Róża William Lobb - Gotycka elegancja i wiktoriański sekret
Łac.: Rosa William Lobb
„William Lobb”, znana w świecie botaniki również jako „Old Velvet Moss” (Stary Aksamitny Mech), to jedna z najbardziej dramatycznych wizualnie róż mchowych (Rosa centifolia muscosa), stworzona we Francji w 1855 roku przez legendarnego mistrza Jeana Laffaya. Swoją oficjalną nazwę zyskała na cześć słynnego wiktoriańskiego „łowcy roślin” – Williama Lobba, który ryzykując życiem w dżunglach Ameryki Południowej i na zboczach Andów, sprowadzał do Europy niesamowite botaniczne skarby. Krzew ten od samego początku stał się w Anglii żywym symbolem męskiej przygody, dalekich podróży i wielkich brytyjskich odkryć geograficznych.
Co ciekawe, w Paryżu hodowca sprzedawał ją pod zupełnie inną nazwą – „Duchesse d”Istrie” (Księżna Istrii), chcąc przypodobać się elitom i upamiętnić żonę słynnego marszałka Napoleona Bonaparte. Ta podwójna tożsamość sprawiła, że w XIX wieku krzew funkcjonował jednocześnie jako symbol męskiej przygody brytyjskich odkrywców oraz uosobienie francuskiego blichtru i napoleońskiej chwały.
Przez swój mroczny charakter odmiana ta szybko zyskała miano „róży gotyckiej”. Wiktoriańscy esteci uważali, że wygląda ona tak, jakby wykradła się z kart mrocznego, średniowiecznego romansu grozy. Wszystko za sprawą gęstego, zielono-brązowego „mchu” pokrywającego pąki i łodygi. Są to zmodyfikowane gruczoły, które po dotknięciu uwalniają intensywny, żywiczny zapach boru sosnowego, genialnie mieszający się ze słodkim aromatem płatków. Same kwiaty przypominają ciężki aksamit – na początku są głęboko purpurowo-fioletowe, ale pod koniec życia starzeją się do niesamowitych, metalicznych odcieni lila i srebrzystej szarości. Ten malarski dramatyzm sprawił, że w XX wieku stała się ona jedną z ukochanych odmian pisarki Vity Sackville-West w legendarnych ogrodach Sissinghurst Castle. Vita pisała, że jego dramatyczna, zmieniająca się barwa wnosi do kompozycji ogrodowych głębię, której nie potrafi dać żadna współczesna roślina.
Krzew rośnie bardzo silnie, osiągając 2–2,5 metra wysokości. Ze względu na długie, łukowato przewieszające się pędy wspaniale prezentuje się jako soliter lub niewielka róża pnąca przy podporach. Choć kwitnie tylko raz w sezonie – wczesnym latem – robi to niezwykle obficie i długo. Odmiana jest w pełni mrozoodporna i wyjątkowo żywotna, a swoje najbardziej nasycone, mistyczne barwy ukazuje na stanowiskach w pełni słonecznych.
Fot.: rosarium.com.pl. Publikacja za zgodą autora