{"register":{"columns":[{"header":"Numer projektu","value":"UC32","registerId":20476989,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"sequence":{},"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Rodzaj dokumentu","registerId":20476989,"dictionaryValues":[{"id":"Projekty ustaw","value":"Projekty ustaw"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Typ dokumentu","registerId":20476989,"dictionaryValues":[{"id":"C – projekty implementujące UE","value":"C – projekty implementujące UE"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Informacje o przyczynach i potrzebie wprowadzenia rozwiązań planowanych w projekcie","value":"Projektowana ustawa ma na celu przede wszystkim określenie zasad emisji instrumentów kapitałowych, w tym obligacji kapitałowych jako nowej kategorii obligacji, kwalifikowanych do kapitału regulacyjnego banków i domów maklerskich oraz środków własnych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji zgodnie z właściwymi przepisami prawa Unii Europejskiej. Projektowane rozwiązania zmierzają przede wszystkim do zniesienia barier w odniesieniu do emisji instrumentów, które będą mogły być zaliczane przez banki i domy maklerskie do tzw. kapitału dodatkowego Tier I i Tier II oraz klasyfikowane do środków własnych jako pozycje tzw. podstawowych środków własnych kategorii 1, kategorii 2 i kategorii 3 – w przypadku podmiotów sektora ubezpieczeniowego. Proponuje się również doprecyzowanie istniejących rozwiązań prawnych, a także określenie kręgu emitentów uprawnionych do emisji instrumentów, które mogą być zaliczane do ich funduszy własnych albo środków własnych. \nProponowane rozwiązania wpisują się w regulacje dotyczące wymogów finansowych dla poszczególnych kategorii emitentów. \nOstrożnościowe wymogi kapitałowe dla banków i domów maklerskich są regulowane w tzw. pakiecie CRD /CRR, który obejmuje dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 338, z późn. zm.) (dyrektywa CRD) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (rozporządzenie nr 575/2013). Pakiet CRD/CRR uwzględnia zasady uzgodnione na poziomie międzynarodowym w ramach tzw. Bazylei III. Ustanawia nową strukturę kapitałów instytucji finansowych, która opiera się na dotychczasowym podziale kapitału na kategorie (Tiers), ale jednocześnie doprecyzowuje cechy, jakie muszą posiadać poszczególne rodzaje instrumentów, żeby mogły zostać zakwalifikowane do funduszy własnych. Przyczynia się to do istotnego podniesienia jakości składników funduszy własnych i ich możliwości absorbcji strat. Przepisy pakietu CRD/CRR umożliwiają także kwalifikację instrumentów finansowych o charakterze hybrydowym do funduszy własnych.\nZasady wykonywania działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej w Unii Europejskiej oraz zasady sprawowania nadzoru grupowego określa dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz. U. UE L 335 z 17.12.2009, str. 1, z późn. zm.) (dyrektywa Wypłacalność II) oraz rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35). Przepisy dyrektywy Wypłacalność II i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 określają m.in. wymogi kapitałowe dla podmiotów rynku ubezpieczeniowego i zasady klasyfikacji środków własnych do poszczególnych kategorii, a także limity ilościowe dla kwot pozycji środków własnych klasyfikowanych do poszczególnych kategorii. Dyrektywa Wypłacalność II została implementowana do krajowego porządku prawnego ustawą z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2283, z późn. zm.). Przepisy europejskie i przepisy prawa polskiego odnoszące się do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji umożliwiają tym podmiotom emisję długu podporządkowanego w formie obligacji wyłącznie w celu ich zakwalifikowania do środków własnych jako pozycje podstawowych środków własnych. \nPrzepisy obowiązującej ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2244) nie przewidują emisji instrumentów finansowych posiadających cechy, które pozwoliłyby na ich zakwalifikowanie do kapitału dodatkowego Tier I zgodnie z rozporządzeniem nr 575/2013 albo środków własnych kategorii 1 zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/35. \n\nZmiany w zakresie rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej wynikają z konieczności doprecyzowania stosowania instrumentu pokrycia niedoborów kapitałowych. Przedmiotowe przepisy mają na celu rozszerzenie obecnych rozwiązań o instrument w postaci pokrycia niedoborów kapitałowych przez Skarb Państwa. Instrument ten będzie mógł być wykorzystywany po zidentyfikowaniu problemu braku spełnienia obowiązujących wymogów kapitałowych przez niektóre instytucje co może prowadzić do poważnych zaburzeń w gospodarce.\nZmiany przewidziane w zakresie funduszy inwestycyjnych służą implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2261 z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie zmiany dyrektywy 2009/65/WE w odniesieniu do stosowania dokumentów zawierających kluczowe informacje przez spółki zarządzające przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (dyrektywa 2021/2261) oraz uporządkowaniu przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych w związku z bezpośrednim stosowaniem do oferowania jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych od dnia 1 stycznia 2023 r. przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) (rozporządzenie 1286/2014). \nZmiany w zakresie Bankowego Funduszu Gwarancyjnego służą zapewnieniu stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/23 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do kontrahentów centralnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, (UE) nr 648/2012, (UE) nr 600/2014, (UE) nr 806/2014 i (UE) 2015/2365 oraz dyrektywy 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2007/36/WE, 2014/59/UE i (UE) 2017/1132 (rozporządzenie nr 2021/23). W tym celu proponuje się wyznaczenie Bankowego Funduszu Gwarancyjnego jako organu właściwego do spraw prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, tj. kontrahenta centralnego – instytucji infrastruktury rynku finansowego, której zadaniem jest rozliczanie instrumentów finansowych. \nPonadto proponuje się implementację rozwiązań operacyjnych w tym zakresie dotyczących m. in. wydawania decyzji administracyjnych (analogicznych jak dla przymusowej restrukturyzacji banków, firm inwestycyjnych i kas, co ma zapewnić szybkość postępowania), nakładania sankcji czy zasad stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Przepisy mają zapewnić efektywność w prawie krajowym rozwiązań uregulowanych w bezpośrednio stosowanym prawie europejskim. \nZaproponowano także nowe zasady podziału zysku netto Bankowego Funduszu Gwarancyjnego – będzie on przeznaczany na poszczególne fundusze własne w zależności od poziomu ich skapitalizowania, z zachowaniem proporcji środków zgromadzonych w sektorze banków i sektorze spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, zamiast obecnie obowiązującego podziału proporcjonalnie między wszystkie fundusze. \nW projekcie przewidziano również rozwiązanie mające na celu implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającą dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 349, z późn. zm.), dalej: „dyrektywa MiFID II”, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/858 z dnia 30 maja 2022 r. w sprawie systemu pilotażowego na potrzeby infrastruktur rynkowych opartych na technologii rozproszonego rejestru, a także zmiany rozporządzeń (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 909/2014 oraz dyrektywy 2014/65/UE (Dz. Urz. UE L 151 z 02.06.2022, str. 1), dalej: „rozporządzenie DLT Pilot”.","registerId":20476989,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Istota rozwiązań ujętych w projekcie","value":"Rozwiązania przyjęte w projekcie tworzą podstawy prawne do emitowania przez banki, domy maklerskie, zakłady ubezpieczeń oraz zakłady reasekuracji instrumentów kapitałowych wyposażonych w mechanizm absorbcji strat i pozwalają tym podmiotom rynku finansowego na pozyskanie dodatkowego kapitału regulacyjnego, zgodnie z wymogami prawa UE. Projektowane rozwiązania mają przede wszystkim na celu umożliwić bankom zasilanie kapitałów regulacyjnych wskazanymi instrumentami kapitałowymi. Ich wprowadzenie może wpłynąć na dostosowanie podmiotów rynku finansowego do konieczności spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji (tzw. MREL). Niezbędne jest zatem umożliwienie bankom korzystania z innych dostępnych form finansowania, tj. przez emisję instrumentów, które zgodnie z rozporządzeniem nr 575/2013 mogą być zaliczane do funduszy własnych. Przeprowadzone analizy wykazały, że obligacje kapitałowe mogą być uznane za dobry instrument dywersyfikujący portfel podporządkowanego długu zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji. Usunięcie istniejących barier i wprowadzenie możliwości zaliczenia odpowiedniej kategorii instrumentów kapitałowych jako dodatkowych składników funduszy własnych lub środków własnych instytucji finansowych przyczyni się do zwiększenia bazy kapitałowej banków, domów maklerskich, zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz może pozytywnie oddziaływać na ich konkurencyjność i poziom stabilności finansowej. \nZwiększenie możliwości pozyskiwania przez podmioty krajowe finansowania dłużnego w celu zakwalifikowania go do składników funduszy własnych (w przypadku banków oraz domów maklerskich) albo do środków własnych jako pozycje podstawowych środków własnych (w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji) wymaga dokonania zmian: \n- w ustawie z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach, przez wprowadzenie zasad emisji obligacji kapitałowych spełniających wymogi art. 52 i art. 63 rozporządzenia nr 575/2013 oraz art. 71, art. 73 i art. 77 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 oraz określenie katalogu emitentów uprawionych do emisji obligacji kapitałowych (bank krajowy, dom maklerski, krajowy zakład ubezpieczeń, krajowy zakład reasekuracji),\n- w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1683, z późn. zm.), przez umożliwienie wpisu wzmianki o uchwale o emisji obligacji kapitałowych i akcji przyznawanych w zamian za te obligacje, wskazującą maksymalną wysokość podwyższenia kapitału zakładowego w wyniku zamiany obligacji kapitałowych na akcje,\n- w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 2324, z późn. zm.), przez określenie zasad dla pożyczki podporządkowanej spełniającej wymogi art. 52 rozporządzenia nr 575/2013 oraz wyłączenie kategorii bankowych papierów wartościowych z instrumentów kapitałowych,\n- w ustawie z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1467, z późn. zm.), przez wprowadzenie możliwości podwyższenia kapitału zakładowego w drodze zamiany obligacji kapitałowych na akcje,\n- w ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 1520), m.in. przez doprecyzowanie hierarchii wierzytelności i ich zaspokojenia, \n- w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1500 i 1488, z późn. zm.) przez określenie zasad kwalifikacji instrumentów kapitałowych i pożyczek podporządkowanych jako instrumentów dodatkowych w Tier I i Tier II domów maklerskich zgodnie z rozporządzeniem nr 575/2013 oraz wprowadzenie zmian dotyczących zawarcia umowy pożyczki podporządkowanej analogicznych jak w ustawie – Prawo bankowe, \n- w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, przez wprowadzenie zmian dotyczących zawarcia umowy pożyczki podporządkowanej w celu zakwalifikowania ich do środków własnych, jako pozycji podstawowych środków własnych kategorii 1, 2 albo 3 zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/35.\nProponuje się dokonanie zmian w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 396) przez rozszerzenie obecnych rozwiązań o instrument w postaci pokrycia niedoborów kapitałowych przez Skarb Państwa, tj. wprowadzenie trzeciego instrumentu nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego określonego w art. 32 ust. 4 lit. d dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU. Wprowadzenie instrumentu pokrycia niedoborów kapitałowych wprowadza wsparcie dla instytucji, która występuje z wnioskiem do Skarbu Państwa o pomoc w osiągnięciu obowiązujących wymogów kapitałowych, przez czasowe objęcie przez Skarb Państwa akcji lub obligacji tego podmiotu. Zastosowanie takiego wsparcia ma charakter zapobiegawczy i czasowy, a ponadto nakłada na instytucję obowiązek realizacji planu mającego na celu jej sanację, a tym samym zapobieżenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. \nPokrycie niedoborów kapitałowych zostało zaimplementowane w art. 101 ust. 13 pkt 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. 2022 r. poz. 2253), jednak w celu jego skutecznego stosowania niezbędne są dodatkowe regulacje. \nZmiany przewidziane w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1523 i 1488, z późn. zm.) dotyczą stosowania dokumentów informacyjnych w postaci kluczowych informacji dla inwestorów sporządzanych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz. Urz. UE L 302 z 17.11.2009, str. 32, z późn. zm.) (dyrektywa 2009/65/WE) oraz dokumentów zawierających kluczowe informacje (sporządzanych zgodnie z rozporządzeniem 1286/2014). Wymogi dotyczące ujawniania informacji są zasadniczo zbieżne w przypadku obu rodzajów dokumentów. Dyrektywa 2021/2261 przewiduje, że inwestorzy indywidualni dokonujący inwestycji w detaliczne produkty zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne (PRIIP) w postaci jednostek uczestnictwa funduszu inwestycyjnego typu otwartego (UCITS) nie będą otrzymywali, począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r., dwóch dokumentów dotyczących tego samego produktu finansowego – dokument zawierający kluczowe informacje został uznany za dokument spełniający wymogi dotyczące kluczowych informacji dla inwestorów. Rozporządzenie 1286/2014 ma zastosowanie wyłącznie do oferowania produktów PRIIP inwestorom indywidualnym, podczas gdy jednostki uczestnictwa funduszy typu UCITS mogą być oferowane również innym inwestorom. Dlatego dyrektywa 2021/2261 przewiduje, że dla inwestorów innych niż inwestorzy indywidualni, spółki inwestycyjne i spółki zarządzające powinny nadal sporządzać kluczowe informacje dla inwestorów zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, chyba że podejmą one decyzję o sporządzaniu dokumentu zawierającego kluczowe informacje zgodnie z rozporządzeniem 1286/2014. W związku z powyższym od 1 stycznia 2023 r. fundusze inwestycyjne otwarte oraz specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte, a także podmioty uczestniczące w oferowaniu jednostek uczestnictwa tych funduszy powinny przekazywać inwestorom indywidualnym kluczowe informacje sporządzone zgodnie z rozporządzeniem 1286/2014. Natomiast od funduszu inwestycyjnego będzie zależało, czy w dalszym ciągu będzie on sporządzał kluczowe informacje dla inwestorów zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, co powoduje konieczność zachowania na poziomie krajowym przepisów odnoszących się do zasad udostępniania kluczowych informacji dla inwestorów oraz ich sporządzania.\nW zakresie zapewnienia efektywności i skuteczności stosowania rozporządzenia nr 2021/23 dokonano niezbędnego dostosowania przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji przez uzupełnienie zakresu zadań realizowanych przez BFG także o wynikające z tego rozporządzenia, określenie podstawy i trybu wydawania decyzji przez BFG w regulowanym zakresie (na zasadach analogicznych jak w przypadku przymusowej restrukturyzacji banków, firm inwestycyjnych i kas tj. wyłączenie niektórych instytucji postępowania administracyjnego, które mogę uniemożliwić skuteczne i szybkie przeprowadzenie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP), doprecyzowanie kwestii operacyjnych wynikających ze stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP np. reguł stosowania tych instrumentów oraz konsekwencji ich zastosowania (w odniesieniu do pracowników CCP poddanego restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, posiadaczy instrumentów kapitałowych, czy innych uczestników obrotu), nakładania sankcji, czy pozyskiwania danych niezbędnych do przeprowadzenia tego procesu. Ponadto zgodnie z przyjętym standardem, uregulowano normy sankcyjne (wynikające z rozporządzenia) także na gruncie krajowy przepisów krajowych (wraz ze wskazaniem organów uprawnionych do stosowania tych sankcji). \nPrzepisy w zakresie nowych zasad podziału zysku netto Bankowego Funduszu Gwarancyjnego pozwolą na to, aby – w przypadku interwencji w zakresie wypłaty środków gwarantowanych lub konieczności sfinansowania przymusowej restrukturyzacji i istotnego zmniejszenia danego funduszu własnego przed końcem roku – była możliwość zasilenia tego funduszu środkami z podziału zysku netto.\nRozporządzenie DLT Pilot w art. 18 zmienia dotychczasową definicję instrumentu finansowego zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 15 dyrektywy MiFID II przez wskazanie, że za instrumenty finansowe określone w załączniku I sekcja C tej dyrektywy uznaje się również takie instrumenty wyemitowane za pomocą technologii rozproszonego rejestru (distributed ledger technology – DLT). Proponowana zmiana ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi umożliwi zapisywanie instrumentów finansowych w rozumieniu tej ustawy za pomocą technologii rozproszonego rejestru. Instrumenty finansowe zapisane za pomocą tej technologii uznane zostaną za instrumenty finansowe w rozumieniu tej ustawy, a co za tym idzie zostanie osiągnięty cel zmienionej dyrektywy MiFID II.\nWynikające z ww. regulacji zmiany o charakterze wynikowym obejmują: \n- ustawę z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym,\n- ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,\n- ustawę z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 660, z późn. zm.),\n- ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 187, z późn. zm.),\n- ustawę z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1710, z późn. zm.).","registerId":20476989,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Organ odpowiedzialny za opracowanie projektu","registerId":20476989,"dictionaryValues":[{"id":"MF","value":"MF"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Osoba odpowiedzialna za opracowanie projektu","value":"Piotr Patkowski Podsekretarz Stanu","registerId":20476989,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Organ odpowiedzialny za przedłożenie projektu RM","registerId":20476989,"dictionaryValues":[{"id":"MF","value":"MF"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Planowany termin przyjęcia projektu przez RM","value":"I kwartał 2023 r. - ZREALIZOWANY Rada Ministrów przyjęła 31 stycznia 2023 r.","registerId":20476989,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Informacja o rezygnacji z prac nad projektem","value":"","registerId":20476989,"dictionaryValues":[],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"},{"header":"Status realizacji","registerId":20476989,"dictionaryValues":[{"id":"Zrealizowany","value":"Zrealizowany"}],"nestedValues":[],"showInContent":true,"positionSelector":".article-area__article h2","insertMethod":"after"}]}}