Powrót

Róża Duchesse de Montebello - Perłowa Dama Dworu

Łac.: Rosa Duchesse de Montebello

Kwietny dziedziniec

„Duchesse de Montebello” to cenna róża historyczna z 1824 roku, wyhodowana we Francji przez Jeana Laffaya.

Jej nazwa upamiętnia Louise-Antoinette de Guéhéneuc, księżną Montebello i żonę wybitnego marszałka Lannesa. Z postacią tej słynącej z urody arystokratki wiąże się intrygująca ciekawostka historyczna: po tragicznej śmierci męża na polu bitwy została ona damą dworu i najbliższą powierniczką drugiej żony Napoleona, cesarzowej Marii Ludwiki.

Krzew ten od stuleci zachwyca malarską dynamiką swoich barw. Filigranowe, okrągłe pąki po całkowitym rozkwicie ukazują delikatny, jasny, pastelowy róż płatków, który pod wpływem promieni słonecznych szlachetnie i powoli blednie. Tworzy wtedy chłodny, niezwykle wyrafinowany odcień czystej masy perłowej, który w XIX-wiecznym malarstwie romantycznym stał się uosobieniem skromności, delikatności oraz czystego wdzięku dworskiego. Z odmianą tą wiąże się też fascynujący sekret z historii sztuki botanicznej: eksperci zidentyfikowali, że „Duchesse de Montebello” to dokładnie ta sama róża, którą słynny Pierre-Joseph Redouté (nadworny malarz francuskich elit) uwiecznił na swojej ikonicznej rycinie pod nazwą Rosa Prolifera. Artysta uwiecznił ją ze względu na jej rzadką i widowiskową cechę – tendencję do tworzenia proliferacji, czyli wyrastania nowego, małego pąka wprost ze środka już rozwiniętego kwiatu.

 Po całkowitym rozkwicie delikatny, perłowy róż płatków urokliwie blednie pod wpływem słońca. Tworzy wtedy chłodny odcień masy perłowej, który w XIX-wiecznym malarstwie romantycznym stał się uosobieniem skromności i czystego wdzięku dworskiego. Co ciekawe, urok tej odmiany przetrwał stulecia, stając się współcześnie inspiracją dla luksusowych projektantów biżuterii, którzy odtwarzają jej regularny układ płatków w srebrnych kolekcjach.

Odmiana tworzy pełne, miseczkowate kwiaty, które roztaczają intensywny, słodki zapach z subtelną nutą owocową. Choć kwitnie tylko raz w sezonie – na początku lata – robi to niesamowicie długo i obficie. Krzew ma gęsty, rozłożysty pokrój o wiotkich, łukowato przewieszających się pędach, osiągający około 1–1,5 metra wysokości. W architekturze ogrodowej uchodzi za pozycję obowiązkową, co potwierdziło brytyjskie Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze, przyznając jej prestiżowe wyróżnienie Award of Garden Merit. Ze względu na swoją niezwykłą odporność, roślina doskonale znosi półcień, słabsze gleby oraz surowsze zimy z mrozami sięgającymi nawet -34°C.


Fot.: rosarium.com.pl. Publikacja za zgodą autora

{"register":{"columns":[]}}