W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

Historia

Historia sokólskiej straży pożarnej.

Ochotnicza straż ogniowa w Sokółce została prawdopodobnie powołana w 1922 roku i liczyła 58 członków. Siedziba straży znajdowała się w nowo wybudowanej remizie przy ulicy Gęsiej. Naczelnikiem w 1939 r. był Stanisław Jarocki, zaś społecznym naczelnikiem wybrano aptekarza F. Warnera, który w 1940 r. został przez NKWD wywieziony w głąb ZSRR.

Baza techniczna straży ogniowej była bardzo skromna, na sprzęt strażacki składały się w tym czasie jedna motopompa mechaniczna oraz dwie ręczne. Do pożarów strażacy wyjeżdżali wozem zaprzężonym w parę koni. Ofiarność, zaangażowanie i ich sprawność były wtedy największą siłą w ratowaniu palących się, przeważnie drewnianych, obiektów.

Sokólska straż ogniowa była ważną strukturą w środowisku miejskim, mającą duże uznanie społeczne. Przyczyniała się także do tego własna orkiestra dęta, wykorzystywana często przez władze miasta do uświetnienia organizowanych imprez i uroczystości państwowych. Dyrygentem tej orkiestry był sokólszczanin wyznania mojżeszowego, grający również w zespole grodzieńskim. W remizie strażackiej, posiadającej dużą świetlicę, często organizowano różne uroczystości i imprezy, a także zabawy i bale karnawałowe, na których przygrywała orkiestra dęta.

Po wojnie, w 1947 r. dzięki staraniom druha Antoniego Leszczyńskiego wyremontowano budynki straży pożarnej. W tym czasie komendantem był Józef Nazarko, a do straży ogniowej należeli następujący strażacy: Eugeniusz Afanasiew, Kazimierz Bandura, Witold Biziuk, Paweł Boćkowski, Henryk Bubieniec, Kazimierz Czapliński, Antoni Domin, Józef Dudź, Antoni Galej, Kazimierz Godlewski, Witalis Jackiewicz, Antoni Jarocki, Wacław Kołodziej, Leon Konon, Władysław Konon, Stanisław Kusiukiewicz, Antoni Leszczyński, Paweł Malinowski, Wiktor Szczęsny, Mieczysław Szebiotko, Eugeniusz Szkolnicki, Jan Szymborewicz, Alfred Świerczewski, Sergiusz Żuk i Bolesław Żukowski.

W latach 1944–1949 na terenie powiatu sokólskiego zorganizowano 21 placówek ochotniczych straży pożarnych, w których działało około 500 członków. Największymi problemami w tym czasie był brak remiz strażackich, sprzętu i środków finansowych.

Staraniem władz OSP oraz władz powiatu na bazie istniejącej jednostki w 1951 r. powołano Pogotowie Zawodowej Straży Pożarnej, które mieściło się w przedwojennym budynku sklepu i magazynu szmat przy placu Kościuszki. Dzięki zaangażowaniu strażaków budynki zostały zaadaptowane na potrzeby straży. Stan osobowy pogotowia stanowiło dziesięciu strażaków, w tym trzech kierowców. Pracowali oni w systemie 24/24 godziny. Po remoncie na parterze powstała dyżurka, kuchnia i świetlica. Na pierwszym piętrze znajdowało się biuro komendy oraz sypialnia strażaków z pięcioma żelaznymi piętrowymi łóżkami. Na dolnych łóżkach spali kierowcy oraz dowódcy zmian, natomiast na górnych pozostali strażacy. Alarm ogłaszany był poprzez ręczny dzwonek znajdujący się na korytarzu. W budynku po magazynie lnu i pakuł powstały garaże strażackie.

Jednostka dysponowała dwoma samochodami z wojskowego demobilu, przebudowanymi na pożarnicze, oraz wojskowym samochodem dostawczym ZIS 5 z drewnianą kabiną, zaadaptowanym na samochód wężowy. Do 1953 r. jednostka finansowana była przez miejską radę narodową. Dodatkowo, zatrudnieni strażacy w dni targowe pobierali opłaty od rolników, a zgromadzone pieniądze przeznaczano na zakup drobnego sprzętu pożarniczego i potrzeby socjalno-bytowe. Terenem działania pogotowia był obszar ówczesnego powiatu (obecny powiat oraz miasto i gmina Lipsk).

1 stycznia 1960 r. pogotowie przemianowano na Zawodową Straż Pożarną ze stanem osobowym osiemnastu strażaków w podziale bojowym i trzech funkcjonariuszy korpusu technicznego pożarnictwa w komendzie. W latach 1961–1962 rozbudowano strażnicę, a w miejsce drewnianej wspinalni wybudowano murowaną. Po przeniesieniu siedziby z ulicy Gęsiej komendantem straży został Michał Żegajło, który funkcję tę pełnił do 1954 r. Po nim komendantem został asp. Sergiusz Żuk, zaś jego zastępcą Bronisław Czarnecki. Dowódcami zmian w tym czasie byli Witali Jackiewicz i Jan Kucharewicz.

Na początku lat sześćdziesiątych, po odejściu Sergiusza Żuka na rentę, komendantem został Alfred Malanowski. Dzięki jego staraniom straż w Sokółce otrzymała samochód gaśniczy marki Star 20 wraz z motopompą M 800. Po jakimś czasie komenda wzbogaciła się o drugi samochód tej samej marki ze zbiornikiem na wodę o pojemności 500 litrów. W tym czasie zastępcą komendanta straży został Stanisław Szoda.

Ponieważ sprzętu przybywało zaistniała potrzeba rozbudowy budynku garażowego. Komendant Malanowski otrzymał zezwolenie ówczesnych władz na przebudowę budynku w ramach remontu kapitalnego. Wybudowano wtedy suszarnię na węże oraz dobudowano jedną kondygnację nad garażami. W nowych pomieszczeniach znalazły się: dwie sypialnie dla strażaków, świetlica, kuchnia, łazienka oraz pomieszczenie dla dyspozytora, w którym zainstalowano nową radiostację. Wszystkie prace budowlane zostały wykonane przez strażaków. Starą sypialnię strażaków zaadaptowano na mieszkanie służbowe Stanisława Szody. Po zakończeniu budowy założono centralne ogrzewanie, a plac komendy wyłożono trylinką.

W 1969 r. Komendant Wojewódzki Straży Pożarnych do pracy w komendzie w Sokółce skierował ppor. Czesława Popielarza, który został zastępcą komendanta. W lutym 1971 r. komendant Malanowski został przeniesiony do Augustowa, ppor. Czesław Popielarz do CPN w Buchwałowie, a komendantem w Sokółce został kpt. Stanisław Wierzchucki, który pełnił tę funkcję do 1974 r. W latach 1974–1987 r. sokólskiej straży przewodził ppłk Stanisław Szoda, a w latach 1987 - 2017 komendantem był st. bryg. Wacław Greś.

Od powołania Państwowej Straży Pożarnej 1 lipca 1992 r. zwiększył się teren działania Komendy Rejonowej PSP w Sokółce, który obejmował piętnaście gmin. Komendzie tej podlegały trzy Jednostki Ratowniczo-Gaśnicze: w Sokółce, Dąbrowie Białostockiej i Mońkach. W wyniku reformy administracyjnej w styczniu 1999 r. utworzono powiat sokólski składający się z dziesięciu gmin. W tym samym roku, dzięki staraniom obecnego komendanta powiatowego oraz byłego Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w Białymstoku st. bryg. Edwarda Stachurskiego, udało się rozpocząć budowy strażnicy w Sokółce, finansowaną z budżetu centralnego. Nowy obiekt posiada pięć przejazdowych boksów garażowych oraz

pełne zaplecze administracyjno-socjalne. Zorganizowano też tam nowoczesne powiatowe stanowisko kierowania oraz wydzielono pokój pracy sztabu na wypadek dużych zdarzeń i sytuacji kryzysowych. Uroczyste otwarcie strażnicy, podczas którego JRG otrzymała nowy samochód gaśniczy GBA 2,5/24, odbyło się 6 grudnia 2001 r.

Wykaz dotychczasowych komendantów.

płk. poż. Józef Nazarko – 1947 - 1950
Michał Żegajło –  1950 - 1954 r.
asp. Sergiusz Żuk – 1954 – 1960 r. (prawdopodobnie)
Alfred Malanowski –  1960 - 1971 r.
kpt. Stanisław Wierzchucki – 1971 – 1974 r.
ppłk Stanisław Szoda – 1974 – 1987 r.
st. bryg. Wacław Greś – 1987 - 2017 r.
st. bryg. Dariusz Wojtecki - 2017 – do chwili obecnej.