Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej ETPC lub Trybunał) opublikował w dniu 10 września 2026 r. decyzję z dnia 9 lipca 2026 w sprawie Brygidyr-Dorosz przeciwko Polsce, skarga nr 22360/25. Sprawa dotyczy zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej Konwencji) z uwagi na brak proceduralnej możliwości skarżącej, sędzi sądu powszechnego, do zakwestionowania orzeczeń sądów wyższej instancji, które uchyliły wyroki, w których uczestniczyła jako członkini składu orzekającego oraz, które, jej zdaniem, podważały jej status sędzi. Sądy wyższej instancji uchylając wyroki, argumentowały, że skarżąca została mianowana w ramach procedury z udziałem zreformowanej w 2017 roku Krajowej Rady Sądownictwa oraz że składy sędziowskie, w których zasiadała, nie spełniały standardów niezależności i bezstronności.

ETPC podjął decyzję o łącznym rozpoznaniu trzech innych skarg skarżącej (29741/25, 35079/25 i 35089/25) wraz z przedmiotową skargą z uwagi na ich podobny przedmiot. Zdaniem Trybunału, skargi skarżącej powinny zostać rozpatrzone wyłącznie na podstawie art. 6 Konwencji. W swojej ocenie, ETPC zauważył, że skarżąca – sędzia reprezentowana przez adwokata – w swoich argumentach ograniczyła się jedynie do powołania się na art. 6 ust. 1 Konwencji i twierdziła, że bezpodstawnie odmówiono jej dostępu do kontroli sądowej. Nie sprecyzowała jednak, o jakie prawo chodzi ani nie wyjaśniła jego charakteru. Następnie, ETPC zwrócił uwagę, że o ile skarżąca zarzucała brak dostępu do sądu gwarantowanego przez art. 6 Konwencji, nie wskazała jednak ona – a tym bardziej nie uzasadniła należycie – okoliczności, które umożliwiłyby mu zbadanie stosowalności tego przepisu, w szczególności nie wykazała ona istnienia rzeczywistego i poważnego „sporu” dotyczącego konkretnego „prawa”, dla którego wynik postępowania miałby bezpośrednie znaczenie rozstrzygające. W rezultacie, Trybunał stwierdził, że skarżąca nie uzasadniła w wystarczającym stopniu swojej skargi. W związku z powyższym, ETPC uznał skargę za niedopuszczalną z uwagi na to, że jest w sposób oczywisty nieuzasadniona i musi zostać odrzucona na podstawie art. 35 ust. 3 i 4 Konwencji.