółowych zapisów chroniących produkty regionalne i uniemożliwiających zalew unijnego rynku produktami z zagranicy.

• Baza traktatowa (między krajem opisywanym a Polską i UE).

Polska i Włochy podpisały następujące porozumienia dwustronne:

• Umowa o współpracy gospodarczej między Polską a Włochami z 1984 r.;
• Umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania z 1985 r.;
• Memorandum o współpracy MGiP z włoskim Instytutem Promocji Przemysłu (IPI) w dziedzinie rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw z 1999 r.
• Memorandum o współpracy ministerstw infrastruktury z 2003 r.
• Umowa o współpracy Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z Ufficio Italiano dei Cambi (UIC) z 2004 r.
• Deklaracja o współpracy w dziedzinie energii odnawialnej, technologii czystego węgla, rozwoju energetyki jądrowej i bezpieczeństwa energetycznego z 2009 r.
• Deklaracja o współpracy w zaawansowanych technologicznie sektorach przetwórczych, w tym przemysłach poddostawczych branży samochodowej, infrastrukturze oraz wspieraniu przedsiębiorstw w wykorzystaniu środków europejskich z 2009 r.