Główny Inspektorat
Sanitarny

Aktualne zalecenia w przypadku podróży do krajów endemicznych dostępne są w komunikacie Komitetu ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dotyczącymi międzynarodowego szerzenia się wirusa polio  

Co to jest poliomyelitis

• Poliomyelitis jest wysoce zakaźną chorobą wywoływaną przez trzy typy poliowirusów należących do enterowirusów,
• zachorować może każdy, kto nie był zaszczepiony, niezależnie od wieku, jednakajwiększy odsetek zachorowań dotyczy dzieci poniżej 5 roku życia. Zakażenie przenosi się drogą pokarmową i kropelkową przez kontakt z osobą zakażoną, przedmioty skażone jej wydzielinami (pochodzącymi z gardła albo zanieczyszczone kałem) oraz przez pokarm lub wodę zanieczyszczoną ściekami skażonymi wirusem,
• objawy poliomyelitis są zróżnicowane - możliwe jest bezobjawowe nosicielstwo, ale chorobie mogą towarzyszyć też objawy nieswoiste (ból głowy, gorączka, sztywność karku czy bóle kończyn). Poliomyelitis może również przyjmować postać ciężkich zakażeń manifestujących się porażeniami wiotkimi. Porażenia te są przeważnie niesymetryczne. Niedowłady są zwykle trwałe. U 10% osób choroba kończy się śmiercią,
• nie istnieje specyficzne leczenie poliomyelitis, dlatego też tak ważną rolę odgrywają szczepienia ochronne.

Sytuacja epidemiologiczna i ocena ryzyka WHO oraz ECDC:

• W dniu 5 maja 2014 r. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) określiła rozprzestrzenianie dzikiego wirusa polio jako zagrożenie zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym (PHEIC) – stan ten podtrzymywany jest do chwili obecnej,
• region europejski WHO, w tym UE/EOG, pozostaje wolny od polio od 2002 r.,
• w Polsce ostatni przypadek poliomyelitis wywołany dzikim szczepem wirusa miał miejsce 1984 r.,
• we wszystkich krajach UE/EOG są używane inaktywowane szczepionki przeciwko polio,
• dopóki w krajach europejskich istnieją grupy ludności niezaszczepione lub niedostatecznie zaszczepione, a poliomyelitis nie jest wyeliminowany na całym świecie, nadal istnieje ryzyko ponownego wprowadzenia wirusa do Europy. Na sytuację mają wpływ kryzysy humanitarne w różnych częściach świata i niepowodzenia programów szczepień.

Zalecenia dla podróżujących

Przed podróżą

W celu uzyskania informacji o zagrożeniach, w tym poliomyelitis, występujących w różnych krajach należy przed wyjazdem skontaktować się z lekarzem medycyny podróży lub lekarzem medycyny tropikalnej, najlepiej nie później niż 6 – 8 tyg. przed planowaną podróżą. Pozwoli to na przyjęcie zalecanej przez lekarza profilaktyki.

Podczas pobytu

Podczas pobytu w krajach endemicznych dla poliomyelitis, należy pamiętać o zachowaniu następujących ogólnych zasad, które pozwolą zminimalizować szanse zachorowania na choroby zakaźne:

• stosować zasady higieny osobistej. Myć ręce przed przygotowaniem i spożyciem posiłków oraz po korzystaniu z toalet,
• myć owoce i warzywa niezanieczyszczoną wodą,
• spożywać posiłki poddane obróbce termicznej, spożywane produkty mleczne powinny być pasteryzowanie. Nie spożywać: surowych produktów, mięsa pochodzącego od dzikich gatunków zwierząt, potraw z ulicznych straganów,
• pić napoje fabrycznie zamknięte lub przegotowaną wodę,
• nie pić wody z kranu, ani nie stosować kostek lodu zrobionych na jej bazie (również w sorbetach),
• unikać: kontaktu z chorymi osobami, dotykania rękoma ust, nosa i oczu, 
• unikać dotykania zwierząt,
• w razie wystąpienia objawów chorobowych w trakcie pobytu należy natychmiast poprosić o pomoc lekarską.

Po powrocie

W przypadku wystąpienia niepokojących objawów chorobowych po powrocie z ww. rejonów należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, informując o przebytej podróży.

Informacje dotyczące bezpieczeństwa w czasie podróży znajdują się na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych "Odyseusz" oraz "Informacja dla podróżujących", a także w aplikacji mObywatel.Informacja opracowana na podstawie aktualnych serwisów WHO i ECDC.