Nowe przepisy uszczelniają zasady poboru opłaty „cukrowej” i eliminują luki w obowiązujących regulacjach. Po zmianach obowiązek zapłaty zostanie przeniesiony na producentów, importerów i podmioty nabywające napoje w UE. Przepisy doprecyzowują zasady ustalania opłaty i eliminują wątpliwości interpretacyjne.

Obecnie obowiązek uiszczenia opłaty może spoczywać na różnych podmiotach – sprzedawcach napojów do punktu sprzedaży detalicznej, podmiocie prowadzącym sprzedaż detaliczną czy zamawiającym produkcję napoju. Ustalenie, kto powinien zapłacić opłatę, wymaga w praktyce przeanalizowania całego łańcucha dostaw.

Najważniejsze rozwiązania

• Obowiązek zapłaty opłaty zostanie przeniesiony na początek łańcucha dostaw i będzie spoczywał na producentach, importerach, podmiotach nabywających napoje wewnątrzwspólnotowo oraz podmiotach zamawiających (zlecających producentowi wytworzenie napoju według określonego przez siebie składu).

• „Pierwsza sprzedaż” zastąpi obecne pojęcia „wprowadzenia na rynek” i „sprzedaży detalicznej”. 
  • Nowe rozwiązanie obejmie nie tylko sprzedaż, ale również m.in. darowiznę, wydanie, przekazanie czy wykorzystanie napojów na potrzeby działalności gospodarczej, reprezentacji i reklamy. Wyłączone pozostaną darowizny przekazywane organizacjom pożytku publicznego na cele charytatywne.

• Jednoznacznie określone zostają zasady obliczania opłaty od zawartości cukrów w napoju.
  • Podstawą ma być łączna ilość cukrów – zarówno dodanych, jak i naturalnie występujących – wskazana w informacji o wartości odżywczej umieszczonej na opakowaniu.

• Z opłaty wyłączone zostają:
  • napoje będące mieszaniną wody i soku owocowego lub warzywnego, jeżeli nie dodano do nich cukrów, substancji słodzących, kofeiny ani tauryny,
  • nektary z owoców o wysokiej kwasowości, jeżeli zawartość cukrów nie przekracza 13 g na 100 ml i nie dodano do nich substancji słodzących, kofeiny ani tauryny.

• Wprowadzona zostaje możliwość zwrotu opłaty „cukrowej” od napojów wywożonych z Polski.

Nowe przepisy wejdą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie 6 miesięcy od dnia ich ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.