Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej: „Trybunał” lub „ETPC”) opublikował w dniu 2 lipca 2026 r. decyzję z dnia 2 czerwca 2026 r. A.D.-K. i Inni przeciwko Polsce (skarga nr 30806/15). Skarga dotyczyła odmowy dokonania przez polskie organy transkrypcji brytyjskiego aktu urodzenia dziecka do krajowych ksiąg stanu cywilnego, w którym jako rodzice figurowały dwie kobiety.

Skarżące, to obywatelka polska A.D.-K i obywatelka brytyjska S.D.-K pozostające w zarejestrowanym związku partnerskim w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii oraz trzecia skarżąca L. D.-K również obywatelka brytyjska, biologiczna córka skarżącej S.D.-K.

W 2012 r. skarżące wystąpiły do Urzędu Stanu Cywilnego w Łodzi o dokonanie transkrypcji aktu urodzenia córki. Kierownik USC w Łodzi odmówił rejestracji aktu. Decyzję tę utrzymał w mocy Wojewoda Łódzki, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi powołując się na klauzulę porządku publicznego. Skargę kasacyjną skarżących oddalił ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarżące w skardze wniesionej do Trybunału w dniu 16 czerwca 2015 r. podniosły zarzuty, dotyczące art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej: „Konwencja”) - prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Zarzut ten dotyczył odmowy uznania relacji rodzicielskiej i odmowy transkrypcji zagranicznego aktu urodzenia dziecka przez polskie organy. Skarżące podniosły również zarzut naruszenia art. 14 w zw. art. 8 Konwencji - zakaz dyskryminacji, z uwagi na to, że ze względu na swoją orientację seksualną doświadczyły odmiennego i dyskryminującego traktowania w sferze ochrony życia rodzinnego i prywatnego. Skarżące argumentowały, że brak rejestracji aktu urodzenia w Polsce utrudnia dziecku pełne korzystanie z praw i prowadzi do nierównego traktowania ze względu na orientację seksualną rodziców.

Trybunał uznał skargę za niezgodną przedmiotowo (ratione materiae) z art. 8 Konwencji.

W odniesieniu do art. 14 Trybunał wskazał, że aby przepis ten miał zastosowanie warunkiem koniecznym i zarazem wystarczającym jest, aby stan faktyczny sprawy mieścił się „w zakresie stosowania” (within the ambit) jednego lub większej liczby artykułów Konwencji. Trybunał podkreślił, że we dotychczasowym orzecznictwie uznawał art. 14 Konwencji za mający zastosowanie w przypadkach, gdy samodzielny artykuł materialny mógł nie mieć zastosowania, jednak w tamtych sprawach pozwane Państwo zapewniało prawa wykraczające poza wymogi wynikające z danego artykułu Konwencji. W niniejszej sprawie skarga na podstawie samego art. 8 Konwencji została uznana za niedopuszczalną ratione materiae nie dlatego, że stan faktyczny sprawy wykraczał poza prawa gwarantowane przez art. 8, lecz dlatego, że skarżące nie wykazały, iż skutki decyzji krajowych przekroczyły próg dotkliwości wymagany do podniesienia kwestii na gruncie tego artykułu. W szczególności Trybunał wskazał, że mimo odmowy polskich władz zarejestrowania zagranicznego aktu urodzenia, dziecko nie zostało pozbawione prawnego związku z rodzicami. Od urodzenia mieszkało wraz z rodziną w Zjednoczonym Królestwie, gdzie związek rodzinny został uznany.

W konsekwencji Trybunał postanowił podstawie art. 35 ust. 3 lit. a) oraz 4 Konwencji skargę odrzucić.