Pierwsza udokumentowana informacja dotycząca Puszczy Białowieskiej związana jest z polowaniem Władysława Jagiełły w 1409 r. Potwierdza ona status Puszczy Białowieskiej jako dóbr wielkoksiążych i ostoi zwierzyny dla monarszych łowów. Do ochrony tego kompleksu leśnego powołana została specjalna administracja, której zadaniem na przestrzeni wieków było dbanie o to, aby wprowadzane ograniczenia były przestrzegane. Ograniczenia dotyczyły głównie zakazu wyrębu i polowań, zezwalając jednak na tradycyjne użytkowanie, obejmujące m.in. koszenie łąk, łowienie ryb czy bartnictwo. 

Dziedzictwo kulturowe Obiektu i jego otoczenia jest wynikiem wydarzeń historycznych - przez wieki na tym terenie budowana była tożsamość kulturowa, której fundamentem było współistnienie różnych grup społecznych, etnicznych i religijnych.

Administracja samorządowa regionu Puszczy Białowieskiej dostrzega zarówno szanse, jak i ograniczenia wynikające z położenia w sąsiedztwie Puszczy, dążąc do zapewnienia warunków sprzyjających zarówno rozwojowi lokalnemu jak i ochronie środowiska przyrodniczego. 

Istotny wpływ na rozwój społeczno-gospodarczy gmin powiatu hajnowskiego ma obecność terenów przyrodniczych prawnie chronionych, które obejmują 57,4% powierzchni powiatu. Najwyższe wartości wskaźnik ten przyjmuje w gminie Białowieża oraz Narewka. 

Polską część Obiektu Światowego Dziedzictwa Puszcza Białowieska tworzą pozostałości dawnych kompleksów leśnych: historycznej Puszczy Białowieskiej oraz Puszczy Bielskiej, z której ocalała północna część zwana Puszczą Ladzką.