WYSTAWA „POLSCY BADACZE SYBERII”

Zdjęcie przedstawia salę lekcyjną lub wykładową, w której odbywa się spotkanie edukacyjne na temat polskich badaczy Syberii.
Na zdjęciu widać prelegenta prowadzącego prezentację dla grupy uczniów siedzących przy szkolnych ławkach.
W sali znajdują się tablice informacyjne z wystawą poświęconą polskim badaczom Syberii, zawierające zarówno polskie, jak i rosyjskie napisy.
Pomieszczenie jest wyposażone w typowe meble szkolne, w tym stoliki uczniowskie oraz krzesła.
Atmosfera wskazuje na wydarzenie o charakterze historycznym lub edukacyjnym, zorganizowane w przestrzeni szkolnej w Kowalu.

W auli naszej szkoły od stycznia do kwietnia br. można oglądać wystawę pn. „POLSCY BADACZE SYBERII”. Została ona przygotowana przez pracowników Polskiej Akademii Nauk i była prezentowana w rozlicznych miastach Polski i Rosji, bo opisy zdjęć i dokumentów wydrukowane są po polsku i rosyjsku. Ta ciekawa ekspozycja przedstawia polskich zesłańców, którzy wnieśli swoją pasję poznawczą w eksplorowanie i opisanie zarówno dziewiczej przyrody syberyjskiej, jak i mieszkających tam tubylczych ludów, takich jak Ajnowie, Tunguzi, Gilakowie, Buraci, Jakuci etc. Dla Polaków Syberia kojarzy się przede wszystkim z przymusowymi zsyłkami, katorgą polskich powstańców i ludności cywilnej, których deportowano „na nieludzką ziemię” przez urzędników carskiej Rosji, ale też w czasach Związku Radzieckiego. Polscy zesłańcy wnieśli swój wielki wkład w poznawanie tej dzikiej krainy, jej rozwój związany z gospodarką, nauka i kulturą. Złotymi zgłoskami zapisali się tacy uczeni i artyści jak choćby: Benedykt Dybowski, Jan Czerski, Aleksander Czekanowski, Bronisław Piłsudski, Wacław Sieroszewski Antoni Ferdynand Ossendowski. Na Syberię za działalność antyrosyjską zesłani byli także mieszkańcy z naszych okolic, np. Konstanty Wolicki z Kowala (1805-1863), Ignacy Orpiszewski z Kłóbki (1811-1885), Gustaw Zieliński ze Skępego (1809-1881), czy Narcyz Celiński z Lutoborza (1820-1866). Właśnie w bieżącym roku mija 160 rocznica śmierci tego ostatniego zesłańca, który był uczestnikiem powstania styczniowego oraz jednym z przywódców powstania zabajkalskiego, którego skazano na śmierć przez rozstrzelanie. W roku ubiegłym w kościele parafialnym w Kłóbce wmurowano tablicę upamiętniająca tego bohatera, a w lipcu bieżącego roku planowane jest odsłonięcie obelisku ku jego czci w rodzinnym Lutoborzu. Do zwiedzenie wystawy zaproszeni zostali uczniowie naszej szkoły oraz okolicznych szkół podstawowych, a także przedstawiciele lokalnych społeczności: kowalskich seniorów czy pensjonariuszy DPS w Kowalu. Po wystawie zwiedzających oprowadzał i o syberyjskich losach Polaków opowiadał Arkadiusz Ciechalski.

Zdjęcia (3)

Na zdjęciu uchwycono moment lekcji lub prelekcji w sali szkolnej, w której odbywa się wystawa edukacyjna dotycząca Adama Mickiewicza.
Charakter wydarzenia: W sali zorganizowano wystawę informacyjną z planszami edukacyjnymi, przy których prowadzący opowiada uczniom o postaci Adama Mickiewicza.
Otoczenie: Uczestnicy znajdują się w typowej sali lekcyjnej wyposażonej w stoliki i krzesła szkolne (m.in. popularne modele typu ""Lolek"").
Edukacja: Treści na planszach koncentrują się na sylwetce poety, co wskazuje na lekcję języka polskiego lub zajęcia o charakterze historyczno-literackim.
Atmosfera: Jest to spotkanie edukacyjne, w którym młodzież słucha wykładu w otoczeniu materiałów wizualnych poszerzających wiedzę o literaturze.

Ta tablica przedstawia postać Józefa Szczepana Kowalewskiego (1801–1878) – wybitnego polskiego orientalisty, filologa i jednego z twórców nowoczesnej mongolistyki.
Z treści i układu graficznego można wywnioskować kilka kluczowych faktów o jego życiu i pracy, które upamiętnia ta wystawa:
Kim był Józef Szczepan Kowalewski?
Pionier mongolistyki: Był jednym z pierwszych Europejczyków, którzy naukowo zajęli się językiem i kulturą Mongolii. Jego najważniejszym dziełem jest ogromny, trójjęzyczny Słownik mongolsko-rosyjsko-francuski, który przez dekady był podstawowym narzędziem dla badaczy Azji Środkowej.
Zesłanie i kariera w Rosji: Jako student Uniwersytetu Wileńskiego należał do Towarzystwa Filomatów (podobnie jak Adam Mickiewicz). Za tę działalność został zesłany do Kazania. Tam jednak rozwinął swój talent, zostając profesorem na tamtejszym uniwersytecie i zakładając katedrę mongolistyki.
Co widać na tablicy?
Portrety: W górnej części widnieje portret Kowalewskiego w starszym wieku, a niżej (w centrum) prawdopodobnie w okresie jego największej aktywności badawczej.
Dziennik z podróży: Widoczna jest strona tytułowa ""Dziennika"", który prowadził podczas swoich wypraw na Syberię, do Mongolii i Chin w latach 1828–1833.
Szkice i rękopisy: Dolna część tablicy zawiera reprodukcje jego odręcznych notatek, rysunków architektury mongolskiej, przedmiotów codziennego użytku oraz alfabetu mongolskiego. Pokazują one, jak skrupulatnie dokumentował on kulturę, którą badał.
Wielojęzyczność: Nagłówki są w języku polskim i rosyjskim, co odzwierciedla polskie pochodzenie uczonego oraz fakt, że większość swoich prac naukowych publikował w Imperium Rosyjskim, gdzie pracował.
To cenne wspomnienie o człowieku, który budował mosty między kulturą europejską a dalekowschodnią, a jego prace do dziś są cenione przez naukowców na całym świecie.