Instytut Łączności

Późnym wieczorem dotarliśmy w miejsce urocze i urokliwe – dookoła lasy i jeziora. Cisza i spokój. W eterze, tym „komórkowym” – także. Biała plama zasięgowa i pokryciowa w jednym i to w kolorze RAL 9016. Nasze telefony (i nie tylko nasze) pożerały baterie w tempie zawrotnym wciąż wskazując na ZERO kresek.

Problem zatem jest. Nie bagatelny, czego dowodem jest fakt, że na spotkaniu zjawiło się ponad 100 osób! Spotkanie wiejskie obejmowało wiele punktów (w tym tak mało przyjemnych jak podatki), ale zaczęliśmy od kwestii zgoła innej. Drażliwej, ale i arcyważnej. Czyli właśnie budowy nowej stacji bazowej. Wszyscy mieszkańcy, jak jeden mąż, zgodnie i chóralnie twierdzą, że problem z zasięgiem jest, dodzwonić się nie sposób, a o korzystaniu z internetu mowy nie ma w ogóle.

Wszyscy też jednogłośnie twierdzą, że nie są przeciwni nowoczesnym technologiom i budowie stacji bazowych tak co do zasady, ale… No właśnie ale! Tu właściwie zgodność mieszkańców się kończy, a zaczyna się podział. Społeczność lokalna jest stacją bazową podzielona. Klasyk poniekąd, zgodnie z zasadą NIMB (Not In My Backyard). Każdy chce dobrego zasięgu, ale nikt nie chce stacji bazowej widzieć za oknem. W ostatnim czasie miało nawet miejsce bardzo przykre wydarzenie: w istniejącej dziurze zasięgowej nie było możliwości wezwania pomocy medycznej do osoby, która zasłabła.

I faktycznie utworzyły i dość mocno okopały się dwa stronnictwa. Jedno zrzeszające tych, którzy chcą dobrego zasięgu i budowa stacji bazowej w przedmiotowej lokalizacji im nie przeszkadza bo to nie ich najbliższe sąsiedztwo. I drugie, do którego należą ci, którzy też chcą dobrego zasięgu, ale jednocześnie protestują przeciwko budowie, bo stacja bazowa o wysokości blisko 60 m znajdowałaby się w odległości około 120 m od ich domów. W tej sytuacji jedyne co mogliśmy zrobić to wyjaśnić zasady planowania stacji bazowych i zapewnić, że wybór lokalizacji jest zawsze optymalizowany i poprzedzony starannymi wyliczeniami. Brak optymalizacji będzie skutkował tym, że nadal planowana stacja bazowa nie pozwoli na zlikwidowanie białej plamy, a w efekcie należy spodziewać się budowy kolejnej stacji bazowej.

Padły też klasyczne zarzuty, że pole elektromagnetyczne w Polsce jest poza kontrolą, nie ma regulacji określających limity, że nikt niczego nie mierzy, a jak mierzy to stacje mają „skręcone moce”, że nie ma dostępu do wyników. W tym momencie cały na biało i w aureoli chwały wjechał system SI2PEM. I to właściwie była odpowiedź na wszystkie te i dalsze wątpliwości mieszkańców z tej kategorii. Niestety nie mieliśmy możliwości zaprezentowania funkcjonalności systemu SI2PEM na żywo. Z prostego powodu – brak zasięgu, brak internetu. A w tle konsternacja mieszkańców.

Po blisko dwóch godzinach ożywionej, acz bardzo grzecznej i spokojnej dyskusji, dobrnęliśmy do finału. Pożegnaliśmy mieszkańców zostawiając Ich z solidną porcją merytorycznej wiedzy i linkiem do systemu SI2PEM. Z zaciekawieniem będziemy śledzili losy białej dziury zasięgowej w Chojniczkach. SI2PEM prawdę nam powie.

Autor: Rafał Pawlak, kierownik Zakładu Badań Systemów i Urządzeń, Instytut Łączności - PIB

Projekt finansowany ze środków Ministerstwa Cyfryzacji. Publikacja wyraża jedynie poglądy autora/ów i nie może być utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Cyfryzacji.