Prace prezentowane na wystawach prowadzą widzów przez tradycję amerykańskiego ekspresjonizmu, europejskiego modernizmu oraz współczesnego malarstwa abstrakcyjnego wchodzącego w dialog z architekturą i przestrzenią wystawienniczą. Od wielkoformatowych płócien Julie Mehretu, przez monotypie Marii Jaremy, po monumentalną instalację Minh Lan Tran stworzoną specjalnie dla przestrzeni klatki schodowej muzeum.

Wszystkie trzy artystki tworzą w dialogu z tradycją abstrakcji, która przez dekady była zdominowana przez mężczyzn. W ich twórczości sztuka nie jest ilustracją rzeczywistości, lecz przestrzenią spotkania z odbiorcą i refleksji nad współczesnym światem.

Julie Mehretu i Maria Jarema – abstrakcja w dialogu z historią

Julie Mehretu (ur. w 1970 r.) to amerykańska artystka o polskich korzeniach i jedna z najbardziej wpływowych malarek swojego pokolenia. W swoich monumentalnych obrazach łączy gest malarski z historią i pamięcią miejsc. Często wykorzystuje motywy map, planów miast i przestrzeni konfliktów. Wystawę artystki zatytułowaną „Kairos/Wariacje duchologiczne” można oglądać do 30 sierpnia.

Prezentowana obok wystawa „Pęknięty modernizm” przypomina prace Marii Jaremy (1908-1958) – jednej z najważniejszych postaci polskiego modernizmu. Artystka była malarką, rzeźbiarką i współzałożycielką Grupy Krakowskiej oraz Teatru Cricot. Ekspozycja pokazuje jej eksperymenty z techniką monotypii i pozwala spojrzeć na jej twórczość w kontekście prac europejskich artystów, z którymi prowadziła twórczy dialog. Wystawa potrwa do 28 czerwca.

Obie wystawy są efektem współpracy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie z Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen oraz Lenbachhaus w Monachium.

Instalacja Minh Lan Tran – współczesna abstrakcja

Minh Lan Tran (ur. w 1997 r. w Hongkongu), reprezentująca najmłodsze pokolenie artystów, przygotowała dla Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie monumentalną instalację zbudowaną z dziewiętnastometrowego arkusza naturalnego lateksu. Praca, zawieszona w przestrzeni klatki schodowej, działa jak półprzezroczysta membrana reagująca na światło, ruch i grawitację.

W swojej twórczości artystka podejmuje refleksję nad relacją między materią, ciałem i energią, a także nad historią kolonialnej eksploatacji surowców naturalnych. Instalację można oglądać do 30 sierpnia.