Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej: „Trybunał” lub „ETPC”) opublikował w dniu 8 stycznia 2026 r. decyzję z dnia 4 grudnia 2025 r. w sprawie Robert Ostrowski przeciwko Polsce (skarga nr 37221/20). Z uwagi na podobny charakter spraw ww. skargę rozstrzygnięto łącznie ze skargą Pawła Gągorowskiego przeciwko Polsce (skarga 18738/23).

Skarga p. Roberta Ostrowskiego dotyczyła zarzutu naruszenia art. 10 Konwencji (wolność wyrażania opinii) z uwagi na wszczęcie postępowania karnego przeciwko skarżącemu za wyrażanie krytyki wobec osób lub podmiotów publicznych. Skarżący został uznany przez sąd pierwszej instancji za winnego zniesławienia Burmistrza Miasta i Gminy Międzybórz - postępowania, które mogło poniżyć Burmistrza w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania niezbędnego do pełnienia określonej funkcji publicznej (przestępstwo z art. 212 § 1 Kodeksu karnego). Sąd uznał, że informacje przekazane Radzie Miasta o nieprawidłowościach w procedurze przetargowej zorganizowanej przez Burmistrza, posiadane przez Skarżącego dzięki dokumentacji pochodzącej z anonimowego źródła, wykraczają poza dopuszczalny zakres krytyki sposobu przeprowadzenia przetargu, wyczerpując tym samym ustawowe znamiona przestępstwa zniesławienia. Sąd skazał skarżącego na karę grzywny w wysokości 1000 zł oraz orzekł nawiązkę w kwocie 500 złotych na rzecz Stowarzyszenia na rzecz Osób Niepełnosprawnych „Odnaleźć Radość i Nadzieję” z siedzibą w Międzyborzu. Sąd II instancji utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Z uwagi na uznanie pozwanego Rządu, że doszło do naruszenia prawa skarżącego gwarantowanego Konwencją i zawarcie ugody między skarżącym a Rządem, na podstawie art. 39 Konwencji, Trybunał postanowił skreślić skargę z listy rozpoznawanych spraw. Skarżącemu, tytułem słusznego zadośćuczynienia, przyznano kwotę 5 200 euro.

Skarga p. Pawła Gągorowskiego dotyczyła zarzutu naruszenia art. 10 Konwencji (wolność wyrażania opinii) z uwagi na wszczęcie postępowania karnego przeciwko skarżącemu za wyrażanie krytyki wobec podmiotu publicznego za pomocą środków masowego przekazu, tj. o przestępstwo z art. 212 § 2 Kodeksu karnego. Sąd I instancji skazał skarżącego na karę grzywny, natomiast sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok sądu I instancji, warunkowo umarzając postępowanie i nakazując skarżącemu zapłatę kwoty 5000 PLN (około 1200 EUR) na rzecz krajowego Funduszu Pomocy Ofiarom Przestępstw.

Z uwagi na uznanie pozwanego Rządu, że doszło do naruszenia prawa skarżącego gwarantowanego Konwencją i zawarcie ugody między skarżącym a Rządem, na podstawie art. 39 Konwencji, Trybunał postanowił skreślić skargę z listy rozpoznawanych spraw. Skarżącemu, tytułem słusznego zadośćuczynienia, przyznano kwotę 5 400 euro.