Polska we Włoszech

Polacy we Włoszech. Jedni wyzwalali Włochy rzuceni do Italii przez zawiłe dzieje historii, inni przyjechali niedawno i realizują się w najróżniejszych dziedzinach aktywności zawodowej. Wszyscy w swoją włoską codzienność wplatają cząstki polskości. Wszyscy wnoszą swój wkład w życie społeczne, kulturalne i gospodarcze Włoch.

Emigracja Polaków na Półwysep Apeniński ma bardzo długą i bogatą tradycję. Patrząc na nią w ujęciu historycznym, trzeba przyjąć znacznie szerszą perspektywę mobilności niż ta, do jakiej przyzwyczaiło nas aktualne znaczenie terminu „migracje”. W okresie od średniowiecza do drugiej poł. XIX w., emigrowano bowiem przede wszystkim w ramach tzw. nurtu elitarnego (podróże misyjne, handlowe oraz poznawcze) i dopiero w drugiej kolejności, i to w znacznie późniejszym czasie, w ramach nurtu masowego.

“W życiu stawiam na kreatywność. To ona jest motorem mojego rozwoju: osobowego, zawodowego”.

„We Włoszech znalazłam możliwość pracy na rzecz ludzi z różnych krajów, o odmiennych tradycjach, kulturach. Prawdopodobnie właśnie to sprawiło, że zamiast roku, spędziłam tu już prawie 26 lat.”

„Nigdy nie opowiedziałam mojemu synowi o tym co przeżyłam podczas wojennej tułaczki. Było to dla mnie zbyt trudne. Zrobiłam to dopiero dla moich wnuków. I dla tych wszystkich osób, którym nie było dane opowiedzieć tych okrutnych historii.”

„Przez lata opiekowałem się Polakami we Włoszech, podtrzymując ich nadzieję na pełną wolność Ojczyzny, za którą tęsknili.”

„Poznałem Lidię w styczniu 1946 r., w czasie fantastycznego karnawału, pełnego zabaw i potańcówek, które organizowano w każdą sobotę i niedzielę.”

„Ożeniłem się z idealną kobietą, Włoszką, studentką historii sztuki. Mamy syna, jubilera i córkę, doktora literatury angielskiej, dwóch wnuków i dwie wnuczki. Jestem szczęśliwy.”

„Gdy miałem 5 lat, podczas wojny, mieszkaliśmy u rodziny we włoskim regionie Marche. Któregoś dnia ojciec zabrał mnie do miejscowości Senigallia, bym zobaczył przemarsz 2. Korpusu Polskiego. Widziałem wtedy gen. Andersa i pamiętam, że polscy żołnierze rozdawali dzieciom czekoladę.”

„Gdy wróciłam z Polski w 1979 r. i opowiedziałam Ojcu o moich wrażeniach, wzruszył się. Zdał sobie sprawę, że go zrozumiałam. Ja natomiast uświadomiłam sobie wtedy, że nikt go wcześniej nie rozumiał.”