„Abbandonata”, znana również jako „Laure Davoust”, to wyjątkowa francuska róża pnąca wyhodowana przez Jeana Laffaya i wprowadzona do uprawy w 1834 roku. Choć oficjalnie zalicza się ją do dawnych mieszańców Rosa multiflora, jej dokładne pochodzenie pozostaje genetyczną zagadką. Hodowca nie pozostawił precyzyjnych notatek, a nietypowy zapach i pąki sprawiają, że współcześni eksperci podejrzewają w jej żyłach domieszkę egzotycznych róż piżmowych.

Odmiana ta przez dziesięciolecia była uznawana za bezpowrotnie utraconą. Miłośnicy róż odnajdywali jej gigantyczne, zdziczałe krzewy w starych, zarośniętych ogrodach i na cmentarzach we Włoszech. Ponieważ nikt nie pamiętał jej oryginalnej nazwy, zyskała włoskie miano „Abbandonata”, czyli Porzucona.

Odmiana tworzy niezwykle długie, giętkie i niemal pozbawione kolców pędy, osiągające nawet 5–6 metrów. W XIX wieku zyskała status idealnego ramblera, ponieważ jej wiotkość pozwala jej bez problemu owijać się wokół pni i wspinać na korony starych drzew owocowych. Róża kwitnie tylko raz w sezonie, lecz niezwykle długo i obficie. Na przełomie czerwca i lipca obsypuje się kaskadami drobnych, rozetowych kwiatów, tworząc efekt trójwymiarowego, cieniowanego dywanu. Dzieje się tak, ponieważ kwiaty na tej samej gałązce rozwijają się stopniowo i drastycznie zmieniają barwę – od intensywnego różu w pąku, przez liliowe odcienie, aż po czystą biel po rozwinięciu. W pełni rozkwitu ukazują charakterystyczne zielone oczko i roztaczają delikatny, lekko piżmowy zapach. Roślina preferuje stanowiska zaciszne, ale toleruje również lekki półcień, dzięki czemu doskonale sprawdza się na pergolach, altanach, murach i historycznych podporach.

---

Fot.: rosarium.com.pl. Publikacja za zgodą autora