W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

Szczepienia

Informacje o szczepieniach

Szczepienia ochronne to skuteczna i bezpieczna metoda zapobiegania chorobom zakaźnym na każdym etapie życia oraz najbardziej ekonomicznie opłacalna interwencja medyczna. Szczepienia są niezbędne do podtrzymania zdrowia – bez względu na wiek i płeć szczepionego.

Dzieci, zwłaszcza te najmłodsze, poniżej 2 roku życia, stanowią grupę podwyższonego ryzyka poważnych zakażeń wirusowych i bakteryjnych z powodu niedojrzałości układu odpornościowego. Dlatego ważne jest, aby zapewnić im jak najszerszą ochronę i zabezpieczyć je przed chorobami zakaźnymi poprzez szczepienia ochronne.

Wyróżnia się dwa efekty realizowanych szczepień ochronnych – jednostkowy i populacyjny. Indywidualną korzyścią szczepień ochronnych jest przede wszystkim zapobieganie chorobom (również śmiertelnym) oraz ich powikłaniom, a także profilaktyka wykluczenia z powodu choroby
i jej następstw.

Systematycznie prowadzone szczepienia ochronne przynoszą efekt populacyjny w postaci poprawy jakości życia rodzinnego i społecznego, zmniejszenia ryzyka epidemicznego szerzenia się chorób zakaźnych, oszczędności gospodarczych dla systemu opieki zdrowotnej, między innymi dzięki redukcji liczby wizyt lekarskich i zmniejszenia nakładów poniesionych na hospitalizację, a także dzięki eliminacji lub eradykacji schorzenia, przyczyniając się do zmiany sytuacji epidemiologicznej w zakresie chorób zakaźnych zarówno w danym kraju, jak i na świecie.

Skuteczne zapobieganie transmisji choroby wymaga zaszczepienia dużego odsetka w populacji. Dlatego wpływ szczepień na odporność zbiorowiskową należy uwzględniać przede wszystkim w analizach ekonomicznych, a także rozważaniach etycznych związanych ze szczepieniami.

Odsetek dzieci zaszczepionych w Polsce w zakresie szczepień obowiązkowych wynosi około 95% populacji, co skutecznie chroni nie tylko zaszczepionych, ale również osoby, które z powodu przeciwwskazań zdrowotnych nie mogły zostać poddane szczepieniu.

Ochrona zbiorowiskowa wynika z realizowanych programów szczepień w danej populacji i w zależności od rodzaju zastosowanych szczepionek może bardziej lub mniej skutecznie zapewnić odporność na daną chorobę zakaźną.

Odporność zbiorowiskową można uzyskać poprzez masowe szczepienie przeciwko tym czynnikom, dla których człowiek jest jedynym lub najważniejszym rezerwuarem zakażenia (np. odra, błonica). Natomiast niemożliwe jest wytworzenie odporności zbiorowiskowej na zakażenia, które nie są przenoszone z człowieka na człowieka (np. tężec, wścieklizna).

Odporność zbiorowiskowa wzrasta, gdy szczepienia ochronne wprowadza się we wczesnym okresie życia.

W ostatnich latach obserwuje się ponowny wzrost częstości występowania wielu chorób zakaźnych, także tych, przeciwko którym istnieją skuteczne szczepionki. Ponownym zagrożeniem stają się gruźlica, odra, krztusiec oraz inwazyjna choroba pneumokokowa czy meningokokowa. Przyczyny tych zjawisk są złożone i wynikają ze zmian cywilizacyjnych, między innymi dużej mobilności ludzi i ruchów migracyjnych, ale także podważania zaufania do szczepień i wynikającego z tego obniżania wskaźników ich realizacji.

Wakcynologia, czyli nauka o szczepieniach, rozwija się bardzo dynamicznie, korzystając przy tym
z zasad medycyny opartej na dowodach naukowych.

Dzisiejsze kontrowersje dotyczące szczepień ochronnych u dzieci, budzące wiele niepotrzebnych emocji społecznych, wymagają przede wszystkim rzetelnego wyjaśnienia niezrozumiałych kwestii za pomocą aktualnej wiedzy wynikającej z wiarygodnych faktów naukowych oraz z doświadczenia osób zajmujących się problematyką szczepień, a także rekomendacji zespołów ekspertów mających kompetencje do wyznaczania uzasadnionych naukowo kierunków profilaktyki chorób zakaźnych
u dzieci.


PIŚMIENNICTWO

1. Bednarek A., Bartkowiak-Emeryk M., Wysocki J. : Szczepienia ochronne w profilaktyce chorób zakaźnych u dzieci. Wydawnictwo PZWL, Warszawa 2018, 7-24.

 

Materiały

Dystrybucja i przechowywanie szczepionek
Po co szczepić?
Zaszczep się wiedzą
Program Szczepień Ochronnych

Program Szczepień Ochronnych popularnie nazywany Kalendarzem Szczepień, jest opracowywany każdego roku przez Główny Inspektorat Sanitarny. Zawiera wykaz obowiązkowych i zalecanych szczepień oraz zasady ich przeprowadzania. W niektórych przypadkach, np. z powodu opóźnienia w realizacji szczepień ze względu na stan zdrowia pacjenta, powrotu dziecka z innego kraju, konieczne jest opracowanie indywidualnego kalendarza szczepień ustalanego przez lekarza dla dziecka.

  • Nie zaszczepienie dziecka zdrowego (bez przeciwwskazań do szczepień) naraża je na zachorowanie i ewentualne powikłania choroby zakaźnej,

  • Rodzice mogą zdecydować się na zastąpienie bezpłatnych szczepionek obowiązkowych szczepionkami wysoko skojarzonymi, które zapewniają mniej wkłuć, mniej wizyt, mniej stresu i bólu dla dziecka.

Szczepienia obowiązkowe są bezpłatne, finansowane z budżetu Ministerstwa Zdrowia.

Należą do nich szczepienia przeciw:

  1. gruźlicy
  2. wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (wzw B)
  3. błonicy
  4. tężcowi
  5. krztuścowi
  6. ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis)
  7. inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu B (Hib)
  8. odrze
  9. śwince
  10. różyczce
  11. Zakażeniom Streptococcus pneumoniae

Ospie wietrznej (w grupach ryzyka).

Szczepienia obowiązkowe są realizowane do 19 roku życia oraz u osób dorosłych szczególnie narażonych (np. studentów medycyny).

 

 

Do szczepień zalecanych, za które muszą zapłacić rodzice/osoby zainteresowane szczepieniem, należą szczepionki przeciw: wirusowemu zapaleniu wątroby typu A , wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (osoby narażone na zakażenie), ospie wietrznej, grypie, rotawirusom, pneumokokom (dla urodzonych przed 1 stycznia 2017), meningokokom, ludzkiemu wirusowi brodawczaka (HPV), kleszczowemu zapaleniu mózgu, cholerze, durowi brzusznemu, wściekliźnie, żółtej gorączce.

 

Materiały

Szczepienia info
Szczepionka przeciw COVID-19
Lista dostępnych szczepionek
Szczepienia dla podróżujących

https://szczepieniadlapodrozujacych.pl/

 

https://medycynatropikalna.pl/

 

CERTYFIKOWANE OŚRODKI MEDYCYNY PODRÓŻY NA TERENIE WOJ. PODKARPACKIEGO

Lp

 

Województwo

Powiat

Nazwa Placówki

Kontakt (adres i telefon)

1.

podkarpackie

mielecki

NZOZ VITAL

39-300 Mielec
ul. Warneńczyka 7/1A
tel. 17 780 07 77

 

2.

podkarpackie

Przemyśl

Centrum Medyczne PRAKTYKA

Centrum Medycyny Podróży w Przemyślu

37-700 Przemyśl
ul. Jasińskiego 3
tel. 602 606 140

 

3

podkarpackie

przemyski

Centrum Medyczne PRAKTYKA

Centrum Medycyny Podróży w Stubnie

37-723 Stubno 69b

tel. 602 606 140

 

 

4.

podkarpackie

Rzeszów

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy

35-078 Rzeszów,
ul. Hetmańska 120
tel. 17 854 69 82

 

5.

podkarpackie

Rzeszów

Centrum Medyczne HOLIMEDICA

 

35-317 Rzeszów
ul. Jana Pawła 181/104
733 121 413

6.

podkarpackie

Rzeszów

Centrum Medyczne MEDYK

 

35-326 Rzeszów

al. T. Rejtana 53

tel. 17 855 20 00

      17 865 20 02

 

7.

podkarpackie

sanocki

Ośrodek Leczniczo-Rehabilitacyjny
i Medycyny Pracy

„Nafta-Med.” Sp. z o. o.

38-500 Sanok
ul. Daszyńskiego 20a
tel. 13 465 23 56

 

8.

podkarpackie

Tarnobrzeg

NZOZ Centrum Medyczne SBB

39-400 Tarnobrzeg
ul. 1 Maja 1
tel. 15 641 50 00

Niepożądany Odczyn Poszczepienny (NOP)

Niepożądany Odczyn Poszczepienny (NOP) to niepożądany objaw chorobowy pozostający w związku czasowym z wykonanym szczepieniem ochronnym.

System nadzoru nad NOP w Polsce regulują:

Obowiązek zgłaszania NOP

Lekarz ma obowiązek zgłaszania podejrzenia/rozpoznania NOP do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca wystąpienia odczynu.

Sposób zgłaszania NOP

Lekarz lub felczer, który rozpoznaje niepożądany odczyn poszczepienny lub podejrzewa jego wystąpienie, wypełnia formularz zgłoszenia i przekazuje zgłoszenie państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu dla miejsca powzięcia podejrzenia wystąpienia odczynu poszczepiennego.

Wzory formularzy zgłoszeń NOP zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania:

- Formularz zgłoszenia niepożądanego odczynu po szczepieniu BCG

- Formularz zgłoszenia niepożądanego odczynu po szczepieniu innym niż BCG

Rodzaje NOP

Ze względu na stopień nasilenia objawów NOP wyróżniono odczyny łagodne, poważne i ciężkie.

  • Łagodny odczyn poszczepienny – nie ma szczególnie dużego nasilenia, a charakteryzuje się występowaniem miejscowego obrzęku kończyny, silnego miejscowego zaczerwienienia, gorączki

  • Poważny odczyn poszczepienny – charakteryzuje się dużym nasileniem objawów, ale nie wymaga hospitalizacji w celu ratowania życia, nie prowadzi do trwałego uszczerbku zdrowia i nie stanowi zagrożenia dla życia

  • Ciężki odczyn poszczepienny – jest to odczyn zagrażający życiu i wymagający hospitalizacji w celu ratowania życia, może prowadzić do trwałego uszczerbku zdrowia lub taki, którego wynikiem jest zgon.

Jeżeli lekarz podejrzewa, że inne zdarzenie, nie wymienione w rozporządzeniu, miało związek ze szczepieniem wówczas powinien je zgłosić i zostanie ono również poddane analizie.

Ważnym elementem zgłaszania NOP jest szybkość zgłoszenia zdarzenia do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Wystąpienie większej liczby NOP w tym samym czasie, wywołanych tym samym preparatem szczepionkowym może być podstawą do wstrzymania szczepień daną serią szczepionki.

{"register":{"columns":[]}}