Wygląd (zewnętrzny i na przekroju)

Ciecz

Kształt (zewnętrzny i na przekroju)

W zależności od kształtu naczynia, w którym się znajduje

Wielkość

W zależności od kształtu naczynia, w którym się znajduje

Barwa (zewnętrzna i na przekroju)

Od jasno do ciemnożółtej

Konsystencja, „wrażenie w dotyku”

Konsystencja płynu

Smak i zapach

Ostry w smaku, z lekką nutą goryczki. Słodkawo-kwaskowaty smak i charakterystyczny zapach lipy

Tradycja, pochodzenie oraz historia produktu rolnego, środka spożywczego lub napoju spirytusowego

Tradycja przygotowywania i spożywania lasowiackiego naparu lipowego, czyli naparu z kwiatów lipy na terenie Podkarpacia sięga wielu pokoleń. Produkt ten stanowił nieodłączny element diety mieszkańców regionu. Spożywano go zarówno na gorąco – w okresie zimowym jako napój rozgrzewający – jak i w postaci chłodnej herbatki w okresie letnim. Ze względu na powszechną dostępność surowca napar z lipy był alternatywą dla herbaty czarnej, której cena była wysoka.

Drzewo lipy w tradycji regionu miało również wymiar symboliczny. Przez lata sadzono je w gospodarstwach jako roślinę użytkową i jednocześnie obrzędową – upamiętniającą narodziny dziecka lub zawarcie małżeństwa. W kulturze ludowej była miejscem zgromadzeń wiejskich oraz lokalizacji przydrożnych kapliczek i figur. Według „Rocznika Dendrologicznego” (2005) król Władysław Jagiełło przed bitwą pod Grunwaldem uspokajał nerwy, pijąc herbatę z lipy.

Zwyczaj zbioru kwiatów lipy był przez lata powszechny wśród mieszkańców Dębicy i okolicznych miejscowości. Kwiaty zbierano w okresie kwitnienia – najczęściej pod koniec czerwca i na początku lipca – gdy część kwiatostanów była już rozwinięta, a część pozostawała w pąkach. Surowiec suszono w przewiewnych, zacienionych miejscach, rozkładając jego cienką warstwę na płótnie lub papierze. Wysuszone kwiaty przechowywano w lnianych woreczkach lub papierowych torebkach przez okres jednego roku, do kolejnych zbiorów.

Tradycja przygotowywania naparu z lipy była szczególnie silna wśród Lasowiaków – grupy etnograficznej zamieszkującej dawną Puszczę Sandomierską. Zbiory kwiatów lipy, ich suszenie oraz sporządzanie naparów stanowiły element codziennych praktyk domowych. Wiedza ta była przekazywana ustnie, z pokolenia na pokolenie, co zapewniło jej przetrwanie do dnia dzisiejszego. Do sporządzenia lasowiackiego naparu lipowego potrzeba tylko 2 składników: wody i suszonych kwiatów lipy. Suszone kwiaty lipy należy zalać przegotowaną, schłodzona do ok. 80°C wodą. Odstawić pod przykryciem do lekkiego wystygnięcia i odcedzić. Do przygotowanego roztworu można dodać sok z cytryny, maliny lub miód lipowy. W zależności od preferencji smakowych, napar może być mocniejszy np. poprzez zaparzenie większej ilości suszonych kwiatów lipy lub słabszy, poprzez użycie mniejszej ilości suszu lub dodania do niego większej ilości wody.