{"register":{"columns":[{"header":"Numer projektu","value":"UC55","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"sequence":{"regex":"UC{#UC_1}"},"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Rodzaj dokumentu","registerId":20874195,"dictionaryValues":[{"id":"Projekty ustaw","value":"Projekty ustaw"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Typ dokumentu","registerId":20874195,"dictionaryValues":[{"id":"C – projekty implementujące UE","value":"C – projekty implementujące UE"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Cele projektu oraz informacja o przyczynach i potrzebie rozwiązań planowanych w projekcie","value":"Projekt ustawy ma na celu dostosowanie przepisów krajowych do rozwiązań zawartych w rozporządzeniu Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażającym wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz. U. UE. L. z 2017 r. Nr 283, str. 1 z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem 2017/1939”, które umożliwią pełne funkcjonowanie organom Prokuratury Europejskiej, zwanej dalej „EPPO” w Polsce. \nZgodnie z mechanizmem wzmocnionej współpracy określonym w art. 326−334 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, z późn. zm.), zwanego dalej „TFUE”, grupa państw członkowskich Unii Europejskiej może podjąć współpracę w ramach danej dziedziny (z wyłączeniem tych zastrzeżonych do wyłącznej kompetencji całej Unii Europejskiej). Po podjęciu wzmocnionej współpracy w danej dziedzinie nieuczestniczące państwa członkowskie mogą się do niej przyłączyć, notyfikując ten zamiar Komisji Europejskiej i Radzie Unii Europejskiej (art. 331 ust. 1 TFUE). W dniu 5 stycznia 2024 r. Polska skierowała do Przewodniczącej Komisji Europejskiej i Rady Unii Europejskiej notyfikacje o zamiarze przystąpienia do Prokuratury Europejskiej. Po analizie notyfikacji, Komisja Europejska na podstawie art. 328 ust 1 oraz art. 331 ust. 1 TFUE w dniu 29 lutego 2024 r. wydała decyzję 2024/807 [1]) potwierdzającą udział Polski w EPPO i wskazała, że Prokuratura Europejska będzie prowadziła postępowania dotyczące przestępstw pozostających we właściwości EPPO, popełnionych w Polsce po 1 czerwca 2021 r. Polska stała się częścią EPPO z dniem wejścia w życie decyzji 2024/807 (tj. dnia 20 marca 2024 r.), a organy Prokuratury Europejskiej będą mogły rozpocząć działalność i dochodzenia w Polsce 20 dni po mianowaniu przez Radę Prokuratora Europejskiego z Polski. \nProkuratura Europejska to organ Unii Europejskiej, którego utworzenie zostało przewidziane w Traktacie Lizbońskim, a ostatecznie został powołany na podstawie rozporządzenia 2017/1939. We wzmocnionej współpracy w zakresie Prokuratury Europejskiej aktualnie uczestniczą 22 państwa członkowskie. Pomijając Irlandię i Danię (które co do zasady nie biorą udziału w budowaniu traktatowej „unijnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”), jedynymi państwami członkowskimi, które nie brały udziału w tej współpracy, były: Polska, Węgry i Szwecja. Po notyfikacji złożonej przez Polskę, Szwecja także zapowiedziała przystąpienie do Prokuratury Europejskiej.\nDziałalność Prokuratury Europejskiej zapewnia skuteczne, zsynchronizowane i jednolite ściganie przestępstw na szkodę budżetu Unii Europejskiej, w tym pośrednio państw członkowskich. Przystępując do tej wzmocnionej formy współpracy Polska, wspólnie z innymi krajami członkowskimi, będzie przyczyniać się na poziomie unijnym do efektywnego ścigania i zwalczania nadużyć finansowych na szkodę interesów finansowych Unii Europejskiej.\nW praktyce działalność operacyjną Prokuratura Europejska rozpoczęła w dniu 1 czerwca 2021 r. W samym tylko 2022 [2]) r. EPPO prowadziła 1117 postępowań przygotowawczych, w których łączna wartość szacowanych szkód wyniosła 14,1 mld EUR (z czego 47% szkód w kwocie 6,7 mld EUR miało związek z oszustwami dotyczącymi VAT). Spośród 1117 prowadzonych postępowań przygotowawczych 16,5% dotyczyło oszustw związanych z VAT, a 28,2% miało wymiar transgraniczny. Z kolei w trakcie prowadzonych postępowań przygotowawczych zamrożono kwoty wynoszące 359 mln EUR, co stanowi siedmiokrotność budżetu EPPO na 2022 r. Prokuratura Europejska odpowiada za prowadzenie postępowań przygotowawczych oraz wnoszenie i popieranie oskarżeń przeciwko sprawcom przestępstw naruszających interesy finansowe Unii Europejskiej. Do tej kategorii przestępstw należą przykładowo: transgraniczne oszustwa związane z podatkiem VAT, których łączna wartość szkody wynosi co najmniej 10 000 000 EUR, korupcja, która szkodzi interesom finansowym Unii Europejskiej, czy sprzeniewierzenie środków finansowych Unii Europejskiej przez urzędnika publicznego. \nProkuratura Europejska, kierowana przez Europejskiego Prokuratora Generalnego, składa się z dwóch poziomów: centrali − z siedzibą w Luksemburgu, którą tworzą prokuratorzy europejscy (z każdego państwa członkowskiego wyznacza się jednego prokuratora europejskiego) i z poziomu zdecentralizowanego (krajowego), tworzonego przez delegowanych prokuratorów europejskich. Delegowani prokuratorzy europejscy to prokuratorzy z tego państwa członkowskiego działający w imieniu Prokuratury Europejskiej na terytorium swojego kraju. Oprócz przyznanych im na mocy ww. unijnego rozporządzenia 2017/1939 szczególnych uprawnień i statusu, mają oni takie same uprawnienia jak prokuratorzy krajowi. Tym samym delegowanymi prokuratorami europejskimi działającymi w imieniu Prokuratury Europejskiej w Polsce będą prokuratorzy polscy, którzy przy prowadzeniu śledztw będą nadal stosować prawo krajowe (polskie) oraz przepisy rozporządzenia 2017/1939 mające bezpośrednie zastosowanie. Również w ewentualnych postępowaniach przed sądami polskimi w sprawach, w których akt oskarżenia będzie wnoszony przez delegowanych prokuratorów europejskich, będzie stosowane prawo polskie i w uzupełniającym zakresie przepisy rozporządzenia 2017/1939. Dlatego też, niniejszy projekt zawierał będzie niezbędne przepisy odwołujące się odpowiednio do rozporządzenia 2017/1939, umożliwiające praktykom odpowiednie zastosowanie unijnych i krajowych norm prawnych.\nUdział Polski w Prokuraturze Europejskiej sprawi, że ściganie przestępstw na szkodę europejskich – a zatem również polskich − podatników będzie skuteczniejsze. Dotychczas polskie organy ścigania współpracowały z Prokuraturą Europejską jedynie na poziomie technicznym, co nie zawsze umożliwiało kompleksowe przeprowadzenie postępowań w złożonych sprawach o wymiarze transgranicznym. Natomiast, wielowątkowe postępowania, które dotyczą złożonych struktur przestępczych, wykorzystujących skomplikowane mechanizmy działania na terenie różnych państw członkowskich i państw trzecich wymagają często koordynacji na poziomie unijnym. Przystąpienie Polski do Prokuratury Europejskiej ułatwi ściganie zorganizowanych grup przestępczych, w szczególności w zakresie przestępczości związanej z podatkiem od wartości dodanej (VAT) i PIF [3]), które działają na terenie wielu państw członkowskich i wzmocni pozycję państwa polskiego jako zaufanego partnera innych państw członkowskich w walce z nadużyciami finansowymi na szkodę Unii Europejskiej. Przystąpienie Polski do EPPO usankcjonuje też jej pozycję jako beneficjenta środków finansowych pochodzących z budżetu UE, który w pełni gwarantuje ochronę unijnych interesów finansowych.\nMając na uwadze powyższe, ze względu na okoliczność, że rozporządzenie 2017/1939 jest stosowane bezpośrednio, projekt niniejszej ustawy będzie zawierał punktowe i szczegółowe rozwiązania określające sposób realizacji zadań organów EPPO w Polsce, nie uregulowanych przez samo rozporządzenie 2017/1939.\n_______________________________________\n[1] Decyzja Komisji (UE) 2024/807 z dnia 29 lutego 2024 r. potwierdzająca uczestnictwo Polski we wzmocnionej współpracy w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz. U. UE. L. z 2024 r. poz. 807).\n[2] Sprawozdanie roczne EPPO 2022, Luksemburg: Urząd Publikacji Unii Europejskiej, 2023 r. Prokuratura Europejska, 2023 r., ISBN 978-92-95230-11-8\n[3] Przestępstwa na szkodę interesu finansowego UE w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii, w szczególności art. 3 i 4","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Istota rozwiązań planowanych w projekcie, w tym proponowane środki realizacji","value":"Zmiany w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145), ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1080, z późn. zm.), ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1266, z późn. zm.), ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 184) i ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.).\nZgodnie z art. 30 ust. 1 pkt e i f rozporządzenia 2017/1939, przynajmniej w przypadkach, w których maksymalny wymiar kary za przestępstwo będące przedmiotem postępowania przygotowawczego wynosi co najmniej cztery lata pozbawienia wolności, państwa członkowskie zapewniają, by delegowani prokuratorzy europejscy byli uprawnieni do zarządzenia lub złożenia wniosku w sprawie przeprowadzenia w ramach postępowania przygotowawczego czynności przechwytywania wiadomości elektronicznych wysyłanych do podejrzanego lub oskarżonego lub przez podejrzanego lub oskarżonego za pomocą dowolnych środków łączności elektronicznej, z których podejrzany lub oskarżony korzystają oraz identyfikowania i śledzenia wszelkich obiektów za pomocą środków technicznych, w tym dostaw niejawnie kontrolowanych. Czynności takie w polskim porządku prawnym realizowane są przez właściwe służby w toku kontroli operacyjnej, zakupu kontrolowanego, kontrolowanego wręczenia lub przyjęcia korzyści majątkowej albo przesyłki niejawnie nadzorowanej. Wobec powyższego w projektowanych przepisach dotyczących poszczególnych służb uprawnionych do podejmowania takich czynności, zostaną wprowadzone przepisy na wzór regulacji zawartej w art. 57 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. − Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 390), zwanej dalej „Prawem o prokuraturze”, zgodnie z którą właściwy prokurator może zwrócić się o przeprowadzenie czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych przez właściwe uprawnione organy, jeżeli pozostawałyby one w bezpośrednim związku z toczącym się postępowaniem przygotowawczym, oraz może zapoznać się z materiałami zgromadzonymi w toku takich czynności, przyjmując, że prokuratorem właściwym będzie prokurator Prokuratury Europejskiej w ramach właściwości określonej w rozporządzeniu 2017/1939. Nadto biorąc pod uwagę zakres właściwości prokuratorów Prokuratury Europejskiej uznano za uzasadnione przyznanie im kompetencji do podejmowania czynności przewidzianych dla prokuratora w ramach działań realizowanych w związku czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi (np. zgoda czy nakazanie zaniechania czynności). Tak więc w przypadku konieczności podjęcia kontroli operacyjnej, zakupu kontrolowanego, kontrolowanego wręczenia lub przyjęcia korzyści majątkowej albo przesyłki niejawnie nadzorowanej w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia dowodów, ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw pozostających we właściwości Prokuratury Europejskiej, właściwe służby będą występowały o zgodę czy zawiadamiały właściwego delegowanego prokuratora europejskiego w miejsce Prokuratora Krajowego czy prokuratora okręgowego. Również w przypadku konieczności uzyskania zgody na zawieszenie na czas oznaczony obowiązku, poinformowania o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych osoby, której one dotyczą (np. art. 20 ust. 11 ustawy o Policji), konieczności podjęcia decyzji o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych (art. 18 ust. 6 ustawy o CBA), konieczności przekazania materiałów postępowania kontrolnego (art. 46 ust. 3 ustawy o CBA), konieczność przekazania danych zawierających dowody pozwalające na wszczęcie postępowania albo mające znaczenie dla postępowania (art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS), w zakresie przestępstw pozostających we właściwości Prokuratury Europejskiej, prokuratorem właściwym będzie delegowany prokurator europejski. Wskazać należy, że zdecydowano, że właściwość miejscowa prokuratora Prokuratury Europejskiej wyznaczona zostanie podobnie jak w sprawie krajowej siedzibą organu składającego wniosek albo zarządzającego dokonanie czynności. \nZmiany w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 37), dalej „k.p.k.”.\nMając na uwadze fakt, że Polska będzie funkcjonowała w ramach tej wzmocnionej struktury współpracy, projektodawca zamierza uregulować zasady współpracy z Prokuraturą Europejską w osobnym dziale – dziale XIIa, zawierającym definicje ustawowe, sposób procedowania w zakresie postępowań europejskich, uznania dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu i innych istotnych reguł. Dotychczasowy model współpracy miał w dużej części postać techniczną. Komunikacja z Prokuraturą Europejską odbywała się za pośrednictwem Prokuratury Krajowej. Obecna forma współpracy opierała się wyłącznie na przepisie art. 615a k.p.k., który w związku z przystąpieniem Polski do tak określonej wzmocnionej współpracy państw członkowskich w ramach Prokuratury Europejskiej, musi zostać zmieniony. \nDodanie art. 577a k.p.k.\nW pierwszej kolejności, zadaniem projektodawcy jest zdefiniowanie nowych pojęć wprowadzanych do kodeksu. Służyć temu będzie przepis art. 577a k.p.k. zawierający definicje ustawowe. Przystąpienie Polski do Prokuratury Europejskiej powoduje konieczność rozróżnienia postępowania europejskiego od krajowego postępowania karnego. W ocenie projektodawcy, należy zdefiniować pojęcie „postępowania europejskiego” jako postępowania karnego prowadzonego lub nadzorowanego przez prokuratora Prokuratury Europejskiej w ramach właściwości EPPO. Postępowanie europejskie wyznaczone zostanie zakresem rzeczowym Prokuratury Europejskiej wskazanym w art. 22, art. 23 oraz art. 25 rozporządzenia 2017/1939, które jednocześnie wyznaczają zakres właściwości delegatur krajowych EPPO. Zgodnie z powołanymi przepisami, Prokuratura Europejska właściwa jest w sprawach dotyczących przestępstw naruszających interesy finansowe Unii, które są określone w dyrektywie (UE) 2017/1371, a także w sprawach przestępstw dotyczących udziału w organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej 2008/841/WSiSW oraz w sprawach dotyczących każdego innego przestępstwa, które jest nierozerwalnie związane z czynem zabronionym objętym zakresem zastosowania art. 22 ust. 1 rozporządzenia 2017/1939, przy czym właściwość w odniesieniu do takich przestępstw może być wykonywana wyłącznie zgodnie z art. 25 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939. Postępowanie europejskie będzie postępowaniem karnym prowadzonym na podstawie odpowiednich przepisów kodeksu postępowania karnego wraz z mającymi bezpośrednie zastosowanie przepisami rozporządzenia 2017/1939. Dlatego też, konieczne jest zdefiniowanie postępowania europejskiego wraz z jednoczesnym zdefiniowaniem postępowania krajowego, którym jest postępowanie prowadzone lub nadzorowane przez prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Projekt wprowadzi także pojęcie prokuratora Prokuratury Europejskiej, przez którego rozumie się prokuratora wskazanego przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej i powołanego na urząd prokuratora europejskiego lub na urząd delegowanego prokuratora europejskiego, co jest zgodne z art. 8, 12, 13, 16 i 17 rozporządzenia 2017/1939.\nDodanie art. 577b § 1 k.p.k.\nTreść projektowanego przepisu art. 577b § 1 k.p.k. jest podyktowana brzmieniem art. 25 rozporządzenia 2017/1939, który reguluje kwestie związane ze sposobem, w jaki Prokuratura Europejska wykonuje swoją właściwość. Zgodnie z tym artykułem Prokuratura Europejska może wszcząć postępowanie przygotowawcze albo podejmuje decyzję o przejęciu sprawy do własnego prowadzenia. Jednocześnie art. 25 ust. 2 rozporządzenia 2017/1939 przewiduje dodatkowe kryteria, które mogą uzasadniać właściwość rzeczową Prokuratury Europejskiej. Art. 25 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939 wskazuje odstępstwa od właściwości rzeczowej Prokuratury Europejskiej uzasadnione wymiarem sankcji lub też wysokością szkody. Art. 25 ust. 4 rozporządzenia 2017/1939 reguluje kwestie wykonywania właściwości przez Prokuraturę Europejską w odniesieniu do katalogu przestępstw opisanych w art. 22 tego rozporządzenia w odniesieniu do kategorii spraw, które byłyby wyłączone od prowadzenia ich przez Prokuraturę Europejską w oparciu o inne okoliczności niż te, które zostały wymienione w ust. 3. Na wykonywanie tej właściwości mimo istnienia innych okoliczności uniemożliwiających prowadzenie sprawy, Prokuratura Europejska musi uzyskać zgodę odpowiednich organów krajowych. Artykuł 27 rozporządzenia 2017/1939 reguluje kwestie uprawnień do przejęcia sprawy. Prokuratura Europejska, z własnej inicjatywy bądź w oparciu o informacje uzyskane od organów krajowych, może przejąć sprawę do własnego prowadzenia. Przed podjęciem decyzji, Prokuratura Europejska zasięga opinii właściwych organów państwa członkowskiego. Natomiast zgodnie art. 34 ust. 5 rozporządzenia 2017/1939, jeżeli właściwe organy krajowe w terminie wynoszącym maksymalnie 30 dni nie wyrażą zgody na przejęcie sprawy zgodnie z ust. 2 i 3, Prokuratura Europejska pozostaje organem właściwym do popierania oskarżenia lub umorzenia postępowania zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu. Projektodawca zamierza uregulować w art. 577b § 1 k.p.k. właściwość organu do wydania opinii w przedmiocie przejęcia sprawy do prowadzenia przez Prokuraturę Europejską oraz zgody, o której mowa w art. 25 ust. 4 i art. 34 ust. 5 rozporządzenia 2017/1939. Ustawowe wskazanie takiego organu jest konieczne i w ocenie projektodawcy organem właściwym do wyrażenia opinii jest Prokurator Krajowy. Przyznanie kompetencji Prokuratorowi Krajowemu w zakresie wyrażania opinii znajduje swoje uzasadnienie w szczególnej roli, jaką w hierarchii powszechnych jednostek organizacyjnych, zajmuje Prokurator Krajowy, może przyczynić się także do ułatwienia zarządzania tego typu sprawami na szczeblu krajowym, a ponadto przyznanie kompetencji w tej materii Prokuratorowi Krajowemu zapewni efektywność procesu podejmowania decyzji. \nDodanie art. 577b§ 2 k.p.k.\nW art. 39 rozporządzenia 2017/1939, umieszczone zostały przepisy dotyczące działań alternatywnych wobec oskarżenia. Wskazany przepis reguluje sposób procedowania Prokuratury Europejskiej w przypadku braku podstaw do wniesienia oskarżenia. W sytuacji, gdy Prokuratura Europejska prowadziła postępowania przygotowawcze w zakresie przestępstwa, które pozostawało w związku z przestępstwem pozostającym we właściwości EPPO, umorzenie postępowania nastąpić może po konsultacji z organami krajowymi państwa członkowskiego. Właściwość rzeczowa Prokuratury Europejskiej określona została przepisem art. 22 ust. 1–4 rozporządzenia 2017/1939. Jednocześnie w art. 25 ust. 2 lit. a i lit. b rozporządzenia 2017/1939 zostały wskazane dodatkowe kryteria pozwalające Prokuraturze Europejskiej na prowadzenie postępowań w zakresie przestępstw, które wyrządziły lub mogły wyrządzić interesom finansowym Unii Europejskiej szkodę, której wartość jest mniejsza niż 10 000 EUR. W takiej sytuacji wykonywanie właściwości rzeczowej Prokuratury Europejskiej uzależnione zostało od tego, czy postępowanie wywołuje na poziomie Unii skutki, które wymagają prowadzenia postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Europejską lub też o popełnienie przestępstwa mogą być podejrzani urzędnicy lub inni pracownicy Unii lub członkowie instytucji Unii. Tym samym, wykonywanie właściwości rzeczowej w tak opisanych sytuacjach i w stosownych przypadkach poddane zostało procedurze opinii właściwych organów krajowych, które wymagają wskazania na poziomie ustawowym. Procedura opinii została przewidziana także przepisem art. 25 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939, zgodnie z którym Prokuratura Europejska odstępuje od wykonywania swojej właściwości rzeczowej, zasięga opinii właściwych organów krajowych i przekazuje im sprawę, pod warunkiem zaistnienia określonych tym przepisem sytuacji. W art. 40 rozporządzenia 2017/1939 umieszczone zostały przepisy dotyczące procedur uproszczonych, a przepis ten reguluje sposób procedowania w sytuacji, gdy w danej sprawie karnej będą mogły mieć zastosowanie krajowe uproszczone procedury ścigania. Delegowany prokurator europejski proponuje właściwej izbie Prokuratury Europejskiej zastosowanie tej procedury. Jeśli prowadzone przez delegowanego prokuratora europejskiego postępowanie karne dotyczy przestępstwa opisanego art. 3 ust. 2 lit. a i b dyrektywy 2017/1371 i gdy wartość szkody, która została wyrządzona lub która może zostać wyrządzona interesom finansowym Unii, nie przekracza wartości szkody, która została wyrządzona lub która może zostać wyrządzona innemu pokrzywdzonemu, wówczas propozycja zastosowania uproszczonej procedury musi być poprzedzona zasięgnięciem opinii krajowych organów prokuratorskich. \nW sekcji 3 rozporządzenia 2017/1939 umieszczone zostały przepisy dotyczące przekazywania postępowań i akt organom krajowym. Przepis art. 34 ust. 6 rozporządzenia 2017/1939 reguluje sytuację, gdy Prokuratura Europejska rozważa umorzenie postępowania w stosunku do przestępstwa pozostającego w związku z przestępstwem naruszającym interesy finansowe Unii Europejskiej, po konsultacjach z właściwym organem krajowym, który może złożyć wniosek o przekazanie mu sprawy, wówczas stała izba Prokuratury Europejskiej przekazuje tą sprawę właściwemu organowi krajowemu. W art. 91 ust. 6 rozporządzenia 2017/1939 przewidziano możliwość podjęcia konsultacji z Prokuraturą Europejską w przedmiocie podziału kosztów. Jeśli w toku postępowania przygotowawczego przeprowadzenie czynności będzie się wiązało ze szczególnie wysokimi kosztami, wówczas delegowany prokurator europejski z własnej inicjatywy bądź właściwe organy krajowe mogą złożyć uzasadniony wniosek w przedmiocie podziału kosztów. W ocenie projektodawcy, zgodnie z projektowanym art. 577b § 2 k.p.k. konsultacje w przedmiocie umorzenia postępowania, wydania opinii co do przejęcia sprawy przez Prokuraturę Europejską i przekazania sprawy do prowadzenia krajowej jednostce organizacyjnej prokuratury, zastosowania uproszczonych procedur ścigania oraz złożenia wniosku o przekazanie sprawy, a także podział kosztów, właściwym organem powinien być kierownik jednostki organizacyjnej prokuratury, od której Prokuratura Europejska przejęła sprawę, a jeśli sprawa nie była dotychczas prowadzona przez powszechną jednostkę organizacyjną prokuratury – Prokurator Krajowy. Wyznaczenie kierownika jednostki organizacyjnej prokuratury, od której Prokuratura Europejska przejęła sprawę jest uzasadnione najlepszą znajomością realiów funkcjonowania danej jednostki powszechnej prokuratury, stanem kadrowym, obciążeniem sprawami, a także znajomością sprawy. \nDodanie art. 577b § 3 k.p.k.\nPrzepis art. 25 ust. 6 rozporządzenia 2017/1939 reguluje materie sporu o właściwość pomiędzy Prokuraturą Europejską, a krajowymi organami ścigania. Zasadniczo Prokuratura Europejska będzie zawsze właściwa do prowadzenia postępowań opisanych w dyrektywie 2017/1371. Jednocześnie prawodawca unijny przewidział, że Prokuratura Europejska będzie właściwa do prowadzenia postępowania karnego w sprawie o przestępstwo udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem jest popełnienie przestępstwa naruszającego interesy finansowe Unii Europejskiej, a także w sprawie o przestępstwo nierozerwalnie związane z przestępstwem naruszającym interesy finansowe UE. Wykonywanie właściwości rzeczowej Prokuratury Europejskiej następuje na skutek wszczęcia postępowania przygotowawczego lub też przejęcia sprawy od krajowych organów ścigania. Dodatkowe kryteria określające właściwość rzeczową Prokuratury Europejskiej zostały opisane w art. 25 ust. 2 lit. a i lit. b rozporządzenia 2017/1939. Tym samym ustawodawca unijny przewidział fakultatywną kompetencję do prowadzenia spraw karnych przez Prokuraturę Europejską. Z kolei w art. 25 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939 przewidziane zostały odstępstwa od prowadzenia spraw karnych przez Prokuraturę Europejską. Jeśli pomiędzy krajowymi organami ścigania, a Prokuraturą Europejską nie dojdzie do osiągnięcia porozumienia co do podmiotu właściwego do prowadzenia sprawy karnej, a także w sytuacji, gdy wskazane organy będą przedstawiały odmienną ocenę co do poszczególnych elementów przestępstwa i okoliczności sprawy, w szczególności, która jest nierozerwalnie związane z przestępstwem naruszającym interesy finansowe Unii Europejskiej, spór między organami winien rozstrzygnąć organ krajowy uprawniony do ustalania właściwości w zakresie postępowania przygotowawczego na szczeblu krajowym. Zgodnie z motywem 62 rozporządzenia 2017/1939 przez pojęcie właściwych organów krajowych należy rozumieć jako organy sądowe uprawnione do podejmowania decyzji o przyznaniu właściwości zgodnie z prawem krajowym. Co istotne zgodnie z art. 42 ust. 2 rozporządzenia 2017/1939, to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy, zgodnie z art. 267 TFUE, do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni art. 22 i 25 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do sporu o właściwość między Prokuraturą Europejską a właściwymi organami krajowymi. Natomiast zgodnie z art. 267 TFUE, jedynie sąd, może zwrócić się z wnioskiem o rozpatrzenie pytania w trybie prejudycjalnym. W ocenie projektodawcy, w projektowanym art. 577b § 3 k.p.k. należy wskazać, sąd apelacyjny właściwy miejscowo dla delegatury Prokuratury Europejskiej uczestniczącej w sporze. Właściwość funkcjonalna sądu apelacyjnego do rozpoznania sporu kompetencyjnego uzasadniona jest charakterem sprawy, która będzie poddawana pod karnoprawną ocenę, a wynikającą choćby z właściwości rzeczowej Prokuratury Europejskiej, której kompetencją są sprawy o poważne przestępstwa finansowe przeciwko interesom Unii Europejskiej czy pozostające w związku z nimi inne przestępstwa lub też przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw o charakterze finansowym. Postępowania te charakteryzują się zazwyczaj szczególnym stopniem skomplikowania sprawy, tak pod kątem materiału dowodowego jak i problematyki prawnej. W tego rodzaju sprawach winni orzekać sędziowie o odpowiednio wyższym zawodowym i życiowym doświadczeniu. Jednocześnie, sąd apelacyjny, jest organem posiadającym kompetencję do skierowania wniosku o rozpatrzenie pytania w trybie prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co jest zgodne z przywołanym powyżej art. 42 ust. 2 rozporządzenia 2017/1939.\nDodanie art. 577c § 1 k.p.k.\nZdecentralizowana struktura Prokuratury Europejskiej sprawia, że dużą część jej zadań wykonują delegatury krajowe i delegowani prokuratorzy europejscy, wykonujący swoje obowiązki z państwach członkowskich. Realizując zadania wyznaczone rozporządzeniem 2017/1939, prokurator Prokuratury Europejskiej będzie stosował przepisy krajowej procedury karnej. Sekcja 1 rozporządzenia 2017/1939 zawiera przepisy dotyczące postępowań przygotowawczych, przy czym w kolejnych jednostkach redakcyjnych rozporządzenia 2017/1939, prawodawca unijny odwołuje się do właściwych przepisów prawa krajowego, tak w zakresie jego wszczęcia (art. 26 ust. 1 rozporządzenia 2017/1939), czy prowadzenia postępowania przygotowawczego (art. 28 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2017/1939). Artykuł 30 rozporządzenia 2017/1939 określa szczególne czynności w postępowaniu przygotowawczym, jak przeszukanie, pozyskanie dokumentów, danych informatycznych, czy zatrzymywanie rzeczy. Ustawodawca europejski nałożył na państwa członkowskie obowiązek, by delegowany prokurator europejski był uprawniony do ich przeprowadzenia. Uzasadnieniem dla wprowadzenia przepisu art. 577c § 1 k.p.k. jest nie tylko przyznanie uprawnienia do prowadzenia lub nadzorowania postępowania europejskiego przez prokuratora Prokuratury Europejskiej, ale także wyraźne postanowienie, że prokurator ten, pozostający w krajowej strukturze wymiaru sprawiedliwości stosuje przepisy krajowej procedury karnej z uwzględnieniem tych zmian, które wynikają z rozporządzenia 2017/1939. Na szczeblu krajowym zapewni to spójność stosowanych regulacji prawnych i umożliwi wykonywanie prokuratorom Prokuratury Europejskiej swoich zadań. Zamieszczenie proponowanego przepisu w k.p.k. zapewni jednocześnie podejrzanym, pokrzywdzonym, świadkom i innym uczestnikom postępowania karnego, jasne wskazanie kompetentnego organu, podejmującego czynności w toku procesu.\nDodanie art. 577c § 2 k.p.k.\nCelem wprowadzenia tego przepisu jest przyznanie prokuratorowi Prokuratury Europejskiej tożsamych uprawnień, jakie posiada prokurator powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury w związku z wykonywaniem szczególnych czynności w postępowaniu przygotowawczym, takich jak uzyskiwanie informacji lub danych, w tym dotyczących rachunków bankowych, danych elektronicznych, informacji z rejestrów, a więc wyposażenie prokuratora Prokuratury Europejskiej w kompetencje i uprawnienia, które mają służyć efektywnemu, skutecznemu i sprawnemu prowadzeniu postępowań europejskich i maja zapewnić pełną zgodność z rozporządzeniem 2017/1939.\nDodanie art. 577c § 3 k.p.k.\nPrzepis art. 8 ust. 2 rozporządzenia 2017/1939 stanowi, że Prokuratura Europejska jest zorganizowana na szczeblu centralnym i pozacentralnym. W skład prokuratury centralnej wchodzą kolegium, stałe izby, Europejski Prokurator Generalny, zastępcy Prokuratora Generalnego, prokuratorzy europejscy i dyrektor administracyjny. Szczebel pozacentralny stanowią delegowani prokuratorzy europejscy. Szczególne uprawnienia kolegium oraz izb zostały przewidziane przepisami art. 9 i 10 rozporządzenia 2017/1939. Kompetencje Europejskiego Prokuratora Generalnego i jego zastępców zostały uregulowane art. 11, który stanowi, że Europejski Prokurator Generalny stoi na czele Prokuratury Europejskiej, kieruje jej pracą, podejmuje decyzje zgodnie z kompetencjami przyznanymi mu przez rozporządzenie i wewnętrzny regulamin Prokuratury Europejskiej. Ponadto Europejski Prokurator Generalny reprezentuje Prokuraturę Europejską przed instytucjami Unii i państw członkowskich oraz przed osobami trzecimi. Kompetencje stałych izb zostały uregulowane natomiast w art. 10 rozporządzenia 2017/1939, zgodnie z którym monitorują one postępowania przygotowawcze prowadzone przez delegowanych prokuratorów europejskich i wnoszone i popierane przez nich oskarżenia oraz kierują tymi postępowaniami i oskarżeniami. Zapewniają także koordynację postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń w sprawach transgranicznych oraz zapewniają wykonywanie decyzji podjętych przez kolegium. Z kolei prokuratorzy europejscy, zgodnie z art. 12 rozporządzenia 2017/1939, nadzorują prowadzenie postępowań przygotowawczych oraz wnoszenie i popieranie oskarżeń, za które odpowiadają delegowani prokuratorzy europejscy. Delegowani prokuratorzy europejscy natomiast działają w imieniu Prokuratury Europejskiej prowadząc postępowania pozostające we właściwości tej prokuratury. Krajowe przepisy przewidują, iż pewne czynności wykonują prokuratorzy przełożeni, prokuratorzy nadrzędni lub Prokurator Generalny. Stosowne regulacje znajdują się m.in. w art. 45 § 1a, art. 48 § 1, art. 263 § 4, art. 302 § 3, czy w art. 310 § 2 k.p.k. – odnośnie prokuratora przełożonego i nadrzędnego, a nadto w art. 55 § 1, art. 55 § 2b, art. 306 § 3, art. 327 § 2, art. 330 § 2, art. 330 § 2a, art. 330 § 4, art. 465 § 2a, czy w art. 626a k.p.k. – odnośnie zadań prokuratora nadrzędnego. Mając na uwadze niezależność delegowanego prokuratora europejskiego także od struktury organizacyjnej krajowej prokuratury i charakter wykonywanych zadań w imieniu Prokuratury Europejskiej, uzasadnieniem dla wprowadzenia przepisu art. 577c § 3 k.p.k. jest wyraźne uregulowanie, iż w sytuacjach przewidzianych w obowiązujących przepisach, czynności, które wykonuje prokurator przełożony lub nadrzędny, będzie wykonywał właściwy organ Prokuratury Europejskiej. Takie rozwiązanie zapewni niezależność działań prokuratorów Prokuratury Europejskiej zgodnie z art. 6 rozporządzenia 2017/1939.\nDodanie art. 577c § 4 k.p.k.\nZgodnie z art. 104 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939, umowy międzynarodowe z jednym państwem trzecim lub większą ich liczbą, które Unia zawarła lub do których przystąpiła zgodnie z art. 218 TFUE w dziedzinach objętych właściwością Prokuratury Europejskiej, takie jak umowy międzynarodowe dotyczące współpracy w sprawach karnych między Prokuraturą Europejską, a tymi państwami trzecimi, są dla Prokuratury Europejskiej wiążące. Zgodnie zaś z ust. 4 tego artykułu w przypadku braku umowy przewidzianej w ust. 3 państwa członkowskie, jeżeli zezwala im na to stosowna wielostronna umowa międzynarodowa i o ile wyrazi na to zgodę państwo trzecie, uznają Prokuraturę Europejską za organ właściwy do celu wykonywania zawartych przez nie wielostronnych umów międzynarodowych w sprawie pomocy prawnej w sprawach karnych i w stosownych przypadkach wskazują ją jako taki organ, w tym, w miarę potrzeby \ni możliwości, w drodze zmiany tych umów. Państwa członkowskie mogą także wskazać Prokuraturę Europejską jako organ właściwy do celu wykonywania innych zawartych przez nie umów międzynarodowych w sprawie pomocy prawnej w sprawach karnych, w tym w drodze zmiany takich umów. Zgodnie zaś z ust. 5 tego artykułu w przypadku braku umowy przewidzianej w ust. 3 niniejszego artykułu lub uznania Prokuratury Europejskiej za właściwy organ przewidzianego w ust. 4 niniejszego artykułu delegowany prokurator europejski prowadzący sprawę może skorzystać, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia 2017/1939, z uprawnień prokuratora krajowego swojego państwa członkowskiego, by wystąpić o pomoc prawną w sprawach karnych do organów państw trzecich, na podstawie umów międzynarodowych zawartych przez to państwo członkowskie lub mającego zastosowanie prawa krajowego oraz, jeżeli jest to konieczne, za pośrednictwem właściwych organów krajowych.. Uzasadnieniem dla wprowadzenia przepisu art. 577c § 4 k.p.k. jest przyznanie kompetencji do kierowania przez prokuratora Prokuratury Europejskiej stosownych wniosków o pomoc prawną, o przejęcie lub przekazanie ścigania karnego oraz wniosków ekstradycyjnych, zgodnie z regulacjami umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną. Brak stosownej regulacji mógłby stworzyć lukę prawną, której konsekwencją byłoby uniemożliwienie prokuratorowi Prokuratury Europejskiej sięgniecie po instrumenty z zakresu obrotu prawnego z zagranicą w prowadzonym lub nadzorowanym postępowaniu europejskim.\nDodanie art. 577d § 1 k.p.k.\nZgodnie z zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów oraz innych działów administracji w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury wydanego na podstawie art. 36 § 2 Prawa o prokuraturze w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury prowadzi się dla ewidencjonowania spraw z zakresu ustawowych zadań tych jednostek urządzenia − odpowiednie repertoria z zakresu działalności spraw karnych, administracyjnych, cywilnych lub innych. Dla każdej powszechnej jednostki organizacyjnej – tak na szczeblu Prokuratury Krajowej, regionalnej, okręgowej czy rejonowej prowadzone są takie urządzenia ewidencjonujące. Przepisy zarządzenia, stanowią jedynie o powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Korespondencja, akta czy inna dokumentacja związana z daną sprawą karną jest rejestrowana w powszechnej jednostce prokuratury. Sprawy karne pozostające we właściwości Prokuratury Europejskiej nie będą rejestrowane w wykazach powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Prowadzenie tych spraw powierzone zostanie oddelegowanym prokuratorom europejskim i będą podlegały odpowiednim obowiązkom rejestracyjnym dla spraw karnych z właściwości Prokuratury Europejskiej. Założeniem projektodawcy jest zatem wyodrębnienie tych spraw, które są prowadzone i nadzorowane w powszechnych jednostkach prokuratury od tych, dla których właściwe będą delegatury krajowe. Uzasadnieniem dla projektowanego przepisu jest także i to, że kierownik danej jednostki organizacyjnej prokuratury nie będzie zapoznawał się z korespondencją tak przychodzącą, jak i wychodząca a dotyczącą spraw karnych pozostających we właściwości delegatur krajowych, nie będzie sprawował bezpośredniego nadzoru nad tymi postępowaniami, decydował o ewentualnym przedłużeniu czasu trwania śledztwa lub dochodzenia lub w innych incydentalnych kwestiach. Wszystkie te argumenty przemawiają za tym, by czas trwania postępowania europejskiego jako niezależnego od krajowego, nie wliczał się do czasu trwania tegoż postępowania. \nDodanie art. 577d § 2 k.p.k.\nPodstawową zasadą międzynarodowej pomocy prawnej jest możliwość wykorzystania dowodów w postępowaniu prowadzonym przez właściwe krajowe organy. Współpraca międzynarodowa w sprawach karnych oparta jest o regułę locus regit actum, zgodnie z którą państwo wezwane wykonuje wniosek pomocowy zgodnie z regułami prawa krajowego. Uzupełnieniem tej zasady jest dochowanie procedur i formalności wnioskowanych przez państwo kierujące wniosek pomocowy pod warunkiem, że nie są one sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa państwa wezwanego (forum regit actum). Dodatkowo reguły te wzmocnione zostają zasadą specjalności – państwo wnioskujące może wykorzystać wnioskowany dowód zgodnie ze skierowanym wnioskiem o pomoc prawną. O ile przedmiotowe reguły stanowiły podstawę dotychczasowej współpracy międzynarodowej opartej na wnioskach rekwizycyjnych, o tyle nie zostały one w całości inkorporowane do zasad współpracy w ramach Unii Europejskiej, opartej na wzajemnym uznawaniu przeprowadzonych dowodów, wzmacnianiu wzajemnego zaufania państw członkowskich do wydanych orzeczeń. Celem współpracy międzynarodowej w sprawach karnych na terenie Unii Europejskiej jest dążenie do uznawania przez państwa wydające czynności podejmowanych za granicą w formie, w jakiej przewiduje to prawo krajowe państwa wykonującego. W szczególności dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych rezygnuje z zasady specjalności na rzecz swobodnego przepływu i wykorzystania dowodów pomiędzy krajami członkowskimi. Przepisy krajowej procedury karnej, w tym przepis art. 587 k.p.k., dopuszcza możliwość wykorzystania w postępowaniu karnym dowodów, które zostały uzyskane \nod organów państw obcych w drodze pomocy prawnej, a o ich przeprowadzenie wnioskował polski sąd lub prokurator. Także literalna wykładnia przepisu art. 590 § 4 k.p.k. pozwala na sformułowanie twierdzenia o dopuszczalności wprowadzenia do procesu karnego także tych dowodów, które zostały zebrane za granicą przed przejęciem ścigania. Wprowadzenie przepisu art. 577d § 2 k.p.k., zgodnie z którym dowody przeprowadzone w postępowaniu europejskim są dowodami w postępowaniu krajowym, chociażby czynności dowodowe były prowadzone w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z przepisami tego państwa, chyba że zgodnie z prawem polskim niedopuszczalne jest przeprowadzenie lub uzyskanie danego dowodu, znajduje swoje uzasadnienie nie tylko w regułach współpracy międzynarodowej w sprawach karnych, ale także instrumentach unijnych – dyrektywie 2014/41 w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych. Ponadto, także krajowe przepisy procedury karnej uznają dowody zgromadzone w ramach wniosków pomocowych, kierowanych z inicjatywy krajowych organów postępowania karnego lub nawet wobec braku tej inicjatywy. Odmienne podejście do dowodów zgromadzonych w postępowaniu europejskim przekreślałaby założenie, na jakim opiera się międzynarodowa pomoc prawna. Jedynym kryterium oceny dowodu przeprowadzonego w postępowaniu europejskim do krajowego postępowania będzie jego dopuszczalność lub uzyskanie w świetle prawa polskiego. Założeniem projektodawcy jest zatem ocena danego dowodu pod kątem zakazów dowodowych obowiązujących w krajowej procedurze karnej. Założeniem projektodawcy nie jest natomiast wprowadzenie obowiązku badania czy postępowanie europejskie przebiegało w sposób tożsamy jak w przypadku postępowania krajowego. Uzasadnieniem dla wprowadzenia kryterium oceny dopuszczalności lub uzyskania dowodu zgodnie z zasadami prawa krajowego jest uznanie przeprowadzonego dowodu zgodnie z regułami prawa krajowego organu państwa przeprowadzającego daną czynność dowodową. \nDodanie art. 577e k.p.k.\nCelem projektowanej regulacji jest wprowadzenie możliwości podejmowania w postępowaniu europejskim czynności nieznanych prawu polskiemu, dla których podstawą byłoby prawo Unii Europejskiej, w tym jego wykładnia wynikająca z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) Projektowany przepis stanowi konsekwencje wyroku TSUE z dnia 21 grudnia 2023 r. w sprawie sygn. C-281/22, w którym stwierdzono, że artykuły 31 i 32 rozporządzenia 2017/1939 należy interpretować w ten sposób, że: jeżeli przekazana do wykonania czynność w ramach postępowania przygotowawczego wymaga zgody organu sądowego zgodnie z prawem państwa członkowskiego pomocniczego delegowane prokuratora europejskiego, to kontrola przeprowadzona w tym państwie członkowskim może dotyczyć wyłącznie elementów związanych z wykonaniem tej czynności, z wyłączeniem elementów dotyczących uzasadnienia i podjęcia decyzji o przeprowadzeniu wspomnianej czynności, które to elementy w wypadku poważnej ingerencji w zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej prawa osoby, której dana czynność dotyczy, powinny podlegać uprzedniej kontroli sądowej w państwie członkowskim delegowanego prokuratora europejskiego prowadzącego sprawę. Dla przykładu, prawo polskie nie przewiduje uprzedniej kontroli sądu decyzji prokuratora \no przeszukaniu, w celu zbadania jej zgodności z prawem i niezbędności przeprowadzenia tej czynności (wymóg wynikający z pkt. 75 wyroku TSUE w sprawie C-281/22). Projektowany przepis wprowadza możliwość takiej kontroli w zakresie postępowań europejskich. Dodatkowo objęto nim dopuszczalność wniesienia środka odwoławczego, chociażby środek taki nie był dopuszczalny w myśl prawa polskiego, jak również dopuszczalność przeprowadzenia czynności procesowej za pomocą wideokonferencji lub innej technologii zdalnej komunikacji, przy uwzględnieniu warunków przewidzianych w prawie Unii Europejskiej, również wówczas, gdy prawo polskie nie przewiduje przeprowadzenia czynności za jej pomocą Projektowana regulacja powinna przewidywać, że jeżeli w postępowaniu europejskim, zgodnie z rozporządzeniem 2017/1939 lub innymi bezpośrednio obowiązującymi przepisami prawa Unii Europejskiej, wymagana jest uprzednia lub następcza zgoda sądu na czynność postępowania karnego – wniosek prokuratora Prokuratury Europejskiej o wydanie takiej zgody rozpoznaje sąd okręgowy właściwy miejscowo dla delegatury Prokuratury Europejskiej, chociażby w prawie polskim uzyskanie zgody nie było w wypadku takiej czynności wymagane lub znane. Sąd ten będzie również właściwy do rozpoznania wniesionego środka odwoławczego. Przepisy procedury karnej w art. 31 § 1−3 k.p.k. określają właściwość miejscową sądu do rozpoznania sprawy karnej. Ustawodawca przewiduje także w przepisach art. 246 § 2 k.p.k. czy też w przepisie art. 554 § 1 k.p.k. odrębne kryteria dla właściwości miejscowej sądu, posługując się kryterium miejsca zatrzymania lub prowadzenia postępowania bądź też – jak w przepisie art. 554 § 1 k.p.k. – kryterium siedziby sądu okręgowego, w którego okręgu wydano orzeczenie w pierwszej instancji. Podobnie także przepis art. 252 § 2 k.p.k., który przewiduje właściwość sądu rejonowego, w okręgu którego prowadzi się postępowanie do rozpoznania zażalenia na postanowienie prokuratora w przedmiocie środka zapobiegawczego. W ocenie projektodawcy uzasadnieniem dla przyjęcia właściwości miejscowej sądu okręgowego właściwego miejscowo dla delegatury Prokuratury Europejskiej jest zapewnienie właściwej koordynacji działań między tak wyznaczonym sądem, a delegaturą Prokuratury Europejskiej. Podyktowane jest to także koniecznością zapewnienia sprawnego prowadzenia spraw karnych oraz zapewnienia efektywnej przesyłki materiałów, akt sprawy czy poszczególnych dokumentów. Przyznanie kompetencji do wyrażenia zgody tak następczej jak i uprzedniej uzasadnione jest także tym, że dotychczasowe rozwiązania prawne – przyznają kompetencje sądowi okręgowemu uprawnienie do wyrażenia zgody na przeprowadzenie czynności operacyjno-rozpoznawczych. Sąd okręgowy właściwy miejscowo dla delegatury Prokuratury Europejskiej będzie także rozpoznawał środki odwoławcze. Mając na uwadze charakter aktu prawnego regulującego zakres oraz sposób działania Prokuratury Europejskiej wydanego w formie unijnego rozporządzenia 2017/1939, który ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowany we wszystkich państwach członkowskich, a także charakter postępowań europejskich, zasadnym jest przyznanie kompetencji do rozpoznania sprawy przez sąd okręgowy i co za tym idzie sędziów wyróżniających się szczególną wiedzą i doświadczeniem. Dotychczasowe rozwiązania prawne, w tym przepis art. 177 § 1a czy art. 374 § 3 k.p.k. przewidują możliwość przeprowadzenia przesłuchania świadka, czy rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających jej przeprowadzenie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Rozwiązanie to nie zostało jednak przyjęte na etapie postępowania przygotowawczego do innych czynności dowodowych. Założeniem wprowadzonego przepisu art. 577e pkt 3 dopuszczającego przeprowadzenie czynności procesowej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających jej przeprowadzenie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku –przy uwzględnieniu warunków przewidzianych w prawie Unii Europejskiej, również wówczas, gdy prawo polskie nie przewiduje przeprowadzenia czynności za ich pomocą jest zapewnienie efektywności prowadzonych w postępowaniu europejskim czynności, skutecznej ich realizacji. Postępowanie europejskie – co wynika z właściwości rzeczowej Prokuratury Europejskiej − będzie prowadzone w sprawach karnych dotyczących tak nadużyć finansowych na szkodę Unii Europejskiej, przestępstw z nim związanych oraz udziału w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie takich przestępstw. Postępowania te, z uwagi na ich transgraniczny charakter, będą niewątpliwie cechowały się pewnym stopniem skomplikowania. Założeniem, które legło u podstaw tego przepisu, było przyjęcie, iż tego typu przestępstwa będą popełniane w zorganizowanych strukturach tak osobowych i nierzadko geograficznych. Nie można wykluczyć takiej sytuacji, że materiał dowodowy, potrzebne informacje znajdować się będą na obszarze innych państw członkowskich. Celem wprowadzenia tego przepisu jest zatem ułatwienie pracy delegaturom Prokuratury Europejskiej, które będą musiały w tym zakresie podjąć odpowiednie działania dla zgromadzenia materiału dowodowego, który czy to częściowo czy w całości może znajdować się poza granicami kraju. \nDodanie art. 577f k.p.k.\nUzasadnieniem dla wprowadzenia tego przepisu jest zapewnienie efektywności działania organów postępowania przygotowawczego w odniesieniu do przestępstw pozostających we właściwości Prokuratury Europejskiej i tym samym realizującym zadania tej prokuratury na szczeblu zdecentralizowanym − właściwym delegaturom. Przepis ma na celu zapewnienie skutecznej reakcji na popełnione przestępstwo i właściwe zainicjowanie postępowania przygotowawczego. Zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia 2017/1939 instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii oraz organy państw członkowskich właściwe na podstawie mającego zastosowanie prawa krajowego bez zbędnej zwłoki informują Prokuraturę Europejską o każdym czynie zabronionym, w sprawie którego mogłaby ona wykonywać swoją właściwość zgodnie z art. 22 oraz art. 25 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1939. Zgodnie z tym przepisem informację o przestępstwach pozostających we właściwości EPPO, nie powinny odbywać się za pośrednictwem innych organów krajowych w tym prokurator krajowych. Celem projektowanego przepisu art. 577f § 1 k.p.k. , który będzie stanowił, że informację o zawiadomieniu o przestępstwie lub własnych danych świadczących o popełnieniu przestępstwa, pozostającego we właściwości prokuratora Prokuratury Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem 2017/1939, Policja i inne właściwe organy przekazują wraz z zebranym materiałem niezwłocznie do właściwej delegatury Prokuratury Europejskiej, jest także ułatwienie wymiany informacji i zapewnienie skuteczności we współdziałaniu właściwych organów do przeprowadzenia postępowania europejskiego. Także z punktu widzenia zapewnienia należytej ochrony interesów pokrzywdzonych, przekazanie informacji o zawiadomieniu właściwej delegaturze Prokuratury Europejskiej pozwoli na właściwą reakcję karnoprawną i ochronę interesów pokrzywdzonych przestępstwem pozostającym we właściwości rzeczowej Prokuratury Europejskiej. Tożsamy cel dotyczy art. art. 577f § 2 k.p.k., który będzie obejmował sytuacje po wszczęciu postępowania przez dany organ. W ocenie projektodawcy przekazanie informacji o prowadzonej sprawie do właściwej delegatury Prokuratury Europejskiej, niezwłocznie po jej zidentyfikowaniu uzasadnione jest nie tylko koniecznością wypełnienia obowiązków wynikających z rozporządzenia 2017/1939, ale umożliwia także efektywne wykorzystanie tak zasobów śledczych i administracyjnych tej delegatury. Do prowadzenia spraw należących do właściwości Prokuratury Europejskiej wyznaczeni zostaną oddelegowani prokuratorzy europejscy posiadający specjalistyczną wiedzę i doświadczenie w prowadzeniu śledztw o złożonej, niejednokrotnie, strukturze osobowej i przedmiotowej. Ponadto, przekazanie informacji o sprawie zgodnie z właściwością pozwoli właściwej delegaturze Prokuratury Europejskiej na zidentyfikowanie innych spraw, pozostających w związku z przekazaną sprawą, a to z kolei skutkować będzie właściwą reakcją karnoprawną. \nZmiana treści art. 615a § 1 k.p.k.\nDotychczasowe brzmienie przepisu art. 615a § 1 zdanie drugie k.p.k. przewidywało pośrednictwo Prokuratury Krajowej w kontaktach między prokuratorami powszechnych jednostek prokuratury, a Prokuraturą Europejską. Założeniem projektodawcy jest wyeliminowanie pośrednictwa Prokuratury Krajowej w kontaktach między Prokuraturą Europejską, a prokuratorami powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zbędne, w ocenie projektodawcy, jest utrzymywanie takiego pośrednictwa. Prokuratorzy powszechnych jednostek prokuratury powinni mieć możliwość bezpośredniego kontaktu w delegowanymi prokuratorami europejskimi. Przyczyni się to niewątpliwie do sprawnej komunikacji i wymiany informacji, na przykład poprzedzających choćby późniejsze przekazanie sprawy karnej zgodnie z właściwością rzeczową. \nZmiany w ustawie z dnia 10 września 1999 r. − Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2023 r. poz. 654, z późn. zm.).\nPrzepis art. 115 kodeksu karnego skarbowego określa właściwość rzeczową sądów orzekających w sprawach o przestępstwa skarbowe i w sprawach o wykroczenia skarbowe. Przepis ten umieszczony jest w dziale I, dotyczącym przepisów wstępnych określających cel postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe oraz wykroczenia skarbowe, także właściwość sądów, organów postępowania przygotowawczego. Dodanie art. 115a uzasadnione jest koniecznością przyznania prokuratorowi Prokuratury Europejskiej kompetencji i uprawnień tożsamych z uprawnieniami prokuratora powszechnej jednostki prokuratury w zakresie postępowania karnego dotyczącego przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych pozostających we właściwości określonej w rozporządzeniu 2017/1939. Konsekwencją uznania, iż dobrem prawnie chronionym jest także należność stanowiąca przychód budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetu zarządzanego przez Wspólnoty Europejskie, a także mając na uwadze ukształtowanie celów postępowania karnego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, jakim jest wyrównanie uszczerbku finansowego spowodowanego przestępstwem na szkodę także Unii Europejskiej, zasadnym jest przyznanie kompetencji i uprawnień w tej materii prokuratorowi Prokuratury Europejskiej. Dodanie tego przepisu, w ocenie projektodawcy, zapewni spójność przepisów kodeksu karnego skarbowego i przepisów art. 22, art. 23 oraz art. 25 rozporządzenia 2017/1939 określających właściwość rzeczową Prokuratury Europejskiej. Nieuwzględnienie zmian w obszarze przepisów kodeksu karnego skarbowego mogłoby prowadzić do sytuacji, w której delegowany Prokurator Europejski zgodnie z zadaniami wyznaczonymi rozporządzeniem 2017/1939, byłby właściwy do prowadzenia postępowania karnego w sprawach o przestępstwa nadużyć finansowych, bez odpowiednich uprawnień wynikających z krajowych przepisów kodeksu karnego skarbowego. \nZmiany w ustawie z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. z 2023 r. poz. 659). \nPrzepis art. 27 określa podmioty uprawnione do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania przeciwko podmiotowi zbiorowemu, przy czym ust. 1 wskazuje prokuratora lub pokrzywdzonego, jako uprawnionych do zainicjowania tego postępowania, a ust. 2 wskazuje Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w zakresie spraw, w których podstawą odpowiedzialności podmiotów zbiorowych jest czyn zabroniony uznany przez ustawę za czyn nieuczciwej konkurencji. W ocenie projektodawcy, za zasadne należy uznać dodanie ustępu 3 w art. 27, którego celem jest przyznanie kompetencji prokuratorowi Prokuratury Europejskiej do inicjowania postępowań dotyczących odpowiedzialności podmiotów zbiorowych, przy czym złożenie wniosku będzie uzasadnione w odniesieniu do kategorii spraw pozostających we właściwości rzeczowej Prokuratury Europejskiej. \nZmiany w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz.146).\nArt. 96 ust 6 rozporządzenia 2017/1939 reguluje warunki zatrudnienia delegowanych prokuratorów europejskich, którzy zatrudniani są w charakterze tak zwanych specjalnych doradców zgodnie z art. 5, 123 i 124 warunków zatrudnienia [4]). Zgodnie z tym regulacjami porozumienie pomiędzy doradcą i organem określa jedynie wynagrodzenie, a pozostałe świadczenia dotyczące m.in. zabezpieczenia społecznego, emerytury ponoszą państwa członkowskie. Taka forma porozumienia, stwarza konieczność zapewnienia adekwatnych mechanizmów pozwalających delegowanym prokuratorom europejskim zachować prawa związane z zabezpieczeniem społecznym, emeryturami lub rentami oraz ubezpieczeniem w systemie krajowym. Zgodnie z projektowanymi regulacjami w Prawie o prokuraturze (opisanymi w dalszej części wniosku) delegowany prokurator europejski będzie w dalszym ciągu również prokuratorem powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury (jedynie delegowanym do Prokuratury Europejskiej), tak więc nie istnieje konieczność wprowadzania dodatkowych regulacji odnoszących się do kwestii jego zabezpieczenia społecznego, a więc składek na ubezpieczenie społeczne, gdyż ma do niego zastosowanie instytucja stanu spoczynku, z którą nie są związane takie składki (art. 126 § 1 i art. 127 Prawa o prokuraturze). Pozostaje więc kwestia ubezpieczenia zdrowotnego. Wskazać należy, że w art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz.146) prawodawca zdecydował, że sędziowie i prokuratorzy podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Dlatego też, aby zapewnić realizację wymogów stawianych przez rozporządzenie 2017/1939 dotyczących zapewnienia adekwatnych mechanizmów pozwalających delegowanym prokuratorom europejskim zachować prawa związane z ubezpieczeniem zdrowotnym, proponuje się dodanie w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w art. 86 w ust. 1 po punkcie 3, pkt 3a, na mocy którego składki na ubezpieczenie zdrowotne dla delegowanych prokuratorów europejskich, wobec tego, że nie będzie mi wypłacane wynagrodzenie w Polsce, będą opłacane przez ich pracodawców w Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie wysokości ostatniego wynagrodzenia przed objęciem wskazanego wyżej urzędu. Biorąc pod uwagę, że delegowanym prokuratorom europejskim pensje wypłacane są bezpośrednio przez Prokuraturę Europejską, w walucie euro, istotnie skomplikowane byłoby wyliczenie odpowiedniej podstawy wskazanej składki. Dlatego też w celu uproszczenia procedur oraz ujednolicenia systemu zdecydowano się na zastosowanie jako podstawy ustalenia wysokości składki, wysokość ostatniego wynagrodzenia przed objęciem wskazanego wyżej urzędu. Ponadto biorąc pod uwagę, że wypłacane delegowanym prokuratorom europejskim wynagrodzenie podlega innej niż krajowa specyfice zdecydowano, że ostatni pracodawca w Rzeczypospolitej Polskiej, a więc odpowiednia jednostka organizacyjna prokuratury będzie odpowiedzialna za przekazywanie składek do odpowiedniego urzędu.\nZmiany w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze.\nDodanie w art. 11 § 1a.\nZgodnie z art. 11 Prawa o prokuraturze, Prokurator Generalny przedstawia Sejmowi i Senatowi jawną roczną informację o łącznej liczbie osób, wobec których został skierowany wniosek o zarządzenie kontroli i utrwalania rozmów lub wniosek o zarządzenie kontroli operacyjnej. Wobec tego, że w świetle projektowanych regulacji w zakresie przestępstw pozostających we właściwości Prokuratury Europejskiej czynności realizowane przez właściwych prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury będą wykonywane przez prokuratorów Prokuratury Europejskiej, konieczne staje się stworzenie podstawy prawnej do żądania przez Prokuratora Generalnego od prokuratorów Prokuratury Europejskiej danych pozwalających na sporządzenie całościowej informacji dla Sejmu i Senatu.\nDodanie art. 25a i 35a\nZgodnie z art. 96 ust. 6 rozporządzenia 2017/1939, właściwe organy krajowe zapewniają delegowanym prokuratorom europejskim zasoby i sprzęt niezbędne do pełnienia ich funkcji. Wobec powyższego przewiduje się wprowadzenie, podstawy prawnej do tworzenia przy powszechnych jednostkach organizacyjnej prokuratury delegatur Prokuratury Europejskiej. Jednostka organizacyjna prokuratury, przy której utworzona zostanie taka delegatura zapewniała będzie delegowanym prokuratorom europejskim zasoby i sprzęt niezbędne do pełnienia ich funkcji, a także obsługę biurową w zakresie, w jakim obsługa ta nie zostaje zapewniona przez Prokuraturę Europejską. Zgodnie z art. 98 rozporządzenia 2017/1939, Prokuratura Europejska może korzystać z pomocy oddelegowanych ekspertów krajowych lub innych osób, które zostały jej udostępnione, ale które nie są przez nią zatrudnione. Mając to na uwadze, obsługa biurowa delegatury Prokuratury Europejskiej będzie zapewniona przez urzędników zatrudnionych w jednostce organizacyjnej prokuratury, przy której utworzono taką delegaturę. Delegatury te będą tworzone i znoszone w drodze rozporządzenia Minister Sprawiedliwości, przy uwzględnieniu podziału właściwości delegowanych prokuratorów europejskich, potrzeby zapewnienia sprawności ich postępowań oraz skutecznego zwalczania przestępczości.\nDodanie art. 55a.\nZgodnie z art. 96 ust. 6 rozporządzenia 2017/1939, właściwe organy krajowe zapewniają delegowanym prokuratorom europejskim zasoby i sprzęt niezbędne do pełnienia ich funkcji, dlatego też projekt będzie przewidywał stworzenie podstawy prawnej do finansowania działań prokuratorów Prokuratury Europejskiej w Polsce. Zgodnie z projektowanym przepisem działalność ta w zakresie, w jakim nie będzie ona finansowana przez Prokuraturę Europejską, w tym w zakresie wynagrodzeń, o których mowa w projektowanych art. 106c § 5 i art. 106f § 2 Prawa o prokuraturze, będzie finansowana ze środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Wskazane zmiany są niezbędne biorąc pod uwagę konieczność dostosowania Prawa o prokuraturze do wymagań stawionych przez rozporządzenie 2017/1939. Zgodnie z motywem 113 tego rozporządzenia, koszty funkcjonowania biura i wsparcia sekretarskiego delegowanych prokuratorów europejskich powinny być pokrywane przez państwa członkowskie. Zgodnie z art. 91 ust. 5 rozporządzenia 2017/1939 wydatki delegowanych prokuratorów europejskich prowadzących czynności w ramach zadań Prokuratury Europejskiej uznaje się za wydatki operacyjne Prokuratury Europejskiej. Wydatki operacyjne zasadniczo nie obejmują kosztów związanych z czynnościami w ramach postępowania przygotowawczego podejmowanymi przez właściwe organy krajowe ani kosztów pomocy prawnej. Jedynie w przypadku realizowania czynności, z którymi wiążą się szczególnie wysokie koszty, stała izba może podjąć decyzję o częściowym pokryciu kosztów tych czynności przez Prokuraturę Europejską (ust. 6). Jak wynika z motywu 112 wskazanego rozporządzenia, zasadniczo koszty czynności w ramach postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Europejską powinny być pokrywane przez organy krajowe, które przeprowadzają te czynności. Wydatki operacyjne pokrywane z budżetu Prokuratury Europejskiej powinny natomiast obejmować koszty komunikacji operacyjnej między delegowanymi prokuratorami europejskimi, a centralą Prokuratury Europejskiej, takie jak koszty dostarczania przesyłek, koszty podroży, koszty tłumaczeń pisemnych niezbędnych do wewnętrznego funkcjonowania Prokuratury Europejskiej oraz inne koszty nieponiesione uprzednio przez państwa członkowskie w trakcie postępowania przygotowawczego. Ponadto zgodnie z art. 98 rozporządzenia 2017/1939, Prokuratura Europejska może korzystać z pomocy oddelegowanych ekspertów krajowych lub innych osób, które zostały jej udostępnione, ale którzy nie są przez nią zatrudnione. \nDodanie art. 106b i 106c\nPo przystąpienie do EPPO państwo członkowskie ma za zadanie przedstawić trzech kandydatów na stanowisko prokuratora europejskiego oraz ustaloną liczbę kandydatów na delegowanych prokuratorów europejskich. Zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939, Rada wybiera i powołuje prokuratora europejskiego na sześcioletnią kadencję (z możliwością przedłużenia o nie więcej niż trzy lata) spośród kandydatów będących prokuratorami lub sędziami. Zgodnie z art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2017/1939 jest on zatrudniany w charakterze pracownia tymczasowego Prokuratury Europejskiej, a jego wynagrodzenie jest wydatkiem Prokuratury Europejskiej (art. 91 ust. 4 rozporządzenia 2017/1939). Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1939, Kolegium powołuje delegowanych prokuratorów europejskich na pięcioletnią kadencję spośród kandydatów będących prokuratorami lub sędziami. Zgodnie z art. 96 ust. 6 rozporządzenia 2017/1939 jest on zatrudniany w charakterze specjalnego doradcy Prokuratury Europejskiej, o którym mowa w art. 5, 123 i 124 warunków zatrudnienia, a jego wynagrodzenie jest wydatkiem Prokuratury Europejskiej (art. 91 ust. 4 Regulaminu). Przepisy dotyczące delegowanych prokuratorów europejskich w przeciwieństwie do prokuratora europejskiego wymagają, aby delegowany prokurator europejski od momentu powołania aż do jego odwołania był aktywnym prokuratorem lub sędzią. Wobec powyższego zasadne jest wprowadzenie mechanizmu wyłaniania kandydatów na prokuratora Prokuratury Europejskiej, zgodnie z którym kandydaci będą wyłaniani spośród prokuratorów w drodze konkursu na prokuratora europejskiego i konkursu na delegowanego prokuratora europejskiego, ogłaszanych i przeprowadzanych przez Prokuratora Generalnego. Zasadnym jest również wprowadzenie regulacji, które będą mieć zastosowanie po akceptacji kandydatów przez właściwe organy Unii Europejskiej. W przypadku prokuratora europejskiego proponuje się mechanizm, na kształt regulacji przewidzianych w art. 131 § 1 Prawa o prokuraturze, zgodnie z którym z dniem powołania prokuratora na urząd prokuratora europejskiego, jego prawa i obowiązki służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury ulegają zawieszeniu na czas sprawowania tego urzędu. W przypadku zaś delegowanego prokuratora europejskiego proponuje się, że z dniem powołania prokuratora na ten urząd, Prokurator Generalny deleguje go do pełnienia obowiązków w Prokuraturze Europejskiej na czas sprawowania tego urzędu. Różnica ta wynika z faktu, że zgodnie z art. 13 ust 3 i art. 96 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939, delegowani prokuratorzy europejscy mogą też sprawować funkcje prokuratorów krajowych, o ile nie uniemożliwia im to wykonywania obowiązków wynikających z tego rozporządzenia oraz powinni być w pełni włączeni w struktury swoich prokuratur krajowych. Przewiduje się również wprowadzenie regulacji pozwalającej na odwołanie delegowanego prokuratora europejskiego z delegacji za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, w zgodzie z trybem określonym w art. 17 ust. 4 rozporządzenia 2017/1939. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia 2017/1939, delegowani prokuratorzy europejscy są − od momentu powołania na urząd delegowanego prokuratora europejskiego aż do ich odwołania − aktywnymi członkami prokuratury lub sądownictwa odpowiednich państw członkowskich, które ich wskazały. Dlatego zasadnym jest przyjęcie regulacji, zgodnie z którą w okresie sprawowania urzędu prokuratora europejskiego i delegowanego prokuratora europejskiego prokurator Prokuratury Europejskiej zachowuje swoje stanowisko, pozostając prokuratorem w rozumieniu Prawa o prokuraturze oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, z tym, że świadczy pracę na rzecz Prokuratury Europejskiej, a tym samym będą miały do nich zastosowanie te przepisy. W związku z tym, że prokuratorzy europejscy będą zatrudnieni w charakterze pracowników tymczasowych Prokuratury Europejskiej na mocy art. 2 lit. a Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz. U. UE.L. z 1968 r. nr 56 str. 1/2), do których ma zastosowanie art. 12b Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (Dz. U UE. L z 1968 nr 56 str. 1/1) dotyczący dodatkowego zatrudnienia zasadnym jest wyłączenie stosowania wobec nich przepisów art. 103 § 1 i 4–6 Prawa o prokuraturze dotyczących podejmowania dodatkowego zatrudnienia. W przypadku delegowanych prokuratorów europejskich przepisy te będą miały zastosowanie, gdyż w odniesieniu do nich nie obowiązują powołane wyżej regulacje prawa Unii Europejskiej. Zasadnym jest również przyjęcie, że decyzje w przedmiocie urlopu prokuratora Prokuratury Europejskiej będzie podejmował właściwy organ Prokuratury Europejskiej, zaś należności, o których mowa w art. 109 będzie wypłacała delegowanemu prokuratorowi europejskiemu jednostka organizacyjna prokuratury, przy której utworzono delegaturę Prokuratury Europejskiej, gdzie pełni obowiązki.\nWobec treści art. 96 ust. 6 rozporządzenia 2017/1939, zgodnie z którą właściwe organy krajowe ułatwiają delegowanym prokuratorom europejskim pełnienie ich funkcji na mocy niniejszego rozporządzenia i powstrzymują się od prowadzenia działań lub polityk, które mogą mieć niekorzystny wpływ na karierę zawodową lub status delegowanych prokuratorów europejskich w krajowym systemie ścigania, w projekcie przewidzieć również należy przepis, zgodnie z którym okres sprawowania urzędu prokuratora Prokuratury Europejskiej będzie wliczany do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, stawka wynagrodzenia, wymiar dodatku za długoletnią pracę oraz wymiar gratyfikacji jubileuszowej. Wobec tego, że prokuratorom Prokuratury Europejskiej wynagrodzenie będzie wypłacone przez Prokuraturę Europejską zasadnym jest przyjąć, że nie będzie przysługiwało im wynagrodzenie wypłacane przez powszechne jednostki organizacyjnej prokuratury, z zastrzeżeniem wyjątków opisanych w dalszej części wniosku. Przewiduje się nadto wprowadzenie przepisu gwarancyjnego, zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia wypłacanego przez Prokuraturę Europejską będzie niższa od wynagrodzenia, które przysługiwałoby prokuratorowi Prokuratury Europejskiej, gdyby sprawował wyłącznie urząd prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury (wynagrodzenie krajowe), wypłacane mu będzie wynagrodzenie wyrównawcze, stanowiące różnicę między wynagrodzeniem krajowym a wynagrodzeniem wypłacanym przez Prokuraturę Europejską. Regulacja ta jest wynikiem treści art. 96 ust. 6 rozporządzenia 2017/1939, zgodnie z którym należy zapewnić, by całkowite wynagrodzenie delegowanego prokuratora europejskiego nie było niższe niż to, które prokurator ten otrzymywałby, sprawując wyłącznie funkcję prokuratora krajowego.\nDodanie art. 106d i 106e.\nNiezbędne jest również wprowadzenie takich zmian w Prawie o prokuraturze, które odnosiłyby się do niezależność prokuratorów Prokuratury Europejskiej. Zgodnie z art. 6 ust 1 rozporządzenia 2017/1939, Prokuratura Europejska jest niezależna. Europejski Prokurator Generalny, zastępcy Europejskiego Prokuratora Generalnego, prokuratorzy europejscy, delegowani prokuratorzy europejscy, dyrektor administracyjny oraz pracownicy Prokuratury Europejskiej działają w interesie Unii jako całości, zgodnie z definicją w prawie, i przy wykonywaniu swoich obowiązków wynikających z rozporządzenia 2017/1939 nie dążą do uzyskania ani nie przyjmują poleceń od nikogo spoza Prokuratury Europejskiej – ani od państw członkowskich Unii Europejskiej, ani od instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii. Państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii przestrzegają niezależności Prokuratury Europejskiej i nie próbują wywierać na nią wpływu w wykonywaniu jej zadań. Wobec powyższego proponuje się przyjęcie, że przy prowadzeniu postępowań europejskich prokurator Prokuratury Europejskiej nie podlega prokuratorom przełożonym określonym zgodnie z przepisami Prawa o prokuraturze, nie wykonuje ich zarządzeń, poleceń, wytycznych ani innych decyzji, a uprawnienia i obowiązki przełożonego wykonują w postępowaniu europejskim oraz wobec tych prokuratorów organy określone w rozporządzeniu 2017/1939, w zakresie tam wskazanym. \nWobec tego, że jak wyżej wskazano do prokuratorów Prokuratury Europejskiej będą miały zastosowanie przepisy Prawa o prokuraturze, zasadnym jest przewidzieć wyłączenia w tym zakresie w związku z odmiennym statusem tych prokuratorów. Wobec odrębności delegatur Prokuratury Europejskiej od powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury i szczególnych przepisów rozporządzenia 2017/1939 proponuje się wyłączenie stosowania przepisów Prawa o prokuraturze dotyczących zarządzania wizytacji oraz nadzoru w zakresie przetwarzania danych osobowych. \nDodatkowo proponuje się wprowadzenie regulacji, zgodnie z którą, wobec tego, że prokurator europejski nie będzie prowadził postępowań krajowych, nie będą miały do niego zastosowania przepisy art. 149 Prawa o prokuraturze, odnoszące się do kary porządkowej upomnienia. Wskazać natomiast należy, że przełożonym, o którym mowa w art. 149 Prawa o prokuraturze w odniesieniu do delegowanego prokuratora europejskiego będzie kierownik jednostki organizacyjnej prokuratury, w której mieści się siedziba delegatury Prokuratury Europejskiej, gdzie delegowany prokurator europejski pełni obowiązki. \nZgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia 2017/1939, jeżeli państwo członkowskie postanowi odwołać prokuratora krajowego, który został powołany na stanowisko delegowanego prokuratora europejskiego, lub wszcząć wobec niego postępowanie dyscyplinarne z powodów niezwiązanych z jego obowiązkami wynikającymi z niniejszego rozporządzenia, przed podjęciem takiego działania informuje ono o tym Europejskiego Prokuratora Generalnego. Państwo członkowskie nie może bez zgody Europejskiego Prokuratora Generalnego odwołać delegowanego prokuratora europejskiego ani wszcząć wobec niego postępowania dyscyplinarnego z powodów, które wiążą się z jego obowiązkami wynikającymi z niniejszego rozporządzenia. Jeżeli Europejski Prokurator Generalny nie wyrazi zgody, dane państwo członkowskie może zwrócić się do kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec powyższego w projekcie należy przewidzieć, że wszczęcie postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego oraz wymierzenie kary, o której mowa w art. 149 § 1 wobec delegowanego prokuratora europejskiego może nastąpić po spełnieniu warunków określonych w powołanym przepisie rozporządzenia 2017/1939. Wobec tego, że w przypadku prokuratora europejskiego przyjęto mechanizm, zgodnie z którym z dniem powołania go na ten urząd, jego prawa i obowiązki służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury ulegają zawieszeniu na czas sprawowania tego urzędu, przyjąć należy, że również postępowanie dyscyplinarne, wobec tego prokuratura, w razie wszczęcia, ulega zawieszeniu na czas sprawowania tego urzędu. \nDodanie art. 106f.\nW projekcie niezbędne będzie również stworzenie odpowiednich przepisów odnoszących się do prowadzenia przez prokuratorów Prokuratury Europejskiej postępowań krajowych. Jako uzasadnioną należy przyjąć zasadę, że nie będą oni prowadzić spraw krajowych. Jednakże w celu zapewnienia uwzględnia w krajowych regulacjach art. 13 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939, który stanowi, że delegowani prokuratorzy europejscy mogą też sprawować funkcje prokuratorów krajowych, o ile nie uniemożliwia im to wykonywania obowiązków wynikających z rozporządzenia 2017/1939, proponuje się wprowadzenie unormowań, które umożliwią kierownikowi jednostki prokuratury, w której mieści się siedziba delegatury, gdzie delegowany prokurator europejski pełni obowiązki, przydzielić mu obok referatu obejmującego postępowania europejskie, za zgodą prokuratora europejskiego, referat obejmujący postępowania krajowe, ustalając jednocześnie, że w takim wypadku delegowanemu prokuratorowi europejskiemu będzie przysługiwało obok wynagrodzenia wypłacanego przez Prokuraturę Europejską, 25 % wynagrodzenia krajowego, wypłacane przez jednostkę prokuratury, przy której mieści się siedziba delegatury.\nArt. 13 ust. 3 rozporządzenia 2017/1939, stanowi, że jeżeli delegowany prokurator europejski w jakimkolwiek momencie nie jest w stanie wykonywać swoich funkcji delegowanego prokuratora europejskiego z powodu pełnienia funkcji prokuratora krajowego, informuje on o tym nadzorującego prokuratora europejskiego, który zasięga opinii właściwych krajowych organów prokuratorskich, aby ustalić, czy pierwszeństwo należy przyznać funkcjom wynikającym z niniejszego rozporządzenia. Wobec tego należy przewidzieć przepis wskazujący, że opinię w przedmiotowym zakresie wydaje kierownik jednostki prokuratury, w której mieści się siedziba delegatury, gdzie delegowany prokurator europejski pełni obowiązki.\nDodanie art. 106g.\nZgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia 2017/1939, Europejski Prokurator Generalny po konsultacji i osiągnięciu porozumienia z odpowiednimi organami państw członkowskich zatwierdza liczbę delegowanych prokuratorów europejskich, a także podział kompetencji między delegowanymi prokuratorami europejskimi w każdym państwie członkowskim w odniesieniu do właściwości funkcjonalnej i miejscowej. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 4 i 5 rozporządzenia 2017/1939, państwo członkowskie nie może bez zgody Europejskiego Prokuratora Generalnego odwołać delegowanego prokuratora europejskiego ani wszcząć wobec niego postępowania dyscyplinarnego z powodów, które wiążą się z jego obowiązkami wynikającymi z niniejszego rozporządzenia. Jeżeli Europejski Prokurator Generalny nie wyrazi zgody, dane państwo członkowskie może zwrócić się do kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto, jeżeli delegowany prokurator europejski złoży rezygnację, jeżeli jego działalność nie jest już Prokuraturze Europejskiej niezbędna do wykonywania jej obowiązków lub jeżeli zostanie on odwołany lub z innego powodu ustąpi ze stanowiska, właściwe państwo członkowskie natychmiast informuje Europejskiego Prokuratora Generalnego i w razie konieczności wskazuje innego prokuratora do powołania na stanowisko nowego delegowanego prokuratora europejskiego. Wobec powyższego w projekcie należy wskazać, że to Prokurator Generalny jest organem właściwym do podjęcia czynności określonych w tych przepisach.\nDodanie art. 135 § 2 pkt 1a oraz zmiana art. 135 § 9.\nProponuje się dodanie regulacji, które ustanawiają obowiązek zawiadomienia Prokuratora Krajowego i Europejskiego Prokuratora Generalnego o zatrzymaniu prokuratora Prokuratury Europejskiej oraz doręczenia Europejskiemu Prokuratorowi Generalnego uchwały w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora Prokuratury Europejskiej do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe aresztowanie. Potrzeba tych regulacji wynika ze statusu prokuratorów Prokuratury Europejskiej i związanej z nim podległości.\nZmiany w ustawie z dnia 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich (Dz. U. poz. 1700, z późn. zm.).\nZgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, w postępowaniu \nw sprawie nieletniego stroną jest również prokurator. Wobec tego, że sprawcą przestępstw pozostających we właściwości określonej w rozporządzeniu 2017/1939 może być również nieletni, w art. 35 po ust. 2 dodano ust. 3, zgodnie z którym prokuratorem właściwym w tych sprawach będzie prokurator Prokuratury Europejskiej.\n---------------------------------------------------------------------------------------------\n[4] Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz. U. UE. L. z 1968 r. Nr 56, str. 1/2 z późn. zm.), ","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Oddziaływanie na życie społeczne nowych regulacji prawnych","value":"","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":false,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Spodziewane skutki i następstwa projektowanych regulacji prawnych","value":"","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":false,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Sposoby mierzenia efektów nowych regulacji prawnych","value":"","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":false,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Organ odpowiedzialny za opracowanie projektu","registerId":20874195,"dictionaryValues":[{"id":"MS","value":"MS"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Osoba odpowiedzialna za opracowanie projektu","value":"Arkadiusz Myrcha Sekretarz Stanu ","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Organ odpowiedzialny za przedłożenie projektu RM","registerId":20874195,"dictionaryValues":[{"id":"MS","value":"MS"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Planowany termin przyjęcia projektu przez RM","value":"IV kwartał 2024 r. ZREALIZOWANY Rada Ministrów przyjęła 10 grudnia 2024 r.","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Informacja o rezygnacji z prac nad projektem","value":"","registerId":20874195,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Status realizacji","registerId":20874195,"dictionaryValues":[{"id":"Zrealizowany","value":"Zrealizowany"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"}]}}