Ada Elektorowicz (1910-1994)
- urodziła się 24 lipca 1910 roku w Kosowie, woj. stanisławowskie. Szkoły - powszechną i liceum ogólnokształcące - ukończyła we Lwowie. Równieź studia muzyczne odbyła we Lwowskim Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego, gdzie złożyła w 1927 roku egzamin państwowy; rok kolejny przyniósł złoty dyplom tej znanej uczelni, zaś 1932 rok zamknął pełny cykl studiów koncertowych.
Od 1928 roku zatrudniona w charakterze nauczycielki gry na fortepianie na kursie niższym i średnim, od 1932 roku została asystentką kursów wyższych.
W latach 1940-1941 pracowała w Lwowskich Szkołach Muzycznych przy Konserwatorium w charakterze nauczycielki oraz akompaniatorki.
Lata okupacji niemieckiej przebyła we Lwowie, w miarę możliwości wykonując zawód nauczyciela i akompaniatora; w dniu 7 marca 1944 roku została aresztowana przez Gestapo i uwięziona - najpierw we Lwowie, w więzieniu przy ulicy Łąckiego, następnie deportowana do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, gdzie pozostała do końca wojny. Po zakończeniu działań wojennych przeniosła się z rodziną ze Lwowa do Gliwic, a następnie do Katowic, gdzie pracowała od września 1946 roku do 1947 roku w Państwowym Teatrze im. Stanisława Wyspiańskiego, jako pianistka.
Od 1948 roku podjęła obowiązki pedagogiczne w Niższej i Średniej Szkole Muzycznej im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach.
Wielkiej klasy Człowiek, Pedagog, Wychowawca - była znanym autorytetem w środowisku muzycznym. Z jej klasy fortepianu wyszedł artysta światowej renomy - Józef Stompel, pianistka Filharmonii Śląskiej - Magdalena Kubzda-Zasada, dyrektor Szkoły „Karłowicza”, kompozytor - Stanisław Kotyczka, kompozytor - Czesław Grabowski; wszyscy zaś jej wychowankowie zachowują w pamięci obraz Nauczycielki doświadczonej, niespotykanego dziś ducha żarliwości i emocjonalizmu.
Zmarła za granicą, 28 kwietnia 1994 roku.