„Tuscany Superb” to jedna z najbardziej zjawiskowych róż historycznych z grupy Gallica. Została wprowadzona na rynek w Anglii w 1837 roku przez Thomasa Riversa, który wyselekcjonował ją jako doskonalszą siewkę starożytnej odmiany „Tuscany”. Thomas Rivers nie stworzył tej odmiany w wyniku skomplikowanego, laboratoryjnego krzyżowania. „Tuscany Superb” narodziła się w jego angielskiej szkółce jako absolutny przypadek. Rivers zauważył, że jedna z gałęzi zaczęła nagle produkować znacznie większe, mocniej wypełnione płatkami i silniej pachnące kwiaty o niespotykanym dotąd, niemal czarnym odcieniu. Odciął tę gałązkę, ukorzenił ją i w ten sposób uratował tę genialną anomalię natury dla przyszłych pokoleń ogrodników.

Prababka Tuscany Superb  była opisywana w angielskich zielnikach już w 1597 roku jako „Stara Aksamitna Róża” (The Old Velvet Rose). Oznacza to, że ta linia genetyczna ma ponad 400 lat i była doskonale znana w czasach elżbietańskich – historycy uważają, że to właśnie o tej mrocznej odmianie pisał w swoich dramatach William Shakespeare. Ze względu na swoje unikalne piękno, współcześnie krzew ten jest żywym eksponatem w słynnej kolekcji historycznej w Ogrodach Boboli we Florencji.

Prababka tej odmiany, czyli klasyczna „Tuscany”, była również uwielbiana przez francuską cesarzową Józefinę (żonę Napoleona Bonaparte) tak bardzo, że stała się powodem... oficjalnego złamania międzynarodowej blokady morskiej.

Na początku XIX wieku Francja i Wielka Brytania prowadziły ze sobą wyniszczającą wojnę, a brytyjska marynarka całkowicie odcięła francuskie porty od reszty świata. Mimo to cesarzowa Józefina regularnie zamawiała nowe sadzonki z londyńskiej szkółki botanicznej Lee and Kennedy. Miłość do tej mrocznej odmiany była tak wielka, że Brytyjska Admiralicja – z czystego szacunku dla ogrodniczej pasji cesarzowej – wydała specjalny list żelazny (dla statków przewożących róże. Okręty wojenne miały oficjalny rozkaz przepuszczania transportów z krzewami, dzięki czemu ta unikalna linia genetyczna przetrwała wojnę i mogła później dać początek naszej odmianie „Tuscany Superb”.

Półpełne, szeroko otwarte kwiaty zachwycają głęboką barwą, która pod wpływem słońca przechodzi od ciemnego karminu po fioletowobordowe, niemal czarne odcienie. Wysokie stężenie naturalnych barwników oraz zamszowa struktura płatków sprawiają, że idealnie pochłaniają one światło. Wywołuje to na żywo niesamowity efekt malarski zwany Chiaroscuro – dokładnie taki, jaki na swoich mrocznych obrazach stosował Caravaggio. Po pełnym rozwinięciu pąki ukazują koronę jaskrawych, złotożółtych pręcików. Ten błyszczący środek w sercu ciemnego kwiatu w wiktoriańskim „języku kwiatów” symbolizował głęboką namiętność oraz czyste serce skrywane pod dumną fasadą. Kwiaty roztaczają intensywny, tradycyjny zapach dawnych róż i pojawiają się niezwykle obficie raz w sezonie (na przełomie czerwca i lipca), a jesienią krzew zdobi masa ozdobnych, czerwonych owoców.

Tworzy silny, wyprostowany i lekko rozłożysty krzew, osiągający około 1,2–1,5 metra wysokości. Jest bardzo odporna na mróz, toleruje słabsze gleby oraz lekki półcień. Doskonale sprawdza się na rabatach, w swobodnych żywopłotach i ogrodach historycznych. Ponieważ większość kwiatów rozwija na starszych pędach, wymaga jedynie delikatnego cięcia po zakończeniu głównego kwitnienia.

---

Fot.: rosarium.com.pl. Publikacja za zgodą autora