Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej: „Trybunał” lub „ETPC”) opublikował w dniu 2 kwietnia 2026 r. decyzję z dnia 12 marca 2026 r.  w sprawie Zbigniew Stonoga przeciwko Polsce (skarga numer 3032/22).

 

Skarga p. Zbigniewa Stonogi dotyczyła zarzutu naruszenia art. 3 (zakaz tortur i  nieludzkiego traktowania), art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego) oraz art. 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) Konwencji o ochronie praw człowieka i  podstawowych wolności (dalej: „Konwencja”) w związku z kontrolami osobistymi i  ciągłym nadzorem skarżącego, określanego jako osadzony tzw. medialny.

 

Skarżący został osadzony w Areszcie Śledczym w Warszawie Białołęce. Decyzją Zastępcy Dyrektora Aresztu w Warszawie Białołęce został objęty „Zaleceniami w zakresie postępowania z osadzonym tzw. medialnym” - kategorią, która nie istniała w Kodeksie karnym wykonawczym ani żadnym innym akcie prawnym rangi ustawowej. Zalecenia wobec niego przewidywały m.in. dokonywanie kontroli osobistych po powrocie z  czynności procesowych oraz widzeń rodzinnych i adwokackich, a także zakwaterowanie w  celach monitorowanych.

Jak potwierdzały w orzeczeniach sądy krajowe, dokument w formie „zalecenia”, stanowił w istocie decyzję wprowadzającą okrężną, pozaustawową drogą rozstrzygnięcia ingerujące w prawa podmiotowe osadzonego, a monitoring stosowany był w oparciu o  decyzje, których uzasadnienia były lakoniczne i nie spełniały wymogów formalnych nawet w  rozumieniu prawa krajowego.

Rząd przyznał, że doszło do naruszenia praw skarżącego gwarantowanych Konwencją oraz zaproponował zapłatę stosownej kwoty w ramach zadośćuczynienia. Z uwagi na zawarcie ugody między rządem a skarżącym, Trybunał postanowił skreślić skargę z listy rozpoznawanych spraw na podstawie art. 39 Konwencji.

Skarżącemu, tytułem słusznego zadośćuczynienia, przyznano kwotę 16 000 euro.