Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej ETPC lub Trybunał) opublikował 8 października 2026 r. decyzję z dnia 17 września 2026 r. w sprawie Leszczyńska-Furtak przeciwko Polsce i Inni, skarga nr 39471/22. Z uwagi na tożsamy przedmiot spraw, ETPC zdecydował o łącznym rozpoznaniu dwóch innych skarg: Gregajtys przeciwko Polsce, nr 39477/22 i Piekarska-Drążek przeciwko Polsce, nr 44068/22.

Wszystkie skargi dotyczyły zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej Konwencji) z uwagi na brak możliwości skorzystania z kontroli sądowej w sprawie przeniesienia skarżących, sędziów sądów powszechnych, z wydziału karnego sądu do wydziału pracy i ubezpieczeń społecznych tego samego sądu. Ponadto zarzuciły, że postępowanie przed Krajową Radą Sądownictwa było niesprawiedliwe oraz że ten organ orzekający nie spełniał wymogów niezależności i bezstronności w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji.

Skarga została wniesiona również na podstawie art. 8 Konwencji, z uwagi na to, że przeniesienie skarżących do innego wydziału sądu stanowiło arbitralną ingerencję w ich prawo do poszanowania życia prywatnego, biorąc pod uwagę, że nie mają one doświadczenia w rozpatrywaniu sporów z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.

Ponadto, skarżące podniosły zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 Konwencji, twierdząc, że ich przeniesienie stanowiło pracę przymusową i nie było oparte na merytorycznych podstawach, lecz na czynnikach o charakterze politycznym i osobistym, a także że stanowiło ukrytą formę prześladowania za ich orzeczenia sądowe, co negatywnie wpłynęło na ich niezależność. Zdaniem skarżących stanowiło to odwet za treść ich orzeczeń sądowych i oświadczeń. Trybunał uznał, że sprawy te należy zakwalifikować jako podlegające pod art. 18 Konwencji, dotyczącego granic stosowania ograniczeń praw w przypadkach nadużycia władzy państwowej.

Po nieudanej próbie zawarcia ugód ze skarżącymi, rząd złożył jednostronne deklaracje, w których przyznał, że doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 oraz art. 8 Konwencji oraz zaproponował skarżącym zapłatę słusznych zadośćuczynień w wysokości 19 500 euro każdej. Skarżące pozostawiły deklaracje rządu bez odpowiedzi.

Trybunał uznał, że w świetle propozycji rządu, która w jego ocenie jest wystarczająca oraz oparta na poszanowaniu praw człowieka wynikających z Konwencji i Protokołów do niej, nie widzi dalszej uzasadnionej potrzeby rozpatrywania skarg skarżących. W rezultacie podjął decyzję o skreśleniu skarg z listy rozpoznawanych spraw na podstawie art. 37 ust. 1 lit. c) Konwencji. W przypadku niedotrzymania przez rząd 3-miesięcznego terminu na zapłatę słusznego zadośćuczynienia od ogłoszenia przedmiotowej decyzji, ETPC może przywrócić skargę do ponownego rozpatrzenia.