„Souvenir du Docteur Jamain” to jedna z najbardziej poetyckich i melancholijnych róż epoki wiktoriańskiej, wprowadzona na rynek we Francji w 1865 roku przez wybitnego hodowcę François Lacharme. Jej nazwa – oznaczająca dosłownie „Pamiątkę po Doktorze Jamain” – kryje w sobie historię wielkiej, przyjacielskiej wdzięczności. Doktor Alexandre Jamain (1816–1862) był niezwykle szanowanym paryskim chirurgiem, a prywatnie pasjonatem botaniki, którego ojciec i brat zajmowali się hortikulturą. Gdy medyk zmarł nagle w młodym wieku, pogrążony w żalu Lacharme postanowił uwiecznić jego pamięć w roślinie o wyjątkowym charakterze: szlachetnej, subtelnej i niemal całkowicie pozbawionej kolców.

Róża ta stała się absolutną ikoną XIX-wiecznej dekadencji i estetyzmu w Anglii i Francji. Jej niezwykły, mroczny kolor fascynował ówczesnych artystów. Słynna angielska pisarka Vita Sackville-West, twórczyni legendarnych ogrodów w Sissinghurst Castle, uczyniła z tej odmiany centralny punkt swojej kolekcji. Pisała o niej, że posiada „głębokie, szlachetne wino wlane w ciężki aksamit” i uważała ją za najbardziej zmysłową różę świata.

Wokół tego krzewu narosła też urokliwa legenda związana z wiktoriańskim „językiem kwiatów” (floriografią) – w salonowym folklorze tamtej epoki głęboka, niemal czarna purpura tej odmiany była interpretowana jako symbol absolutnego, niezłomnego przywiązania oraz pamięci, która potrafi przetrwać najcięższą próbę czasu.

Kwiaty tej odmiany zachwycają głęboką barwą dojrzałego, bordowego wina z fioletowym oraz niemal czarnym nalotem. Rozwijają się z długich, ciemnych pąków w duże (ok. 8–10 cm), luźno wypełnione kielichy o aksamitnej teksturze. Zapach jest potężny, odurzający, o klasycznej nucie róż damasceńskich, uznawany przez ekspertów za jeden z najwspanialszych aromatów w świecie botaniki. Główna fala kwitnienia przypada na przełom czerwca i lipca, a pod koniec lata krzew powtarza proces, choć już z mniejszą intensywnością.

Tworzy krzew o długich, wiotkich pędach. Prowadzony bez podpór osiąga około 1,5 metra wysokości, jednak rozpięty na pergoli może być traktowany jako niewysoka róża pnąca (do 2,5–3 metrów). wyjątkowo mrozoodporna (znosi temperatury do -34°C) i toleruje uboższe gleby. Wymaga jedynie lekkiego cięcia korygującego po letnim kwitnieniu.

---

Fot.: rosarium.com.pl. Publikacja za zgodą autora