Przejściowy Plan Krajowy był jednym z mechanizmów derogacyjnych wynikających z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych, mającym zastosowanie do dużych źródeł spalania paliw [1], tj. źródeł o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW. PPK obejmował okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 czerwca 2020 r. 

Warunki uczestnictwa w PPK i obowiązki z tym związane zostały określone w art. 146c-146i ustawy - Prawo ochrony środowiska [2] i w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie wymagań istotnych dla realizacji Przejściowego Planu Krajowego [3]

Przejściowy Plan Krajowy i ustawa – Prawo ochrony środowiska umożliwiały prowadzącym instalacje rezygnację z udziału w PPK w dowolnym czasie. Podmiot prowadzący instalację mógł wycofać źródło z PPK, powiadamiając o tym fakcie Ministra Środowiska oraz organ właściwy do wydania pozwolenia. Korzystając z tej możliwości niektórzy prowadzący instalacje podjęli decyzję o rezygnacji z udziału w PPK, co skutkowało potrzebą jego zmiany.

[1] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych, mającym zastosowanie do dużych źródeł spalania paliw

[2] ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Dz. U. z 2025 r. poz. 647, z późn. zm

[3] Rozporządzenie zmienione Dz. U. z 2019 r. poz. 1877 i 2283