Powiatowa Stacja Sanitarno-
Epidemiologiczna w Koszalinie

W przestrzeni publicznej coraz częściej pojawiają się obiekty małej architektury wodnej wykorzystujące m.in. solankę, określane jako „mikrotężnie” lub „tężnie miejskie”. W związku ze wzrostem zainteresowania tego rodzaju instalacjami przy braku szczegółowych uregulowań prawnych dotyczących zasad ich funkcjonowania, powołano Zespół Ekspertów ds. bezpieczeństwa sanitarnego obiektów małej architektury wodnej, którego zadaniem było wydanie jednolitych rekomendacji dotyczących zasad ich bezpiecznego funkcjonowania.

W ramach prowadzonych prac opracowano zalecenia skierowane do właścicieli i zarządców obiektów, obejmujące m.in.:

• wytyczne dotyczące etapu projektowania,
• zalecenia związane z bieżącym utrzymaniem obiektów,
• działania podejmowane przed uruchomieniem instalacji,
• zasady postępowania podczas eksploatacji,
• czynności wykonywane po zakończeniu użytkowania obiektów działających sezonowo.

Przygotowano również materiały informacyjno-edukacyjne dla użytkowników oraz wzorcowy regulamin korzystania z obiektów z rekomendacją jego wdrażania przez właścicieli i zarządców.

W opracowanych dokumentach przyjęto klasyfikację tych obiektów jako „obiekty małej architektury wodnej z użyciem m. in. solanki”. Za takie obiekty uznaje się urządzenia lub konstrukcje będące elementem małej architektury, zlokalizowane najczęściej na terenach rekreacyjnych, w parkach, na skwerach, osiedlach lub wewnątrz budynków, które poprzez rozbijanie spływającej solanki na drobne krople w kontakcie ze złożem lub elementami konstrukcyjnymi wytwarzają aerozol solankowy, pełniąc funkcję rekreacyjną i dekoracyjną.

Należy podkreślić, że pomimo podobieństwa wizualnego tężni uzdrowiskowych, obiekty te:

• nie stanowią urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego w rozumieniu obowiązujących przepisów,
• nie spełniają wymagań przewidzianych dla zakładów i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego,
• funkcjonują poza systemem uzdrowiskowym i nie podlegają analogicznemu nadzorowi.

W praktyce należy je traktować jako elementy małej architektury pełniące przede wszystkim funkcję rekreacyjno-dekoracyjną. Z tego względu szczególnie istotne jest, aby informacje kierowane do użytkowników nie sugerowały właściwości leczniczych, porównywalnych z działaniem tężni uzdrowiskowych funkcjonujących w ramach odrębnych regulacji prawnych i objętych stałym nadzorem.

W przypadku planowania tego typu inwestycji zaleca się uwzględnienie rekomendacji GIS związanych z właściwą eksploatacją i utrzymaniem sanitarnym obiektów.

Przedstawione materiały mają charakter pomocniczy i stanowią zbiór dobrych praktyk służących zapewnieniu bezpieczeństwa sanitarnego obiektów małej architektury wodnej z użyciem m. in. solanki. Nie są one źródłem powszechnie obowiązującego prawa.