Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie

Otwierając konferencję, Minister Dariusz Klimczak podkreślił, że transport jest krwiobiegiem gospodarki i jednym z filarów bezpieczeństwa państwa, co w dużej mierze jest zasługą kobiet. Zwrócił uwagę, że w czasach napięć geopolitycznych znaczenie sprawnie działającej infrastruktury – drogowej, kolejowej, lotniczej i wodnej – jest szczególnie widoczne, a praca kobiet w tym obszarze nieoceniona.

Konferencja miała na celu podkreślenie kluczowego wkładu kobiet w rozwój transportu oraz omówienie wyzwań i inicjatyw wspierających równość szans. W programie były debaty, wymiana doświadczeń oraz prezentacja dobrych praktyk. Ministerstwo Infrastruktury razem z PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. zaprosiły na spotkanie pracownice różnych gałęzi transportu z całego kraju także po to, aby usłyszeć, czego oczekują, co chcą zmienić w zawodowej przestrzeni i o czym marzą.

„Infrastruktura jest kobietą” – jak zmieniamy oblicze transportu?

Jolanta Żegarska, operatorka śluzy w Mikaszówce na Kanale Augustowskim, przy Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Białymstoku oraz Daria Sala, koordynatorka obsługi dronowej wzięły udział w panelu dotyczącym roli kobiet w infrastrukturze.

37 lat na śluzie — codzienność pracy Jolanty Żegarskiej

Jolanta Żegarska od 37 lat pracuje na śluzie. Jak mówi, zna już niemal wszystkich kajakarzy, którzy w tym czasie przeprawiali się przez obiekt. Taka praca różni się diametralnie od biurowej – to bliski kontakt z ludźmi, praca w otoczeniu natury i wyjątkowych obiektów hydrotechnicznych. –  Lubię kontakt z ludźmi, taka praca jest bardzo „moja” – przyznaje. 

Praca na śluzie? To pasja i pokoleniowość

– Pracę rozpoczęłam 37 lat temu jako operator Śluzy Mikaszówka. Tę pracę przejęłam po tacie, który zaraził mnie pasją do niej. Był on operatorem śluzy w latach 1964 – 1989, ja byłam pierwszą kobietą, operatorem śluzy na terenie zlewni w Augustowie. Później w okolicy pracę rozpoczęła jeszcze jedna dziewczyna, która także przejęła to zajęcie po tacie. To chyba zostaje w genach. To czy śluzę obsługuje kobieta, czy mężczyzna nie ma tak naprawdę znaczenia. Gdybym miała drugi raz wybierać zawód – nie wybrałabym nic innego – mówi Pani Jolanta.

– Ja po prostu to lubię, ale ta praca ma wile zalet. Mam kontakt z naturą, nigdy nie ciągnęło mnie do wielkiego miasta. Tutaj mam swój kawałek ziemi - piękny kawałek - tu czuje się dobrze. To jest praca, w której można się spełniać. Latem ma się duży kontakt z ludźmi, żyje się tutaj pełnią życia – Dodaje.

Doświadczenie Jolanty Żegarskiej pokazuje, że kobiety od lat pełnią ważną rolę w obsłudze i utrzymaniu infrastruktury obiektów hydrotechnicznych.

Dlaczego drony? Bo brakowało specjalistów

Daria swój zawodowy kierunek wybrała bardzo świadomie. –  Zdecydowałam się na drony, bo w tej dziedzinie było bardzo mało specjalistów. To obszar, który rozwija się niezwykle szybko i daje ogrom możliwości – tłumaczy.

Zespół pilotów w Wodach Polskich jest bardzo zgrany, a kobiety stanowią w nim około 18% wszystkich pilotów posiadających uprawnienia. Choć są mniejszością, ich zaangażowanie – jak podkreśla Daria – jest bardzo duże. W całej instytucji uprawnienia do pilotażu ma już 181 osób.

Drony w służbie Wód Polskich

W porównaniu z innymi jednostkami, Wody Polskie mogą pochwalić się imponującą liczbą urządzeń – około 50 dronów. Drony wyposażone są w kamery termowizyjne, wymienne sensory oraz skanery laserowe LiDAR. Dzięki temu umożliwiają szybkie i bardzo precyzyjne pozyskiwanie danych z terenów trudno dostępnych. Podczas gdy inne instytucje starają się korzystać głównie z lżejszych konstrukcji, tu prowadzi się operacje wymagające zaawansowanych sensorów i wysokiej stabilności lotu. Zakres wykorzystania dronów w Wodach Polskich jest ogromny i stale rośnie. Wykorzystuje się je m.in. do: mapowania terenu, fotogrametrii, inspekcji i kontroli infrastruktury, oceny szkód powodziowych, monitorowania wałów.

– Czuję satysfakcję i misję w tej pracy – wiem, że dzięki nowoczesnym narzędziom, takim jak drony, realnie wzmacniamy bezpieczeństwo społeczeństwa i chronimy je przed skutkami powodzi oraz suszy – mówi Daria Sala.

Dziękujemy wszystkim uczestniczkom debat za dzień pełny inspirujących rozmów, doświadczeń i historii pokazujących, jak ważną rolę w infrastrukturze i gospodarce wodnej odgrywają dziś kobiety.

Praca ważna, odpowiedzialna i dająca satysfakcję

Historia Darii Sali, podobnie jak doświadczenie Jolanty Żeglarskiej pokazuje, że w Wodach Polskich kobiety odnajdują się zarówno w technologii, jak i pracy terenowej, a różnorodność ról i kompetencji tylko wzmacnia naszą instytucję. To zawody odpowiedzialne i wymagające, ale jednocześnie pełne sensu, bliskości z naturą i poczucia misji. Gospodarka wodna potrzebuje różnorodnych kompetencji – i otwiera drzwi dla tych, którzy chcą pracować z pasją i tworzyć przyszłość wody w Polsce.

Kobieca strona gospodarki wodnej

W gospodarce wodnej rośnie udział kobiet, a ich pozycja systematycznie się wzmacnia. Z danych kadrowych wynika, że na koniec lutego 2026 r. kobiety stanowiły 52% całego naszego zespołu (wobec 51% rok wcześniej). Zmiana jest szczególnie widoczna w obszarze zarządzania. Udział kobiet na stanowiskach dyrektorskich i kierowniczych w Wodach Polskich wzrósł z 48,5% w 2025 r. do 51% w 2026 r., co oznacza, że po raz pierwszy panie stanowią większość w kadrze zarządzającej. Wyraźne umocnienie widać także na stanowiskach merytorycznych. Kobiety zajmują dziś ponad 71% ról od specjalisty do eksperta (ponad 65% rok wcześniej). To jeden z najbardziej dynamicznych wzrostów w całym zestawieniu. Rosnąca różnorodność i reprezentacja kobiet w kluczowych obszarach pokazują, że środowisko pracy w Wodach Polskich ewoluuje, otwiera się i docenia kompetencje niezależnie od płci.