Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej ETPC lub Trybunał) w dniu 25 czerwca 2026 r. opublikował decyzję z dnia 4 czerwca 2026 r. w sprawie Youssfi przeciwko Polsce (skarga nr 12730/21).

Skarżący jest belgijskim obywatelem, którego córka, urodzona w 2016 r., została uprowadzona przez matkę, polską obywatelkę, w 2017 r. Na mocy dwóch wyroków belgijskiego sądu matce nakazano zwrócenie dziecka skarżącemu. Nakaz ten został podtrzymany przez polskie sądy postanowieniem wydanym w wyniku postępowania prowadzonego na podstawie Konwencji haskiej z 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (dalej: „Konwencja haska”). Po nieudanych próbach odebrania dziecka, 21 listopada 2019 r. matka dziecka zmarła, a opiekę nad dzieckiem przejęła babcia dziecka, która podjęła, nieskutecznie, próby uzyskania statusu rodzica zastępczego. Po kolejnych, nieudanych próbach odbioru dziecka, postanowienie o przymusowym odebraniu małoletniej córki zostało wykonane po 7 latach przy asyście dwóch kuratorów zawodowych i funkcjonariuszy Policji w dniu 30 września 2024 r.

Skarżący wniósł skargę do ETPC na podstawie art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej Konwencji) w związku z niewykonaniem prawomocnych i wiążących orzeczeń (z dnia 18 stycznia i 15 lutego 2018 r.) dotyczących zwrotu dziecka. W tym kontekście skarżący twierdził, że organy publiczne, w tym Prokurator Generalny, bezpodstawnie przedłużały postępowanie, utrudniając w ten sposób wykonanie prawomocnych orzeczeń wydanych przez sądy rodzinne. Wreszcie skarżący zarzucił, że toczące się postępowanie sądowe nie było niezależne ze względu na zaangażowanie Prokuratora Generalnego/Ministra Sprawiedliwości oraz różnych innych przedstawicieli władzy wykonawczej.

Skarżący zarzucił również na podstawie art. 6 Konwencji w odniesieniu do postępowania, które toczyło się przed Trybunałem Konstytucyjnym – w zakresie, w jakim trybunał ten zawiesił wykonanie wiążącego nakazu zwrotu dziecka skarżącej, że: (i) naruszono zasadę równości stron, biorąc pod uwagę, że postanowienie tymczasowe zostało wydane przy drzwiach zamkniętych, bez poinformowania skarżącego o postępowaniu ani umożliwienia mu udziału w nim; (ii) biorąc pod uwagę, że proces wyborczy z 2015 r. dotyczący kilku sędziów Trybunału Konstytucyjnego był szeroko kwestionowany, polski Trybunał Konstytucyjny nie jest niezależnym sądem ustanowionym na mocy prawa.

Skarżący zarzucił ponadto, że niepodjęcie przez polskie organy władzy publicznej działań mających na celu ponowne połączenie go z dzieckiem zgodnie z wiążącym orzeczeniem sądowym stanowiło naruszenie jego prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, co stanowiło naruszenie zarówno merytorycznej, jak i proceduralnej części art. 8 Konwencji. W związku z tym skarżący twierdził, że jego dziecko zostało całkowicie od niego odseparowane i pozbawione możliwości prawidłowego rozwoju, co poskutkowało rozpadem jego relacji z córką.

Wreszcie skarżący podniósł zarzut podstawie art. 14 Konwencji w związku z art. 6 i 8 Konwencji, twierdząc, że uniemożliwienie mu odzyskania dziecka wynika z uprzedzeń rasowych i narodowościowych ze strony polskich władz i stanowi dyskryminację ze względu na jego pochodzenie etniczne oraz obce obywatelstwo.

W związku z zawarciem ugody pomiędzy skarżącym a pozwanym rządem, ETPC podjął decyzję o skreśleniu skargi z listy rozpoznawanych spraw na podstawie art. 39 Konwencji. Skarżącemu zostanie wypłacone słuszne zadośćuczynienie w wysokości 20 000 euro w terminie 3 miesięcy od publikacji przedmiotowej decyzji.