Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

Dróżniczówki pełniły podwójną funkcję – z jednej strony były miejscem pracy o charakterze administracyjnym, z drugiej, zwłaszcza przy mniej uczęszczanych drogach, były domem dróżnika i jego rodziny. W pobliżu budynku było miejsce na przechowywanie podstawowych narzędzi oraz materiałów potrzebnych do utrzymania drogi, takich jak kruszywo czy smoła. Zawód dróżnika często był dziedziczny, dlatego dróżniczówki zazwyczaj przechodziły z pokolenia na pokolenie. 

Ze względu na położenie w pobliżu ważnych skrzyżowań i bezpośrednio przy drogach, budynki te służyły także podróżnym. Można było w nich odpocząć, zaczerpnąć wody, napoić konie czy uzyskać innego typu pomoc.

Na budowie dróżniczówek z reguły nie oszczędzano. Najczęściej wznoszono je z cegły, co w tamtych czasach było nie lada luksusem, rzadziej wykorzystywano drewno. Z biegiem lat budynki te elektryfikowano. Ich powierzchnia użytkowa wynosiła zazwyczaj od 50 do 90 mkw. i zamieszkiwana była przez jedną lub dwie rodziny. 

Z biegiem lat oraz zmianami polityczno-gospodarczymi dróżniczówki stopniowo traciły swoje strategiczne znaczenie. Wiele z nich nadal stoi przy drogach publicznych, jednak tylko nieliczni pamiętają o ich pierwotnej funkcji. 

Podczas reformy drogowej w latach 70. XX wieku większość tych budynków przekazano pod zarząd władz lokalnych. Z czasem trafiały one także w ręce prywatnych właścicieli, przeważnie dotychczasowych mieszkańców, lub instytucji państwowych. Niestety część dróżniczówek bezpowrotnie zniknęła z drogowego krajobrazu naszego kraju, ustępując miejsca nowej zabudowie, takiej jak domy, centra handlowe czy stacje benzynowe. 

Na szczęście wciąż istnieją miejsca, w których można podziwiać te wyjątkowe świadectwa historii polskiego drogownictwa.